Het leek passend om de Oekraïense dictator Volodymyr Zelenskyy te zien op de begrafenis van senator Lindsey Graham: Z-Man’s witwasoperatie in Kiev was de directe oorzaak van Grahams dood. Als de senator niet zo hard had gewerkt om de dodentol in Europa te verhogen, zou hij vandaag nog in leven zijn. Hier valt ongetwijfeld een les uit te trekken voor sommige mensen.
Ik weet dat er tal van pro-Oekraïense cheerleaders zijn die geen enkele kritiek kunnen verdragen op een aanhoudend militair conflict dat inmiddels langer duurt dan de Tweede Wereldoorlog. Ik heb dit echter nooit als iets anders gezien dan een burgeroorlog die Britse, Europese en Amerikaanse globalisten hebben uitgebuit om financiële en geopolitieke redenen die niets te maken hebben met de soevereiniteit van Oekraïne, schrijft J.B. Shurk.
Oekraïne is geen lid van de Europese Unie. Het is geen lid van de NAVO. Als de onbeduidende dictator van Oekraïne wat er van zijn land overblijft in een parkeerplaats wil veranderen, dan zij het zo. Laat het gewicht van deze dwaasheid neerkomen op het hoofd van een komiek die zijn land naar de slachtbank heeft geleid en het zal achterlaten als een schim van wat het ooit was. Wanneer de oorlog eindelijk voorbij is, zullen de multinationale investeringsbedrijven het bloedbad omzetten in winsten uit de wederopbouw. Oekraïne zal worden leeggehaald en in onderdelen worden verkocht. De bevolking zal in andere landen gaan wonen. Miljoenen buitenlanders uit Azië, Afrika en het Midden-Oosten zullen in Oekraïne worden gedumpt om het tekort aan arbeidskrachten in de verarmde reststaat op te vangen. Oekraïne zal er nooit meer hetzelfde uitzien. En toekomstige historici zullen zich afvragen waarom een komiek een hele natie mocht vernietigen.
Het is niet alsof het Oekraïense volk hierin een keuze heeft gehad. Verkiezingen zijn afgelast. Openbare kritiek is verboden. Oppositiepartijen zijn verboden. Zelfs kerkdiensten zijn verboden als de christelijke gemeenten worden gezien als sympathisanten van Rusland. Het feit dat miljoenen Oekraïners in de dienstplichtige leeftijd hebben geweigerd te vechten (door het land te ontvluchten of zich te verbergen voor de wrede ronselaars van Kiev op straat) suggereert dat zij dit conflict niet de prijs van hun bloed waard vinden. Het lijkt mij contra-intuïtief dat Amerikanen, Britten of Europeanen eisen dat Oekraïners hun leven opofferen in een oorlog die zij niet willen. Sterven voor Oekraïne zou een keuze moeten zijn voor Oekraïners. Alleen het Oekraïense volk zou moeten beslissen of het wil vechten of om vrede wil vragen.
Dit hele conflict draait om gebieden die aan de grens tussen Rusland en Oekraïne liggen. Als je kijkt naar de verkiezingsuitslagen sinds de onafhankelijkheid van Oekraïne na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie in 1991, komt er een duidelijk patroon naar voren: de westelijke provincies hebben consequent gestemd op politieke kandidaten die als meer pro-Europese Unie worden beschouwd; de oostelijke provincies hebben consequent gestemd op politieke kandidaten die als meer pro-Russische Federatie worden beschouwd. Deze verdeling is grotendeels een 80/20-verhouding gebleven binnen de twee geografische regio’s van Oekraïne. In de westelijke gebieden is ongeveer 80% van de kiezers voorstander van het versterken van de politieke en economische banden met Europa. In de oostelijke gebieden is ongeveer 80% van de kiezers voorstander van het versterken van de politieke en economische banden met Rusland. Dit is logisch, aangezien de oostelijke gebieden van Oekraïne bevolkt worden door Russischsprekende mensen die Russische kerkdiensten bijwonen, Russische kranten lezen en Russische gebruiken delen. In werkelijkheid hebben de territoriale grenzen van het moderne Oekraïne na 1991 twee politiek en cultureel verschillende naties samengesmolten.
Dit soort dingen gebeuren nu eenmaal. Naoorlogse verdragen en realpolitik roepen voortdurend onhoudbare natiestaten in het leven. Het Midden-Oosten verkeert sinds de Eerste Wereldoorlog in een voortdurende staat van oorlog, voornamelijk omdat Europa zijn voormalige koloniën heeft opgedeeld in onnatuurlijke natiestaten vol met cultureel verschillende volkeren, wier historische grieven een eeuw van politieke revoluties, sociale wrok en regionale instabiliteit garandeerden. Op vergelijkbare wijze ontstond Tsjechoslowakije aan het einde van de Eerste Wereldoorlog na de onafhankelijkheidsverklaring van het Oostenrijks-Hongaarse Rijk; tegen het einde van de Koude Oorlog splitste het zich vreedzaam op in twee soevereine staten: Tsjechië en Slowakije. Iets soortgelijks had met Oekraïne moeten gebeuren.
In mijn oren klinkt het absurd om de pro-oorlogsaanhangers van Oekraïne te horen schreeuwen over “democratie”, “zelfbeschikking” en “soevereiniteit”. Al dertig jaar lang stemmen de inwoners van de oostelijke provincies van Oekraïne volgens die 80/20-verdeling om zich aan te sluiten bij Rusland. Nadat antidemocratische krachten in 2014 de rechtmatig gekozen, pro-Russische Oekraïense president Viktor Janoekovitsj omverwierpen in een staatsgreep — omgedoopt tot de ‘Revolutie van de Waardigheid’ — probeerden de inwoners van de oostelijke provincies zich af te scheiden van een Oekraïense regering die zojuist hun gekozen leider had afgezet. Kiev verklaarde die mensen de oorlog, en sindsdien woedt er een burgeroorlog.
Het feit dat het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, de Britse MI6 en de Europese Commissie de staatsgreep van 2014 hebben gesteund, maakt deze nog niet ‘democratisch’. De bevolking in het oosten heeft gestemd voor afscheiding van Oekraïne. Het zijn Kiev en zijn westerse bondgenoten die weigeren deze mensen hun eigen toekomst te laten bepalen. Doen alsof het respecteren van territoriale grenzen een onmisbaar kenmerk van nationale soevereiniteit is, is een list, vooral nu Amerikaanse, Britse en Europese globalisten al decennialang hun eigen grenzen openstellen voor buitenlandse indringers.
Bovendien heeft dictator Zelenskyy verklaard dat, mocht hij ooit nog eens verkiezingen in Oekraïne toestaan, de bevolking in de oostelijke provincies niet mag stemmen. Het zal voor pro-EU-kandidaten ongetwijfeld veel gemakkelijker zijn om toekomstige verkiezingen te winnen als alle mensen die normaal gesproken op pro-Russische kandidaten zouden stemmen, het kiesrecht wordt ontzegd. Maar de absurditeit van het voeren van een oorlog voor “democratie” alleen maar om kiezers hun stemrecht te ontnemen, bewijst dat dit conflict nooit is gegaan over het behoud van het zelfbeschikkingsrecht van de Oekraïners. Een dictator weigert verkiezingen te houden. Maar als hij wel verkiezingen houdt, mogen dan alleen zijn vrienden stemmen? Mensen sterven ten gevolge van de Oekraïense corruptie en de Oekraïense tirannie.
Deze oorlog gaat niet over “democratie”. Het gaat niet over nationale “soevereiniteit”. Het gaat niet over het beschermen van het kleine Oekraïne tegen de “ongeprovoceerde invasie” van het grote, slechte Rusland. Als het om een van die dingen zou gaan, zouden verantwoordelijke leiders op zijn minst op hun hoede zijn om te voorkomen dat vergeldingsaanvallen uitmonden in een Derde Wereldoorlog tussen kernmachten. In plaats daarvan lijken westerse globalisten te smachten naar een oorlog tussen de Russische Federatie en de Verenigde Staten.
Afgelopen december drong NAVO-secretaris Mark Rutte er bij de lidstaten op aan zich voor te bereiden op een oorlog met Rusland. Rond dezelfde tijd verspreidden malafide Amerikaanse inlichtingenambtenaren propaganda naar de pers waarin werd beweerd dat de Russische president Vladimir Poetin van plan is heel Europa aan te vallen. Tulsi Gabbard, directeur van de Nationale Inlichtingendienst, zag zich genoodzaakt die bewering publiekelijk te weerleggen. Ze schreef: “Dit is een leugen en propaganda” die wordt verspreid door “oorlogszuchtigen die de onvermoeibare inspanningen van president Trump willen ondermijnen om een einde te maken aan deze bloedige oorlog die aan beide kanten al meer dan een miljoen slachtoffers heeft geëist.” Bovendien beschuldigde ze westerse propagandisten ervan “hysterie en angst onder de bevolking aan te wakkeren om hen ertoe te brengen de escalatie van de oorlog te steunen, wat de NAVO en de EU in werkelijkheid willen om het Amerikaanse leger rechtstreeks in een oorlog met Rusland te betrekken.”
Als we terug zouden kunnen gaan in de tijd en de Eerste of Tweede Wereldoorlog zouden kunnen voorkomen, zouden we dat dan doen? Als het antwoord “ja“ is, waarom zouden we het huidige moment dan niet beschouwen als een onschatbare kans om te voorkomen dat we overhaast in de Derde Wereldoorlog terechtkomen? Als er honderden miljoenen levens op het spel staan, waarom zijn westerse leiders dan bijna uitgelaten bij het idee om oorlog te voeren met Rusland?
Deze oorlog draait om niets anders dan geld verdienen en het behouden van politieke macht. Britse, Europese en, helaas, Amerikaanse globalisten hebben besloten dat de Derde Wereldoorlog de beste manier is om westerse burgers af te leiden van de door “groene energie” veroorzaakte inflatie, valutamanipulatie door centrale banken, migranten invasies en een litanie van andere economisch en cultureel zelfmoordachtige beleidsmaatregelen. Westerse regeringen zijn zo vastbesloten om de westerse beschaving te vernietigen dat de Derde Wereldoorlog lijkt op de kers op de taart van een “nieuwe wereldorde”-ijscoupe.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
De geest van de unipolariteit – Rusland heeft bijgedragen aan het ontketenen van de chaos
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Lees meer over:
.