Het verhoor van Tony Fauci zal je niet zijn ontgaan. Hij deed 111x beroep op zijn zwijgrecht. Alle vragen die hem werden gesteld waren retorisch: wij weten de antwoorden immers al 3 jaar en sommigen zagen het 5 jaar geleden al. Geen ‘hard’ bewijs in de vorm van clinical trials of overheidsdocumenten -dat werkt nu eenmaal niet zo als het gaat om staatsoperaties die het daglicht niet kunnen verdragen- maar voor de aandachtige lezer was het in 2021 al helder, en het werd onmiskenbaar in 2022: er klopte weinig van het corona-narratief.
De schertsrapporten van onze overheidsondersteunende instituten, de malversaties met PCR-testen/besmettingen, de tekort schietende administratie, de aangetoonde datamanipulatie, het negeren van natuurkundige en immunologische wetten, de continue stroom van vernietigende WOB-documenten, grafische misrepresentaties, tegenstrijdigheden, group think, hysterische geheimhouding, datafabricage met doem-modellen, doeldenken, belangenverstrengeling, dogma-orthodoxie – ga maar door, alles wees in de richting van een ongekende screw-up, gevolgd door een cover-up. Er is weinig creativiteit nodig om opzet te veronderstellen – maar dat is een kwestie van smaak. Voor mij is opzet niet noodzakelijk. Sterker nog: als het opzet was, dan hadden ze het wel wat beter kunnen voorbereiden. Het was nu een demonstratiewedstrijd paniekvoetbal, wat al begon met de eerste zoönosesmoesjes (Het ‘Proximal Origin’ paper).
Wijt niet aan kwaadaardigheid wat je ook kunt verklaren met een chaotische mix van irrationele angst, grenzeloze incompetentie, belangen- en reputatiebehoud en kortzichtig opportunisme. Hetgeen zich later trouwens onverdroten doorzette in het pushen van vaccinaties met dramatische gevolgen zoals de capaciteitsproblemen bij bijwerkingeninstituut Lareb… En niet te vergeten een negatieve lange-termijn effectiviteit die met boosters weer moest worden verholpen. Om over de oversterfte maar even te zwijgen. We beperken ons hier even tot de ernst van de ziekte.
Die ziekte moest immers zéér ernstig worden voorgesteld. Het moest gecontamineerd worden, opgesloten. In het begin wisten ze nog niet precies wát er nou was ontsnapt. Misschien waren ze er eindelijk eens in geslaagd om een superdodelijk én besmettelijk virus te bereiden – en dan zul je net zien…
Zelfoverschattend wensdenken natuurlijk. Wat ze al helemáál niet wisten: hoe dat virus verder zich zou ontwikkelen bij verspreiding. Oei, mutaties, en dan? De deal met de betrokken farmaceuten was meteen al snel gemaakt: die zouden onmiddellijk beginnen met investeren in research waar ze uiteraard al van op de hoogte waren (pandemische paraatheid draait immers om vaccins), maar wel met afzetgarantie natuurlijk.
Toen die viruliteit later eigenlijk wel mee bleek te vallen waren de vaccin-orders al geplaatst. Miljardenorders, met verplichte afname en juridische immuniteit. Om zo’n uitgave te verantwoorden heb je natuurlijk wel een ernstige ziekte nodig, niet een of andere griep. Dan heb je je behoorlijk in de hoek geverfd als het virus je in de steek laat. En dat betreft dan nog alleen de financiële inkoopschade, niet de sociale, economische, grondrechtelijke schade die samenlevingen is toegebracht.
Covid-porno
Het bombardement aan corona-angstcampagnes, waarvoor de media extra geld ontvingen want produceren is duur, werden licht verstoord door desinformatie van belangrijke wetenschappers die alarmbellen luidden en gezond verstand dat in zijn voegen kraakte bij persconferenties, talkshows en andere, vaak pseudo-wetenschappelijke propaganda. Klokkenluiders wapperden de ene rode vlag na de andere, gelekte data in de hand. Het virus was eigenlijk helemaal niet zo dodelijk en de PCR-test ongeschikt. Dat waren de belangrijkste pilaren in wat (pre-vaccinatie) als ‘desinformatie’ werd weggezet.
Dat het virus bij lange na niet zo dodelijk was als de media deden voorkomen, dat is voor velen nog steeds onbestaanbaar: “Het stond nota bene in de NRC! En waarom zouden ze anders het hele land hebben platgelegd, dat doen ze heus niet zomaar!”
Dat ‘waarom’, dat komt later nog wel. Als eerst dit kwartje maar eens valt: het virus was niet zo terrifying dat je er spontaan, rustig wandelend over de stoep, dood bij neerviel. Het was geen A-ziekte, dat was na een paar maanden al duidelijk.
Maar wat is nou het verbijsterende – alle rapporten, onderzoeken en waarschuwende (toen nog top-)wetenschappers ten spijt? Nog los van de eenzame politicus die zich daadwerkelijk in de materie had verdiept, in tegenstelling tot de modale arts die alles toch al wist?
Het werkelijk ijzingwekkende is voor mij dat er veel mensen na al deze verhoor- en dagboekheisa in Amerika nu ineens wél geloven dat het virus niet zo afschuwelijk ernstig was. Niet omdat het uit een peer reviewed studie blijkt. Ook niet omdat Dr. John Campbell er tig filmpjes over heeft gemaakt met gerespecteerde wetenschappers. Ook niet omdat Ioannidis de data liet zien. Ook niet omdat de toepassing van PCR-testen onderuit is gehaald in een robuust onderzoek of omdat data uit Tsjechië, Nieuw-Zeeland of Israël te denken geven.
Niets van dat alles. Hoe zijn die mensen er nu tot hun ontzetting achter gekomen dat SARS-CoV-2 echt een zwaar overschat virus was? Nou, Tony Fauci heeft het in zijn dagboek opgeschreven. Echt, that’s it. Het staat in zijn dagboek. Iets als: “Lief dagboek, ik denk dat het coronavirus een mortaliteitspercentage heeft van ongeveer 0,2% of 0,3%. Doei!” CFR, had hij het over. Verder geen onderbouwing, gewoon: één geschreven regeltje in een dagboek en de wereld is te klein.
Karremans had er wel raad mee geweten: “dat dagboek is niet peer reviewed dus daar gaan we geen energie in steken.” Maar Karremans heeft dat bij het oversterftedebat zo keurig afgehandeld dat hij minister mocht worden van Oversterfte – oh nee van Verkeer en Waterstaat, nou ja, lijkt erop.
Het effect
Dankzij deze mijmering op schrift is datgene wat wij al jaren weten nu voor veel meer mensen ineens wél waarheid geworden. En nu buitelen er allerlei mensen over elkaar heen om het schandaal van de daken te schreeuwen. “Fauci is de duivel, hij beweerde iets anders dan hij dacht!” Dat wordt als véél erger ervaren dan “Wat Fauci beweert wordt door studies tegengesproken” of “De data weerspreken grondrechten-schendende Fauci”. Dat interesseerde niet zoveel mensen. Maar nu heeft hij iets veel ergers gedaan, deze ‘wetenschapper’.
Omdat het in zijn dagboek staat, is het nu dus toch waar. Het is echt zo. Het noeste werk van data-analisten, epidemiologen en WOO-onderzoekers, dat zal allemaal wel maar een opmerking in een dagboek – dáár kunnen we wat mee! Daar kan geen dubbelblind peer reviewed RCT tegenop.
En niet lang nadat hij dat schreef, beweerde hij doodleuk iets anders. “Erg hè? Besef je wel hoe erg dat is?” werd me gevraagd. Nou nee, eigenlijk niet. Leuk om te weten hoor en fijn voor iedereen die de gelegenheid aangrijpt om te roepen dat ze het al wisten: “Zie je wel, told you so!”. Ook voor hen is dit een mijlpaal. Het ultieme bewijs dat ze ‘gelijk’ hadden… Ik wist allang dat ik gelijk had.
Hoe oneigenlijk het argument ook is, het helpt natuurlijk wel. Weer wat meer mensen die vinden dat hij achter de tralies moet; sommigen vinden zelfs dat hij de doodstraf verdient.
Ik vind dit gefocus op de poppetjes dus moedeloosmakend. Het is kennelijk nodig om mensen in beweging te krijgen. So be it. Stop maar met wetenschappelijke analyses, daar ligt mijn zolder vol mee. Gewoon het autoriteitsargument inzetten, dat is het enige dat echt werkt. Want als het in mijn dagboek had gestaan, had het niks betekend, nee: het was autoriteit Fauci zelf, daarom telt het.
Ik zou het trouwens wel uit mijn hoofd gelaten hebben om zoiets in mijn dagboek-aantekeningen te zetten ter voorbereiding op mijn biografie. Dat lijkt me toch niet iets wat je wil gebruiken. Je zou bijna denken dat hij niet doorhad wat hij aan het aanrichten was.
Zijn we er nou uit?
Tegen de onlangs geconverteerden zou ik willen zeggen: dit is pas het begin van wat je nog meer te weten zult komen. De rot zit niet in Fauci. De rot zit wijdvertakt in een van binnenuit doorschimmeld systeem van instituten, politici, private wereldspelers, NGO’s en toezichthouders. Vooral in de sferen waar veel macht en gratis verzameld kapitaal (belasting) wordt verdeeld.
Fauci was als politicus en medicus een belangrijke eindbaas. Hij zat lang en hoog in de boom omdat hij de minste scrupules had. Schiet je hem uit de boom, dan komt er -als het aan het systeem ligt- een plekje vrij voor de volgende eindbaas met misschien nog minder scrupules en nog meer ‘ambitie’. Er is een oorlog of een bully als Trump voor nodig om daar een breekijzer tussen te zetten – RFK jr.
In de lagere regionen speelt het overigens net zo goed: de modale arts en de modale politicus deden lekker mee. Dat zijn de functies die gedijen bij kaderdiscipline. De morele Jan Modaal trekt zich immers niets aan van opleiding of inkomen. Onze kaasboer heeft een betere kijk op de coronacrisis dan zijn vertegenwoordigers in de regering.
Hele normale mensen allemaal, alleen in verschillende functies. De een wat eigenwijzer, de ander wat ambitieuzer. Laten we hun dagboeken maar niet gaan lezen, je mensbeeld zou er nog door gaan veranderen. Dat gezegd hebbende…
Het dagboek van Maarten
Heeft Maarten Keulemans misschien een dagboek? Dát zou pas gewicht in de schaal leggen! Hemeltergend vind ik dat. Ik zie dus inderdaad niet “Hoe erg dat is” als uit zijn dagboek zou blijken dat hij bedenkingen had bij wat hij in opdracht schreef. Wat maakt dat nou uit voor het debat? Het zegt wel iets over zijn persoon, dat zou kunnen. Of over de strafmaat, ook daar kan ik mij iets bij voorstellen. Allemaal irrelevant hier.
Mijn eigen standpunt zou geen millimeter opschuiven als uit zijn dagboek zou blijken dat hij werkelijk is misleid of juist dat hij wel degelijk beter wist. Dat doet niks af of draagt niks bij aan de argumenten. Ik kan er met mijn pet niet bij.
Er zijn namelijk twee mogelijkheden: “Hij snapte er weinig van maar hij was wel eerlijk” of “Hij zag het wel goed maar hij loog”. Het interesseert mij totaal niet. Het resultaat is identiek, de schade is toegebracht. Op beide opties kun je ook weer verschillend reageren: “Hij was wél eerlijk!” en “Hij zag het dus wél goed” aan de ene kant en “Hij snapte er niks van” en “Hij loog gewoon!” aan de andere kant. Dat is dan het niveau. Pick your choice.
Intussen heeft hij nog steeds niet inhoudelijk gereageerd op mijn antwoorden op de vragen die hij mij stelde. Misschien staat er iets over in zijn poesie-album?
Fauci sprak zichzelf wel vaker tegen:
[embedded content]
Stelling:
Taalwetenschap volgt de ontwikkelingen in taalgebruik; het schrijft ze niet voor. Logica formaliseert denkpatronen; het vindt ze niet uit. Argumentatietheorie put uit deze vakgebieden: analyseren en formaliseren. Nu is er een paradox ontstaan: het autoriteitsargument, dat traditioneel als drogreden wordt beschouwd, is de meest overtuigende vorm van argumentatie geworden.