Voorwoord door Toby Young, hoofdredacteur van The Daily Sceptic
Als er één rode draad door het werk van Chris loopt, dan is het wel dat de klimaatagenda een nauwelijks verhulde machtsgreep is door de ‘havermelk-klasse’, vastbesloten om controle uit te oefenen over de onhandelbare massa’s die hardnekkig weigeren hun sentimentele gehechtheid aan vrijheid op te geven. Wil je zelf kiezen welke auto je koopt en hoe hard je ermee rijdt? Geen sprake van, jij achterlijke benzinefanaat. Je koopt een veel te dure, in waarde dalende elektrische auto en rijdt niet harder dan 30 km/u. Hou je van biefstuk met friet? Sorry, slappeling, vanaf nu een plantaardig dieet voor jou. Wil je je cv op gas niet opgeven? Pech gehad. Je wordt gedwongen een warmtepomp te installeren die 25.000 euro kost en je huis eigenlijk niet verwarmt. …
Het werk van Chris is harder nodig dan ooit – en dit boek is er een fantastische inleiding op. Als je het leest, word je boos – en dat moet ook, heel boos. Maar je zult je ook prima vermaken.
Inleiding
7 april 2026 was de dag waarop de grote ‘klimaat-uitvinding’, die de politieke ‘Net Zero’-fantasie ondersteunde, eindelijk op de harde rotsen van de realiteit botste. Dat was de dag waarop een groep wetenschappers die werkte aan het nieuwe rapport van het IPCC toegaf dat een reeks aannames voor computermodellen, algemeen bekend als RCP8.5, “onwaarschijnlijk” waren. Deze officiële bekentenis veroorzaakte schokgolven in de elitaire kringen van klimaatwetenschappers en collectivistische politici en bezorgde de boodschappers in de mainstream-media blijvende schaamte. De RCP8.5-aannames vormden sinds 2011 een cruciaal ‘scenario’ in computermodellen waarmee de, op weinig bewijs gebaseerde, klimaatcrisis werd aangewakkerd. Bijna elk verhaal over een klimaat-Armageddon – of het nu gaat om minder smakelijk bier in de toekomst (ja, dat schreef de BBC), verdwijnend poolijs (Sir David Attenborough, koning Charles en wijlen paus Franciscus) of toenemende turbulentie – draagt de sporen van RCP8.5.
De onthulling van 7 april betekende dat ze allemaal officieel onzin waren.
Dit boek laat zien dat bijna alles wat je de afgelopen 15 jaar in de reguliere wetenschap, politiek en media hebt gelezen of gehoord over een toekomstige ‘fireball-aarde’ weinig meer is dan pseudowetenschappelijk geklets, bedoeld om de bevolking ertoe te brengen alle afschuwelijke collectivistische beperkingen te accepteren die worden opgelegd door een waanzinnige, verdorven drang om fossiele brandstoffen uit onze economieën te verwijderen. …
RCP8.5 begon als een worst-case-scenario met hoge emissies, maar door zijn vermogen om clickbait-verhalen over klimaatondergang te verspreiden, werd het een business-as-usual-traject. Als er wetenschappelijke subsidies moeten worden geregeld, groene subsidies moeten worden binnengehaald en politici hun deugdzaamheid moeten laten zien, wie maakt zich dan nog druk om het feit dat kinderen huilend naar bed werden gestuurd met verhalen over temperatuurstijgingen van 5 °C of meer ten opzichte van de referentieperiode 1850–1900? De Golfstroom die tegen 2025 stilvalt (ja, weer zo’n klassiek ‘wetenschappers zeggen’-onzinverhaal van de BBC), miljoenen huizen die onder water komen te staan door een metershoge stijging van de zeespiegel, de zesde massa-uitsterving die in volle gang is – allemaal onzin om het ‘Net Zero’-geld binnen te blijven halen.
Het feit dat het leven zonder multifunctionele fossiele brandstoffen onvoorstelbaar slecht zou zijn, ja zelfs fataal voor miljarden mensen, werd genegeerd. Wie nam de moeite om op te merken dat zonder (uit fossiele brandstoffen geproduceerde) meststoffen, de helft van de wereldbevolking langzaam zou omkomen van de honger, wat zou leiden tot endemische oorlogsvoering terwijl overlevenden zouden vechten om de beperkte hulpbronnen? In 2024 stopte een nieuw gekozen, extreemlinkse Labour-regering, vol met ‘Net Zero’-fanatiekelingen, nieuwe boringen naar olie en gas in de nog steeds rijke Noordzee. Er werd beton in op het land geboorde putten gestort; putten om de potentieel enorme voorraden aardgas vrij te maken die onder de grond liggen in verarmde en gedeïndustrialiseerde gebieden van Engeland. Begin 2025 waren 200 leden van het Britse parlement bereid om voor een wetsvoorstel van een parlementslid te stemmen dat het gebruik van fossiele brandstoffen in het Verenigd Koninkrijk binnen een decennium zou terugbrengen tot slechts 10%, nauwelijks genoeg om de hulpdiensten in stand te houden.
Zó groot is de domheid en onwetendheid dat deze wetgevende gekken er waarschijnlijk van uitgingen dat, als hun gruwelijke voorstel wet zou worden, ze nog steeds hun soja latte zouden kunnen halen op weg naar Waitrose om hun biologische hummus te kopen.
Hoofdstuk 1: Fossiele brandstoffen
In ontwikkelingslanden beloven fossiele brandstoffen een einde aan endemische honger, een gezondere bevolking en een langer en welvarender leven. Er is geen beter woord dan ‘verwerpelijk’ voor het blokkeren van al deze voordelen.
Bijna alle voorgestelde energievervangers zijn ronduit lachwekkend en onwaarschijnlijk. Een moderne economie kan niet draaien op wind en zonlicht, aangezien de stroomvoorziening daarmee steeds onderbroken wordt. Er is geen haalbare oplossing voor dit aan-uit-probleem, iets wat de ‘Net Zero’-fanaten nooit zullen toegeven. De back-upcapaciteit van batterijen zal, wanneer deze op grote schaal nodig is, slechts in minuten worden gemeten; waterstof is duur om te produceren en bovendien gevaarlijk, terwijl getijdenenergie vaak verschrikkelijk duur is. Kernenergie is nuttig als basislast, maar faalt in de ‘waterkoker-test’ tijdens de rust van een voetbalwedstrijd wanneer de vraag naar elektriciteit plotseling piekt.
Alleen gas en olie kunnen momenteel een modern elektriciteitsnet van stroom voorzien als veiligheid en prijs de hoogste prioriteit krijgen. Zoals we de afgelopen 20 jaar in veel landen over de hele wereld hebben gezien, waaronder het Verenigd Koninkrijk en Duitsland, zijn wind- en zonne-energie weinig meer dan dure toevoegingen die hebben geleid tot torenhoge elektriciteitskosten en daaropvolgende de-industrialisatie. Activisten benadrukken vaak dat wind- en zonne-energie ‘gratis’ zijn, een idee dat zo dom is en van zo weinig economisch inzicht getuigt, dat wanhoop over de menselijke intelligentie de enige mogelijke reactie is. Fossiele brandstoffen bieden een enorme kracht die de menselijke samenlevingen in de afgelopen 300 jaar heeft getransformeerd op een manier die onze voorouders bijna onmogelijk zouden hebben gevonden.
Aan het begin van de 18e eeuw kwamen de meeste mensen nauwelijks buiten het dorp waar ze geboren waren. Nu kunnen ze relatief goedkoop reizen naar bijna elk deel van de wereld dat hen bevalt. Ondanks de emotionele vermaningen van de heren Windsor, Packham, Attenborough en Monbiot: gaan ze dat echt opgeven, samen met verwarming, voedsel, sanitaire voorzieningen en medicijnen, wanneer de waarheid over ‘Net Zero’ eindelijk wordt ingezien?
We kunnen niet zonder fossiele brandstoffen, of het nu gaat om de energie die ze leveren of de talloze toepassingen van petrochemische producten. Ze zullen nog heel lang blijven bestaan; velen zouden beweren dat ze een schitterende toekomst tegemoet gaan.
Hoofdstuk 2: Klimaatwetenschap
Om het maar even duidelijk te zeggen: de mensheid heeft veel te danken aan de weldadigheid die de natuur schenkt in de vorm van overvloedige koolwaterstoffen. Maar wacht even: sommigen zijn van mening dat het gebruik ervan de aarde in eeuwige ecologische verdoemenis zal storten, mogelijk al overmorgen. Als dit waar is, kan niemand het daar oneens mee zijn en moeten we hongersnood, zware handenarbeid, composttoiletten, bevolkingsafname en algehele ellende, omarmen door deze stoffen in de grond te laten zitten.
De zonden van de Industriële Revolutie zullen worden uitgewist en Gaia zal worden gered.
Het enige wat we nodig hebben, is sluitend bewijs dat mensen de klimaatthermostaat regelen door een biefstuk op de barbecue te gooien (op houtskool gestookt, natuurlijk) en naar Fuengirola te vliegen. Maar helaas krijgen we alleen maar een web van leugens, desinformatie, selectieve gegevens en politieke spelletjes voorgeschoteld, allemaal verpakt in een belachelijke bewering dat 97% van de wetenschappers gelooft dat de recente opwarming door de mens wordt veroorzaakt.
Net als de pausen van weleer wordt de wetenschap ex cathedra tot vaststaand verklaard. Sommige activisten, zoals windenergie-oplichter Dale Vince en klimaatkomiek Jim Dale, beweren dat het een strafbaar feit zou moeten zijn om over deze kwestie te debatteren. Zoals we zullen zien, doet de hele ‘vaststaande’ wetenschappelijke zwendel, omarmd door de mainstream media, politici en activistische wetenschappers, weinig meer dan het blootleggen van de diepe en deprimerende diepte waartoe de wetenschappelijke integriteit is gezonken. …
De klimaatscepticus en geoloog dr. Ian Plimer wijst er graag op dat er geen enkel wetenschappelijk artikel bestaat dat de huidige opvattingen over antropogene opwarming van de aarde onomstotelijk bewijst. Als dat wel zo was, zou je er nog lang over horen, voegt hij eraan toe.
De atmosfeer van de aarde en haar interacties met het land en de oceanen zijn chaotisch en niet-lineair. In sommige opzichten wordt dit nog maar weinig begrepen. Hoe meer we kijken, hoe meer we leren over de complexe manieren waarop ongelijke hoeveelheden warmte door allerlei soorten stromingen van de tropen naar de polen worden overgedragen. Dit is de belangrijkste oorzaak van het weer. Met de kennis die we hebben, is het onmogelijk om individuele weersverschijnselen of klimaatverandering op de lange termijn aan menselijke oorzaken toe te schrijven, gezien de enorme variaties die door natuurlijke krachten worden veroorzaakt. Dit is nu eenmaal zo, en iedereen die je iets anders vertelt, zou een nieuwe carrière moeten overwegen: een plekje huren in de tent van Mystic Meg op de plaatselijke kermis.
Activisten gebruiken computermodellen om hun zogenaamde bewijs te leveren, maar deze modellen bieden ons, zoals hun miserabele staat van dienst over 40 jaar aantoont, weinig echt houvast. Zoals het groeiende schandaal rond het onwaarschijnlijke RCP8.5-scenario onthult, zijn ze vaak erger dan nutteloos. Modellen vertellen ons niets; waarnemingen leveren essentiële informatie op over wat er daadwerkelijk is gebeurd.
In dat verband merkt dr. Plimer op dat het aantal geologen dat in antropogene opwarming van de aarde gelooft, op de vingers van de hand van een zagerijarbeider te tellen is. In hun studies kunnen geologen het verleden zien, met name hoe de aarde is veranderd in de afgelopen 600 miljoen jaar, teruggaand tot het moment waarop het leven zoals wij dat vandaag de dag kennen, zich begon te vormen.
Als we kijken naar de gegevens over CO2 en temperatuur die teruggaan tot het Cambrium, zien we weinig verband in die 600 miljoen jaar. Soms stijgen en dalen ze samen; vaak is dat niet het geval. Er is geen bewijs in de gegevens dat wijst op een sterk, onbreekbaar verband – iets wat de huidige opvatting over door de mens veroorzaakte opwarming van de aarde zeker vereist.
Bovendien is het interessant om op te merken dat het CO2-gehalte in de atmosfeer in het verleden veel hoger was, met een gemiddelde over 600 miljoen jaar van waarschijnlijk rond de 2.700 delen per miljoen (ppm). Dat is bijna zeven keer hoger dan het huidige niveau van 420 ppm. In plaats van zinloos miljarden ponden uit te geven aan het ‘afvangen’ van CO2, zou het wellicht beter zijn te hopen dat het nog iets langer blijft stijgen.
Planten hebben zich ontwikkeld om efficiënt te groeien bij veel hogere CO2-concentraties, en de afgelopen 40 jaar heeft een klein beetje meer CO2 in de atmosfeer geleid tot een sensationele maar grotendeels onopgemerkte ‘vergroening’ van de aarde met 15%.
Hoofdstuk 3: Het Britse Met Office
Hoe diep kan de wetenschappelijke integriteit bij het Britse Met Office zakken? Het zou inmiddels toch zeker zijn rapport ‘UK Climate Projections 2018’ (UKCP18) moeten hebben ingetrokken, waarin (uitsluitend) een RCP8.5-computermodel werd gebruikt om te suggereren dat de zomertemperaturen in het Verenigd Koninkrijk tegen 2070 met 5,1 °C zouden kunnen stijgen. Bij voorkeur met een uitgebreide verontschuldiging voor alle schade en ongerustheid die is veroorzaakt nadat het IPCC oordeelde dat dit scenario “onwaarschijnlijk” was. Kansloos. Het lijkt er zelfs op dat het Met Office er nog een schepje bovenop doet.
De schitterende zomer van 2026 in het Verenigd Koninkrijk was gewoon een te mooie kans voor de (door de staat gefinancierde) meteorologen om het weer niet in te zetten voor de ‘Net Zero’-zaak. “Op een genante manier voor de gek gehouden door activisten”, was de recente opmerking hierover van wetenschapsjournalist Matt Ridley. Eind juni bracht het Met Office een korte clip uit waarin te zien was hoe het zich een weersvoorspelling in 2056 voorstelde.
De uitzending zou gebruikmaken van een “aannemelijk scenario” waarin de temperatuur over 30 jaar 45 °C zou bereiken, samen met negen opeenvolgende dagen waarop ergens in Engeland 40 °C zou worden gemeten. Opmerkelijk, gezien het feit dat de temperatuur in Engeland tot nu toe slechts één keer boven de 40 °C is uitgekomen, namelijk in juli 2022 naast de landingsbaan van RAF Coningsby, toen er naar verluidt Typhoon-straaljagers aan het landen waren. “Dit scenario is geen voorspelling van een specifieke gebeurtenis, maar een wetenschappelijk aannemelijke illustratie die bedoeld is om te begrijpen hoe risico’s zouden kunnen veranderen naarmate het klimaat opwarmt”, liet het Met Office weten. Door gebruik te maken van de klimaatprognoses van het Met Office… “is het schokkend om te zien dat de maximumtemperatuur 45 °C bereikt”, voegde de hoofdwetenschapper, professor Stephen Belcher, eraan toe.
Wat een onzin. Hoewel het Met Office niet specifiek aangeeft waar de prognoses vandaan komen, lijken ze opvallend veel op UKCP18, een rapport dat in de prullenbak zou moeten liggen en de bevolking niet langer de stuipen op het lijf zou moeten jagen. De verzonnen weersvoorspelling was niets minder dan schandelijke agitprop.
Hoofdstuk 5: Klimaatfanaten en komieken
Waar moeten we beginnen?
Helemaal aan het begin van de grote klimaathysterie zat een voormalige kostschooljongen en BBC-medewerker volgestopt met het idee dat de wereld op de rand van een milieuramp stond. Het was onvermijdelijk dat hij al snel een plekje vond bij de Guardian, waar hij de lezers in juli 1999 vertelde dat “de opwarming van de aarde betekende dat een vlucht over de Atlantische Oceaan nu net zo onaanvaardbaar is als kindermishandeling”. De wereldwijde “meltdown” zou zijn begonnen. “Lang voorspeld en lang ontkend, komen de gevolgen van de klimaatverandering sneller dan zelfs de somberste profeten hadden verwacht”, predikte hij. Altijd zijn tijd vooruit, werden dergelijke gevoelens van snel naderend onheil standaardkost voor bijna elke activist die angsten wilde aanwakkeren over de toekomst van de planeet Aarde. In 2009 gaf onze nuttige idioot de wereld 96 maanden voordat de eco-feeën alles zouden wegnemen.
Deze ‘held’ is natuurlijk George Monbiot. In 1999 schreef hij dat de ecosystemen in het Noordpoolgebied aan het instorten waren, dat het smeltende ijs de voedselgebieden van walvissen en walrussen vernietigde, terwijl de populaties van ijsberen en zeehonden gehalveerd ‘leken te zijn’. Tegenwoordig is het iets nauwkeuriger om te zeggen dat het aantal ijsberen op recordniveau lijkt te zijn.
Net als veel extreme activisten in die tijd, moest Monbiot nog leren dat je concrete data beter uit voorspellingen van naderend onheil kunt houden. Uitleggen dat hij zich misschien in het jaar van de Dag des Oordeels had vergist, deed weinig goeds voor zijn geloofwaardigheid, terwijl hij zijn volgelingen schaapachtig de berg af leidde. “De op handen zijnde totale vernietiging van ’s werelds koraalriffen is geen afschrikwekkend verhaal, maar een feit”, meldde Monbiot in juni 1999. Gelukkig heeft niemand dat aan de koralen verteld, die al honderden miljoenen jaren bestaan en bijna elke denkbare klimaatverandering hebben overleefd. De afgelopen vijf jaar hebben de koralen op het Great Barrier Reef, de grootste koraalformatie ter wereld, recordhoogtes bereikt sinds het begin van gedetailleerde waarnemingen bijna 50 jaar geleden. Monbiot lijkt geen flauw benul te hebben van de natuur. Koralen kunnen duidelijk veranderingen in de temperatuur van het zeeoppervlak, stormen en aanvallen van andere wezens weerstaan.
Een ander artikel dat de tand des tijds niet goed heeft doorstaan, werd geschreven in december 2002, toen Monbiot suggereerde dat de wereld binnen slechts tien jaar “voor een keuze zou komen te staan: de akkerbouw blijft ófwel de dieren van de wereld voeden, ófwel de mensen van de wereld. Allebei kan niet.” Natuurlijk gebeurde dat wel degelijk, geholpen door de groei van 10% in de wereldwijde vegetatie, gestimuleerd door extra atmosferische toevoer van uit fossiele brandstoffen geproduceerd CO2. Over het algemeen lijkt Monbiot niet erg enthousiast over landbouw; in juli 2022 beweerde hij dat we ervan moesten afstappen ten gunste van of wat afschuwelijke, in fabrieken verwerkte troep. Iemand zin in menselijk brokvoer?
Tegenwoordig is onze George op leeftijd gekomen en lijkt hij een messiascomplex te hebben ontwikkeld. Hij trekt nog steeds een bewonderende menigte in de gebruikelijke ‘progressieve’ echokamers, maar zijn bekrompenheid en zijn neo-malthusiaanse gehechtheid aan ‘Net Zero’ beginnen hem in te halen. Hij heeft al jaren geen serieus debat meer hoeven voeren over zijn ongeloofwaardige beweringen, in ieder geval niet sinds hij zijn naam zette onder de hilarische Guardian-brief uit 2018, waarin met een enorme pompeusheid werd verklaard dat hij en andere ondertekenaars niet langer “hun geloofwaardigheid zouden lenen” aan het debat over de vraag of door de mens veroorzaakte klimaatverandering echt bestaat. Andere grootheden uit de omroepwereld die verklaarden geen interesse meer te hebben in het aloude proces van het debatteren over tegenstrijdige wetenschappelijke meningen, waren onder meer Jonathan Porritt, Caroline Lucas, Clive Lewis en Mark Maslin.
Net als de meeste hardcore-activisten is Monbiot gevlucht van Twitter, inmiddels X onder leiding van Elon Musk, blijkbaar geschokt door de ongewenste uitbarsting van vrije meningsuiting. In een lang, onsamenhangend afscheidsbericht aan zijn half miljoen volgers merkte hij op dat intelligente gesprekken waren overstemd door een “tsunami van domheid”.
Mensen met minder begrip zouden kunnen concluderen dat er maar een beperkt aantal keren is dat iemand het kan verdragen om voor sukkel te worden uitgemaakt. …
Wanneer politiek en wetenschap met elkaar botsen, is de BBC een van de eerste partijen die het wetenschappelijke proces van degelijk onderzoek aan de kant schuift. Tijdens de Covid-pandemie was de berichtgeving rampzalig. De gevaren van het virus werden meedogenloos opgeblazen, waardeloze computermodellen kregen een onverdiend prominente plaats, terwijl alternatieve medische standpunten genadeloos werden onderdrukt. Klimaatwetenschap is een ander onderwerp, maar het draaiboek is hetzelfde.
In januari 2006 organiseerde Roger Harrabin, destijds de belangrijkste klimaatactivist van de BBC, een eendaags seminar om te bespreken hoe omroepen over klimaatverandering zouden moeten berichten. Het werd bijgewoond door 28 hoge BBC-leidinggevenden en redacteuren, samen met een aantal uitgenodigde aanhangers van doemdenken over het klimaat. De bijeenkomst werd jarenlang geheim gehouden, maar was cruciaal voor het uitstippelen van toekomstige redactionele richtlijnen. Wijlen Christopher Booker, destijds een vooraanstaande klimaatsceptische schrijver, gaf commentaar op de (tijdens de bijeenkomst) overeengekomen richtlijnen: “De verplichting om onpartijdig te blijven kon terzijde worden geschoven, zo werd betoogd, omdat de officiële orthodoxie inmiddels zo overweldigend werd aanvaard dat elke afwijking daarvan kon worden afgedaan als te onbeduidend om de aandacht waard te zijn.”
Hoeveel miljoenen mensen zijn er door de eeuwen heen omgekomen toen een of andere onbeduidende dictator, generaal, sekteleider of lokale maffiabaas een dergelijke aankondiging op het openbare plein ophing.
Een paar lastige stemmen voor de vrijheid van meningsuiting wisten in de daaropvolgende jaren toch de ether te halen, dus in 2018 trad Fran Unsworth, het hoofd nieuws van de BBC, hard op tegen alle resterende afwijkende meningen. Het personeel kreeg te horen dat klimaatwetenschap niet mocht worden gepresenteerd alsof er evenwicht moest zijn tussen tegengestelde standpunten. Iedereen die de ‘consensus’ rond klimaatwetenschap betwistte, werd in feite verbannen van de BBC.
Het resultaat van dit verbod is ontstellend. Zoals we hebben gezien, heeft de ‘ongeloofwaardig’-uitspraak van het IPCC over RCP8.5 een groot deel van de berichtgeving over klimaatwetenschap van de afgelopen 15 jaar tenietgedaan. Het nalaten om onderzoek te doen, te debatteren en het wetenschappelijke proces te volgen, maakt de BBC tot de zoveelste nuttige idioot die een “Net Zero”-fantasie promoot. …
Jarenlang heeft Bob Ward journalisten die sceptisch stonden tegenover het klimaat en “Net Zero” aan banden gelegd met pietluttige klachten bij diverse Britse mediatoezichthouders. Het is twijfelachtig of iemand wijzer is geworden van zijn gezeur bij de toezichthouder, maar voor de betrokken schrijvers en hun werkgevers was het langdurige proces van het moeten omgaan met zijn gezeur natuurlijk de echte straf. Ward werkt vanuit het ‘Net-Zero’-activistennest aan de London School of Economics, bekend als het Grantham Institute. Zowel de academische afdeling als Wards eigen salaris zijn afhankelijk van de vrijgevigheid van de miljardair en groene investeerder Jeremy Grantham. Tegenwoordig is de ruimte voor regelgevend geknoei gelukkig afgenomen, nu de vrijheid van meningsuiting en sceptische commentaren zijn verplaatst naar de minder gereguleerde omgeving van de sociale media.
Wards grote truc is de bewering dat hij de wetenschap volgt. Als vaste gast in de mainstream-media haalt hij uit naar “ontkenners” die volgens hem niet naar de harde gegevens kijken. Je zou je kunnen afvragen of hij überhaupt wel in staat is een klimaatwetenschapper te herkennen.
In de aanloop naar de Britse parlementsverkiezingen in juli 2024 riep een open brief aan alle politici op tot een ambitieus en versneld programma van klimaatmaatregelen. De brief was ondertekend door 408 klimaatactivisten en werd door de BBC geprezen als afkomstig van ‘de meest vooraanstaande’ wetenschappers van het land. Ward, die de petitie organiseerde, plaatste op X: ‘Wees ambitieus op het gebied van klimaat, zo dringen wetenschappers bij de partijen aan.”
Wetenschappers, zegt u. De eerste ‘wetenschapper’ in de alfabetische lijst was een universitair hoofddocent boekhoudkunde, de tweede was een geograaf gespecialiseerd in ‘rampen-risicobeperking’, terwijl de derde een archeoloog was.
Source: https://clintel.nl/chris-morrison-implausible-klimaatboek/
.