In zijn verhoor beschrijft Jaap van Dissel hoe het OMT begon, die selecte groep topspecialisten, bang gemaakt door media, door informatie en filmpjes van doodvallende mensen in China (al in een eerder artikel behandeld) en rijen doodskisten in Italië. Uit getuigenissen uit de eerste hand van Italiaanse wetenschappers, artsen en media-insiders blijkt dat de angstcampagne die Italië begin 2020 tot het angstaanjagende gezicht van COVID maakte, in scène was gezet en niet op natuurlijke wijze was ontstaan. Uit de latere OMT-besluiten is af te lezen dat ze met hun group think nooit meer uit die verlammende psychose zijn geraakt. Verder had Jaap van Dissel wat mij betreft weinig nieuws te melden. Hij voelde zich geen ambtenaar – een gevoel dat egootjes die aan het Systeem meebouwen ongetwijfeld vaker zullen hebben.
Als punt van verbetering noemt van Dissel dat ze minder op informatie vanuit EMA en China hadden moeten varen (bij de EMA hadden ze natuurlijk ook de filmpjes gezien en de spektakelpers gelezen.)
Ze gingen er bij het RIVM vanuit dat SARS-CoV-2 te beteugelen of zelfs te elimineren zou zijn, omdat het zich op dezelfde manier verspreidde als SARS-CoV-1: via druppels, niet aerogeen. Geeft hij hier nu toe dat de verspreiding wel degelijk aerogeen was? En het heeft jaren geduurd voordat ze daarachter kwamen…? De term NCTV was nog niet één keer gevallen in de verhoren, net zo min als ‘aerosolen’. Dat lijkt voor de commissie geen rol te spelen in de eerste periode die nu ter tafel ligt.
Maar: SARS-C0V-1, een respiratoir virus, dat zich niet aerogeen verspreidt – wow. Zullen we eens kijken?
Aerogene transmissie van SARS-CoV-1
De Amoy Gardens-uitbraak (Hong Kong, 2003)
De beroemdste casus van SARS-CoV-1 verspreiding is toch echt onmiskenbaar aerogeen. De indexpatiënt van die locatie (de Amoy Gardens flatgebouwen/wolkenkrabbers) besmette 187 mensen. De epidemie was onverklaarbaar via druppel- of contacttransmissie alleen.
Het onderzoek vond het volgende:
- De virusbeladen aerosolpluim ontstond doordat besmette faeces-aerosolen uit de riolering via uitgedroogde sifons in de badkamer van de indexpatiënt. terechtkwamen
- Een afzuigventilator zoog die aërosolen de ventilatieschacht in
- Door thermiek (warme, vochtige lucht) steeg de pluim omhoog door de schacht
- Bovenop het gebouw werd de pluim door een noordoostenwind naar naburige flatgebouwen geblazen
- Het infectiepatroon volgde exact de CFD-modellering (computational fluid dynamics) van deze luchtstromen
De conclusie van de onderzoekers in de NEJM (2004):
“De verspreiding van het virus via de lucht lijkt deze grootschalige uitbraak van SARS in de gemeenschap te verklaren, en bij toekomstige preventie- en bestrijdingsmaatregelen moet rekening worden gehouden met het vermogen van dit virus om zich via de lucht te verspreiden.
Ward 8A — Prince of Wales Hospital, Hong Kong
Even eerder was die indexpatiënt op bezoek geweest op afdeling 8A van het Prince of Wales Hospital. Daar waren bijna 140 mensen besmet op één ziekenhuisafdeling met een indexpatiënt (een longarts nota bene) die met een vernevelaar werd behandeld, een mooie aanjager van aerosole verspreiding. Onderzoekers voerden later ter plekke luchtstromingsmetingen uit en simuleerden de verspreiding van bio-aerosolen vanaf het bed van de indexpatiënt. De voorspelde concentratieverdeling kwam overeen met het ruimtelijke patroon van wie wel en niet besmet raakte. Airborne transmissie dus. Druppelcontact was fysisch onmogelijk gezien de afstanden en de plaatsing van bedden.
Virologische ondersteuning
Een CDC-studie uit 2005 analyseerde de virale lading van Amoy Gardens-patiënten bij opname. Het patroon:
- Hoogste virale lading bij bewoners direct naast de indexwoning (blok E, units 7 en 8)
- Lagere maar detecteerbare virale lading bij bewoners verder weg in de pluimrichting
- De verdeling over gebouwen B, C, en D correspondeerde met de heersende zuidwestenwind
Ook dit dosis-respons-patroon over afstand bevestigde aerogene verspreiding want bij zuivere contacttransmissie zou je geen correlatie tussen virale lading en positie ten opzichte van de aerosolpluim verwachten.
Samengevat
SARS-CoV-1 was aantoonbaar airborne. Geen twijfel. Het Amoy Gardens-onderzoek geldt als een schoolvoorbeeld van hoe epidemiologie, luchtstromingsmodellering en virologie samen aerogene transmissie bewijzen.
Verder veel gedoe van de commissie over samenstelling van en gang van zaken binnen OMT, verhoudingen tussen disciplines, hoe werkt het vaststellen consensus – de vragen die een middelbare scholier stelt als hij een scriptie ergens over moet schrijven.
Bij Mutluer is op een gegeven moment een zweempje kritiek op technocratie te bespeuren, alsof zij de inbreng te weinig klinisch en teveel academisch vindt, zij mist ook een breder veld van disciplines. Zo kwam de commissie er achter dat het OMT niet de opdracht had om de maatschappelijke impact mee te nemen in de strikt medische adviezen. Best belangrijk om te weten, na twee jaar voorbereiding.
Maar: de leden van het OMT waren wel breed geïnformeerd, pleitte Jaap van Dissel: “Wij lezen allemaal de krant. Wij krijgen allemaal brede informatie binnen.” (alsof je vanuit de krant… etc. etc. Het is zó tergend hopeloos.)
Ook wordt weer uitgebreid tijd verspild aan de door alle aanwezigen gedeelde misvatting dat lockdowns levens zouden sparen. Van Dissel voegt wel nog toe dat je dan moet blijven lockdownen tot er werkzame vaccins komen (nooit dus, want prikken tegen respiratoire virussen hebben nog nooit transmissie gestopt, zoals Fauci schreef in zijn pitch voor vaccin-verstuivers in plaats van injectiespuiten).
Dat er in die lange lockdownperiode minimaal net zoveel overlijdens zijn te betreuren als in een korte piek, komt niet ter sprake. Dat er waarschijnlijk méér overlijdens en absoluut zeker méér sociaal-economische schade zal zijn door de bij-effecten van een langdurige lockdown, werd al helemaal niet overwogen. Immers: niet-medische overwegingen.
Het bruto effect van een medische interventie op een specifieke ziekte is een medische kwestie. Maar het netto effect zou dat ook moeten zijn. Ik heb daar -behalve de te verliezen levensjaren in de adviezen van ambtenaren en het Gupta-rapport- nooit meer iets over gehoord. De commissie ongetwijfeld ook niet. Het verliezen van 520.000 levensjaren lijkt mij wel degelijk een medische kwestie. Het heeft niet eens met ‘disproportionaliteit’ te maken (wat pas later besproken gaat worden). Disproportionaliteit gaat over niet-medische neveneffecten. Maar als medische neveneffecten óók niet worden meegenomen, dan had je ook -nog maar een keer- de hele bevolking kunnen euthanaseren om Covid-overlijdens te voorkomen. Dat is paniekvoetbal, het overzicht kwijt zijn, een door angst en group think gedreven verblindende psychose. Incompetentie van angstige, vaak iets te zware, mannen op leeftijd.
En toch blijft de commissie zeuren over 3 dagen eerder lockdownen. Terwijl Koopmans al weken eerder wist wat er gaande was maar toen zeiden ze niks. Het is hopeloos. Het is ijdele hoop dat ze troeven aan het verzamelen zijn om die in het eindspel uit te spelen. Daarvoor ontduiken ze teveel kansen en ontbreekt aan het eind de tijd om alles uit te diepen, daarvoor is het veel te complex.
Pieter-Jaap Aalbersberg
Lees voor deze analyse vooral lees zijn haarscherpe Substack over het verhoor van Aalbersberg en volg @CeesCees72 op X. Wat mij zelf opviel was in het begin van de transcriptie (dank daarvoor, @gewoonmerels) wat de NCTV beschouwt als veiligheidscrises:
“…als ik zo kijk naar de afgelopen jaren waar wij heel lang kortdurende crisissen hebben -en corona was de eerste en dat zien we nu meer eigenlijk- dat zoveel samenhang in de samenleving zit op energie, op klimaat, afhankelijkheden, dat we langzamerhand in een proces komen dat crisissen veel integraler zijn en langduriger.” (Aalbersberg)
Laten we die voorbeelden eens doornemen. De crises die hij benoemt zijn de crises die zonder uitzondering zijn aangejaagd door beleids- en media-ideologie, niet door feiten.
Energie: kernenergie had al decennia geleden van de grond moeten komen (zie Frankrijk), het volstorten van gasputten zou een energiecrisis garanderen. Klimaat: het klimaatalarmisme was subsidiegedreven door de overheid met -ook weer- modellen die tot een dystopische hoax werden opgedreven door degenen. Dat kan alleen met behulp van degenen die ons van informatie voorzien over de situatie waarin we verkeren: de media. Grotere afhankelijkheid was het gevolg van gericht beleid, een afhankelijkheid van (volgens de media) agressieve, onbetrouwbare landen met nagenoeg psychopathische leiders.
In dat kader is het theorema van Thomas interessant:
“If men define situations as real, they are real in their consequences.”
Oftewel: Als mensen een situatie als werkelijk definiëren, dan is die situatie werkelijk in haar gevolgen.
Angst voor een fictieve hoax leidt tot werkelijke gevolgen
Het theorema stelt dat de subjectieve perceptie van de werkelijkheid vaak belangrijker is dan de objectieve werkelijkheid zelf, omdat mensen handelen op basis van wat ze geloven dat waar is, niet op basis van wat feitelijk waar is. Het is een van de meest onderschatte mechanismen in hoe samenlevingen functioneren. Voorbeelden?
- Mediapaniek: Als media een situatie als crisis framen, handelen mensen alsof het crisis is — met echte economische of sociale schade als gevolg.
- Zelfvervullende voorspellingen: Als docenten geloven dat bepaalde leerlingen “achterlijk” zijn, behandelen ze die leerlingen anders — en presteren die leerlingen vervolgens slechter.
- Beleidsmakers en angsten: De definitie van iets als “noodsituatie” (pandemie, klimaat, veiligheid) rechtvaardigt beleid dat anders onacceptabel zou zijn. Of de definitie klopt of niet, de gevolgen van die definitie zijn materieel: vrijheidsbeperkingen, geldstromen, terugval volkgezondheid, machtverschuivingen.
- Financiële markten: De beurs beweegt op perceptie, niet op fundamentals. Als genoeg mensen geloven dat iets waarde heeft (of waardeloos is), wordt dat de realiteit. Een gerucht dat Bank X failliet is, zal tot gevolg hebben dat de bank daadwerkelijk failliet gaat.
Wat Thomas niet expliciet uitwerkte maar wat hieruit volgt: wie de informatiekanalen, dus de definitie van de situatie controleert, stuurt de gevolgen. Dat maakt het theorema tot een sleutelbegrip om te begrijpen hoe narratieven, propaganda en institutionele framing werken. De Mediacratie.
Afdronk
Zeker nadat ik de uitzending van Marianne en Maurice had gezien (en al helemaal die daarvoor, met Renske Leijten) was de lol met de PEC er echt wel af. Deze critici vragen zich af of iemand als van Koesveld misschien wel mediatraining heeft gehad om zich voor te bereiden op het verhoor. Maar je schopt het alleen tot Directeur-Generaal van zo’n instituut als je je helemaal in die vorm hebt laten afbakken. Dan brief je zelf het team dat mediatrainingen moet geven aan de visieloze dwaallichten waar prestigieuze overheidsgebouwen mee zijn afgevuld. De sukkelaars die in de hiërarchie maar niet hogerop komen. Dáár moeten de neuzen één kant op. Of zou je denken dat iemand als Aalbersberg ook mediatraining heeft gehad? Als voorbereiding van het ‘verhoor’? Ja, voor de vorm misschien.
Maurice spreekt van ‘fouten’ van de overheid, ook waar het gaat om weldoordachte, doelbewuste, uitvergaderde besluiten vanwege het Staatsbelang, misschien -toegegeven- in lijn met eerder gemaakte ‘fouten’. Maar dat zijn op dat moment geen fouten meer, dat is dan een bewust gekozen beleidslijn geworden: niet corrigeren, maar doorduwen. Geen verslagen, geen transparantie. Uit Staatsbelang. Hetzelfde Staatsbelang dat Kadija Arib uit het Systeem werkte, hetzelfde Staatsbelang dat ervoor heeft gezorgd dat niemand daarvoor achter de tralies hoefde of de rest van haar leven in een camper moest doorbrengen (zoals je weleens van klokkenluiders hoort), hetzelfde Staatsbelang dat meer dan de helft van de corona-gerelateerde documenten aan het zicht van de Parlementaire Commissie heeft onttrokken zodat de Parlementaire Enquêtecommissie nog slechts 1 miljoen documenten hoefde door te nemen, hetzelfde Staatsbelang dat vervolgens een welwillend en ambitieus Kamerlid met 4% visie en de beste intenties naar voren schoof om leiding te geven aan het hele proces (“Je hoeft alleen maar mensen aan- en af te kondigen, de eed af te nemen en het woord te geven, en als je een vraag krijgt mag je die mondeling beantwoorden. En je krijgt ook een oortje.”) De overige groene commissieleden weten nog niet goed hoe de hazen lopen, zo blijkt uit hun vragen, en van mogelijke of zelfs van de onmiskenbare onjuistheden in het narratief lijken ze geen weet te hebben. De Bomen en Bos Substack van Cees zit vast niet in hun dossier, dat zal terzijde geschoven zijn als desinformatie.
En die arme Marianne; de schat raakt elke keer weer overstuur van het gebrek aan onthullingen. “ZE VRAGEN DAAR HELEMAAL NIET OP DOOR!!!!!!!!!!” analyseert zij onthutst. Maar dat doorvragen op zoiets kun je ook niet verwachten bij een witwasoperatie, Marianne; die moet de mogelijke onthullingen juist toedekken. Daarom heet het ook ‘cover-up’ in het Engels.
(Ik geniet overigens wel van jouw rants dus ga daar vooral mee door. Of neem eerst even rust want het is ook een fysieke aanslag, al die stress. Neem een voorbeeld aan Ad Verbrugge, die in een DNW-uitzending zijn oprechte verwondering uitte over het gebrek aan bereidheid van de overheid tot onderzoek, toen hij daarvan hoorde. Ja, merkwaardig toch? Daar had hij een punt. En dan weer doorrr… over tot de orde van de dag. Of neem Frank de Rooy, die werkelijk dacht dat zijn indringende en kritische docu over vaccinatieschade, ‘De Stilte Schreeuwt’, kans maakte om door de NPO te worden uitgezonden. We hebben er samen nog hartelijk om gelachen, voorafgaand aan de filmvertoning in Rosmalen.)
Lessen van corona: Het Staatsbelang
In de coronaperiode kreeg het Staatsbelang duidelijker contouren. Het is voor mij niet langer een ongrijpbare machtscultuur met onuitgesproken wetten die iedereen naleeft. Het is niet de beleids-etiquette of een old boys network dat elkaar de hand boven het hoofd houdt, met draaideurbaantjes als incentives en het “I’ll scratch your back, you’ll scratch mine” die het speelveld van de democratie begrenst. Ja – ook. Maar die cultuur heeft zich duidelijk gematerialiseerd, en wel in een laag van vaste ambtenaren in samenspraak met de NCTV.
Ongetwijfeld zal het goed bedoeld zijn. Voorop staat immers dat de volksvertegenwoordiging ten allen tijde ondersteund en in stand gehouden moet worden. Op dat pilaartje is de hele constellatie van topzware departementen en instituten gebouwd. Die constellatie mag niet verzwakken, al bezwijkt het oorspronkelijk pilaartje, dat niet eens meer zelf kan bepalen welke cruciale besluiten het mag controleren.
De continuïteit van het Systeem is belangrijker dan de dynamiek van het volk waarvoor het ooit was bedoeld. En dan blijkt ineens alles geoorloofd, zonder controle, zonder waarheidsvinding, zonder verantwoording. Falen van RIVM, CBS, rechterlijke macht en volksvertegenwoordiging zou desastreus zijn voor de stabiliteit van ons bestel.
Corona is too big to fail.