zetten aan tot een ongemakkelijk debat dat de gevestigde orde liever niet voert. De overlevende, Vera Sharav, wijst op iets wat historici al decennialang documenteren, maar wat tijdens de coronacrisis angstwekkend actueel leek: de rol van artsen als gewillige uitvoerders van een systeem. Uit historisch onderzoek blijkt dat artsen de grootste beroepsgroep waren die vrijwillig lid werden van de nazipartij en selecteerden wie er vernietigd zou worden — lang voordat de Jodenvervolging begon.
Dat laatste detail is cruciaal. De eerste slachtoffers waren geen Joden, maar Duitse zuigelingen en jonge kinderen met een handicap. Zij werden beschouwd als “vervuilers van de genenpoel.” Eugenetica — het idee dat sommige mensen het waard zijn om te leven en anderen niet — was de ideologische motor achter de hele moordmachine.
De nazi’s hadden een term voor degenen die zij als minderwaardig beschouwden: Unnütze Esser, oftewel “nutteloze eters.” Sharav benadrukt dat deze term ook een economische dimensie had. Mensen met een beperking, chronisch zieken, ouderen — zij kostten geld en produceerden niets. Die logica, zo stelt zij, zag zij terugkeren tijdens de coronapandemie in de manier waarop ziekenhuizen omgingen met kwetsbare patiënten.
De Holocaust-overlevende is onomwonden in haar oordeel over twee behandelmethoden die tijdens de pandemie breed werden ingezet: het antivirale middel remdesivir en mechanische beademing. “Dat waren geen curatieve handelingen,” zegt ze. Desondanks werden deze methoden in veel westerse landen als standaardprotocol doorgevoerd, met financiële prikkels voor ziekenhuizen die ze toepasten. De vraag die Sharav stelt, is dan ook terecht: wie profiteerde hier eigenlijk van?
Volgens Sharav is eugenetica “het echte virus” — een idee dat samenlevingen al eeuwenlang vergiftigt. Ze trekt de lijn helemaal terug naar het oude Griekenland en de Politeia van Plato, waarin het idee werd neergelegd dat een elite van “waardige” mensen het recht heeft te heersen over de “onwaardigen.”
Wat Sharav het snelst herkende tijdens de coronacrisis, was niet het virus zelf, maar de manier waarop overheden en farmaceutische bedrijven de medische wereld naar hun hand zetten. Artsen die afweken van het officiële protocol riskeerden hun licentie. Wetenschappers die kritische vragen stelden, werden weggezet als complotdenkers. Discussie was taboe.
.