…. bestaat niet. Volgens Dr. Stephen Young zouden we er dan namelijk allang niet meer zijn. En met ons het hele universum en alles daarbuiten in een zwart gat verdwenen. Althans als we de theorie van de vermeende uitvinder, Isaac Newton zouden toepassen. Alsof die ook zou hebben bestaan.
WELKOM IN DE VORTEX
Dr. Stephen A. Young MSc
1 april 2026
Hoofdstuk 1: Ruimteverhalen in twijfel trekken
Groeten, goede mensen. Hebben jullie het nieuws gezien? We gaan terug naar de maan. Dat klopt. We gaan vandaag op 1 april 2026 terug naar de maan. Nou, tenminste, als je zoiets gelooft. Ik geloof dat in ieder geval niet. Sterker nog, ik geloof niet alleen niet in de maanlanding, maar ik geloof niet eens dat het überhaupt mogelijk is. En wist je dat vandaag de 66e verjaardag is van de allereerste foto van de aardbol, die ook door NASA werd gepubliceerd op 1 april? Waarom doen ze dit soort dingen op 1 april? Ten eerste omdat ze het publiek voor de gek houden, maar ten tweede is er een soort plausibele ontkenning zodat als ze in de toekomst volledig ontmaskerd worden voor hun streken, ze altijd kunnen zeggen: “Het was maar een grap.”
Dus, hoe dan ook, ze gaan vandaag doen alsof ze mensen naar de maan sturen, en dan kunnen we allemaal de show bekijken en er smakelijk om lachen.
Hoofdstuk 2: De mythe van de zwaartekracht
Nu dacht ik dat ik een video zou maken over zwaartekracht omdat ik veel vragen krijg over zwaartekracht, en het is echt de spil die dit hele nepbeeld van het universum bij elkaar houdt.
Dus ik heb geprobeerd het echt te ontleden en je te helpen begrijpen waarom zwaartekracht geen echt iets is. Het is slechts een theorie en het is eigenlijk niet van toepassing op de realiteit en wat dit betekent voor ons begrip van het universum. Dus ik hoop dat je het leuk vindt en laat me weten wat je ervan vindt.
Appels kunnen vallen, maar zwaartekracht bestaat niet. Laat me het uitleggen. We weten uit ervaring dat vallende objecten versneld naar de grond worden gebracht. Het is een onmiskenbaar fenomeen, iets wat we allemaal kunnen waarnemen en verifiëren. Iedereen weet het. Niemand ontkent het. Dus als we horen dat zwaartekracht niet echt is, klinkt het belachelijk, provocerend en zelfs paradoxaal. Bovendien spreekt het volledig de uitspraken van natuurkundigen tegen, die de twijfelachtige eer hebben leiding te geven aan de intellectuele elite en die de zwaartekrachttheorie al honderden jaren in de geest van de bevolking hameren.
Om dit probleem te ontleden, moeten we eerst het werkelijke effect van vallende objecten loskoppelen van de hypothetische oorzaak van de zwaartekracht. Er zijn andere mogelijke oorzaken voor vallende lichamen, waar ik op terugkom.
Hoofdstuk 3: Newton en occulte invloed
Newtons revolutionaire idee was dat fysieke objecten een aantrekkingskracht uitoefenen op andere fysieke objecten door hun massa. Dus in tegenstelling tot magnetisme, dat elektrisch is met een selectief kort actiebereik, wordt gezegd dat zwaartekracht niet-elektrisch en over grote afstanden alle materie naar zich toe trekt, ongeacht of het geladen, metaalachtig, kristallijn, vast, vloeibaar of gas is.
Newton stelde dat de sterkte van de zwaartekracht tussen twee objecten evenredig was met de massa van de objecten en omgekeerd evenredig met het kwadraat van de afstand tussen hen. Dus naarmate de massa toeneemt, neemt de kracht toe en naarmate de afstand tussen de objecten kleiner wordt, neemt de kracht exponentieel toe. Het is belangrijk te begrijpen dat de vergelijking een symbolische uitdrukking is van deze hypothese, maar dat deze geen relatie heeft met de werkelijkheid. Ja, objecten vallen inderdaad wanneer ze van hoogte worden losgelaten, maar nee, er is geen langeafstandskracht die ervoor zorgt dat alle materie over enorme afstanden samentrekt.
Dit soort kracht wordt op afstand magische actie genoemd, omdat het iets is als telekinese en bijzonder interessant was voor Isaac Newton, die blijkbaar zelf een magiër was.
John Maynard Keynes, die Newtons privépapieren kocht, ontdekte dat hij veel meer had geschreven over alchemie en theologie dan over natuurkunde of wiskunde samen. Hij beschreef Newton vervolgens als de laatste goochelaar.
Ironisch genoeg leek Newtons obsessie met fysieke aantrekkingskracht niet te vertalen naar zijn liefdesleven. Hij werd nooit met een vrouw gezien in zijn hele leven, kreeg geen kinderen en was dus ook de laatste van zijn bloedlijn.
Hoofdstuk 4: Gebreken in experimenteel bewijs
Maar als de zwaartekrachttheorie waar zou zijn, als massa universeel massa aantrekt, dan zou er meetbare versnelling in de horizontale richting moeten zijn, niet alleen in de verticale. We zouden verwachten dat ballen naar elkaar toe rollen en zich groeperen.
Bergen en grote gebouwen zouden een aanzienlijke aantrekkingskracht moeten genereren en objecten naar zich toe trekken. We zouden elke keer dat we langs een dicht object lopen een aantrekkingskracht in ons vlees moeten voelen. Maar dat doen we niet.
Toch wordt ons verteld dat het waar moet zijn, omdat het lang geleden is bewezen door het Cavendish-experiment in 1797.
Uit de kleine bewegingen van een zeer gevoelig apparaat in een afgesloten kamer werd afgeleid dat alle materie in het heelal wordt beheerst door wederzijdse aantrekking.
Het is misschien wel het meest aannamerijke experiment in de geschiedenis van de natuurfilosofie. De hoogmoed en geloofwaardigheid zijn buitenstaande. Het lijkt specifiek te zijn opgezet om Newtons hypothese te bevestigen. We zouden dom zijn om de zwaartekrachttheorie te accepteren op basis van het gedrag van dit ene houterige apparaat uit 1797. Er zijn veel andere verklaringen waarom het apparaat mogelijk zou kunnen bewegen. Luchtstromen, temperatuurverschillen, lichaamswarmte, mechanische spanning, of allerlei andere redenen. Het is een overhaaste generalisatie en een overduidelijke bevestigingsvooroordeel om zo’n beweging toe te schrijven aan Newtons zwaartekrachttheorie.
Hoofdstuk 5: Wiskundige paradoxen
Uiteindelijk, als zwaartekracht echt was, zouden we verwachten dat alle vaste stoffen, vloeistof en gassen in het universum naar het dichtste punt worden getrokken waar de kracht sterker en geconcentreerder zou worden met elk nieuw deeltje dat het aantrekt. Tot zijn onvermijdelijke conclusie gebracht, zou het hele universum tot pulp worden samengeperst en zou de kracht tot in het oneindige toenemen, waardoor alles voor altijd tot vergetelheid wordt samengedrukt.
Deze kwantitatieve hoeveelheid is de wiskundige voorwaarde die bekendstaat als het zwarte gat. Een fictieve toestand van materie die in de geest van natuurkundigen voorkomt wanneer hun noemers naar nul gaan. Zie je, hier faalt de theorie. Als twee objecten elkaar raken, dan gaat de afstand tussen hen naar nul en moet de kracht tot in het oneindige gaan. Een rationeel brein zou dit als een rode vlag beschouwen, wijzend op een serieus probleem, gebrek of beperking binnen de fundamentele aannames. Maar natuurkundigen, die uitermate bedreven zijn met het verzinnen van dingen, hebben manieren ontwikkeld om oneindigheden te normaliseren. Wacht maar tot je de kwantumveldentheorie voorbij ziet komen.
En in plaats van het een probleem te noemen, noemen ze het een voorspelling. Newton voorspelt het bestaan van een kracht die door zijn vergelijking wordt beheerst. Dan voorspelt de vergelijking het bestaan van zwarte gaten. Nu moeten we allemaal in zwarte gaten geloven. Begrijp je het? De vergelijking voorspelde het. Dus het moet waar zijn. Het is niet alleen een theorie die ze ons vertellen. Het is zelfs een wet. En daarmee is de zwaartekracht gebruikt om extreem verstrekkende claims en voorspellingen te doen over het hele universum.
Hoofdstuk 6: Zwaartekracht en heliocentrisme
Het is de spil van het heliocentrische model van het zonnestelsel, waarin aarde en water een bal met een straal van 3.959 mijl zijn, die ronddraait met 1.040 mph en rond de zon draait met 66.616 mph door het oneindige absolute nulpunt, het ijskoude vacuüm van de ruimte.
Niet alleen dat, maar de opgegeven afstanden tot sterren en planeten, hun vermeende massa’s en groottes worden allemaal berekend op basis van deze vergelijking. Dat betekent dat het hele model van het heelal dat ons op school werd geleerd en in sciencefiction werd afgebeeld van de draaiende aarde tot de uitgestrektheid van de ruimte van de oerknal tot de oerknal tot de oerknal, een wiskundig geconstrueerde fantasie is die rust op het enkele, foutieve uitgangspunt van universele zwaartekracht.
Einstein heeft het ook niet opgelost. Hij generaliseerde het alleen en maakte het nog ingewikkelder, door de kracht te herformuleren in termen van buigzame ruimtetijd, waardoor nog absurdere en verstrekkende claims plaatsvonden, die het fundament werden van de natuurkunde van de 20e eeuw. De drie grootste namen in zwaartekracht zijn Newton, Einstein en Hawking. We kunnen nauwelijks over zwaartekracht spreken zonder hun namen te noemen.
Hoofdstuk 7: Kritiek op wetenschappelijke iconen
En ze zijn ook de meest kunstmatig versterkte wetenschapsberoemdheden in de hele menselijke geschiedenis. We worden praktisch gehersenspoeld om hen te vereren als bolwerken van intellectuele prestaties, de belangrijkste bijdragers aan menselijke vooruitgang en verlichting. Maar dat zijn ze niet, verre van dat zelfs.
Nu is Stephen Hawking, of Epsteins favoriete gehandicapte, een konijnenhol op zichzelf. Ik heb een hoofdstuk van mijn boek aan hem gewijd en ik verwijs je daarnaar. Maar ik wil wel zeggen dat de Hawking-operatie een echte wake-up call zou moeten zijn voor iedereen die het altaar van het sciëntisme, de wetenschapscultus aanbidt, vooral natuurkundigen.
Het is een schande en een bespotting die laat zien hoe diep gehypnotiseerd, goedgelovig en dwaas we allemaal waren, die valse idolen op tv aanbaden en geloofden in totaal onbewezen sci-fi onzin zoals zwaartekracht, zwarte gaten en buigzame ruimtetijd. De ontwaakte natuurkundige zou door deze onthulling geradicaliseerd moeten zijn, klaar om de afgelopen paar eeuwen van door de staat goedgekeurde wetenschap te verscheuren. Maar misschien ligt het aan mij.
Hoofdstuk 8: Ether versus zwaartekracht
Het argument tegen zwaartekracht stopt daar echter niet. Waarom werd deze obscure, onbewezen theorie zo wijdverspreid in het openbaar onderwijs lang nadat Newton het wereldtoneel had verlaten? Was het alleen om heliocentrisme in het wereldmodel van de aarde te ondersteunen? Of zou er een diepere samenzwering kunnen zijn geweest?
Ten grondslag van de agenda voor “nieuwe paradigma’s” in de natuurkunde ligt een eeuwenoude verborgen motivatie om enkele van de oudste, versterkende en essentiële waarheden van ons bestaan te verbergen. Ik vermoed dat zwaartekracht, net als haar opvolger, relativiteit, uiteindelijk draait om het elimineren van de ether uit het canon van wetenschappelijke kennis. Dus de laatste magiër was ook de eerste ether-ontkenner.
Zie je, er is nog een andere verklaring waarom objecten op de grond vallen. Eentje die geen magische actie op afstand vereist. Eentje die geen zwarte gaten voorspelt of vertrouwt op de kleine bewegingen van een apparaat uit de 18e eeuw. Een verklaring die intuïtief en experimenteel verifieerbaar is en al lang voor het zogenaamde Verlichtingstijdperk bekend was bij oude alchemisten.
Het enige wat nodig is om neerwaartse beweging te verklaren, is het concept van een medium. Ether is het medium en de wetenschap is vastbesloten het uit te wissen. We leven onwetend in een vloeibaar medium zoals de vissen die niet weten dat ze in water zijn. We zien objecten vallen en schrijven dat toe aan een magische kracht die lang geleden is uitgevonden door een “grote vis” waar we op school over leerden. Maar niemand vertelt ons over het medium, het substraat, de bron. Het is helemaal uit het wetenschappelijke onderwijs geschrapt. Zoals God, zoals geest en ziel, in de prullenbak van de geschiedenis gegooid als primitief bijgeloof en dwaasheid.
Hoofdstuk 9: De geocentrische realiteit
Dus zwaartekracht verbergt ether omdat ether de echte reden is waarom dingen vallen. Het kan worden begrepen als een alomtegenwoordige vloeistof van zeer lage viscositeit, waarin er aanhoudende stromingen en wervelingen zijn, energiekanalen als onzichtbare rivieren in de lucht die voortdurend om ons heen en binnenin ons stromen.
Er zijn twee hoofdverticale stromen die altijd plaatsvinden. Eén stroomt van de hemel naar beneden naar de aarde en één van de aarde omhoog naar de hemel. Zoals hierboven zo beneden. De aarde wordt gezegd negatief geladen te zijn. Negatief is vrouwelijk, zoals moeder aarde en naar binnen stromend. Dus trekt het de ether naar zich toe.
Dit resulteert erin dat de dichtere elementen aarde en water naar beneden worden gezogen, terwijl de lichtere elementen vuur en lucht omhoog worden getrokken. Dus de stoffen die vallen zijn de vrouwelijke elementen: aarde en water die stroomafwaarts naar moeder aarde stromen, en de stoffen die opstijgen zijn de mannelijke elementen: lucht en vuur stromen stroomopwaarts terug naar vader hemel.
Er is geen mysterieuze aantrekkingskracht genaamd zwaartekracht die materie ertoe brengt andere deeltjes aan te trekken via een oneindig diepgevroren vacuüm. Maar er bewegen stromingen van verschillende frequenties en groottes in het universele medium van de ether.
De aarde is de vaste stationaire uitdrukking van ether. Alles daarbuiten, het water, de lucht en het vuur, de wolken, de sterren en de planeten, zijn in constante vortexbeweging boven en rond de stilstaande aarde. Dit is de geocentrische realiteit waarin we leven. Het bestaansvlak. Het traagheidsvlak. Zoals boven, zo ook beneden. Zoals binnen, zo ook buiten.
Welkom in de vortex.
Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2026/10/15/zwaartekracht/
.