De recente hoorzitting van de Senaat met dr. Anthony Fauci bood een zeldzaam en verfrissend schouwspel: een man die ooit werd geprezen als de belichaming van wetenschappelijk gezag (“Ik ben de wetenschap”) en die nu gedwongen was meer dan honderd keer een beroep te doen op het vijfde amendement. De directe aanleiding was de publicatie, enkele dagen eerder door de Republikeinse senator Rand Paul, van meer dan duizend pagina’s uit Fauci’s persoonlijke dagboek over de pandemiejaren. Die aantekeningen, bijna dagelijkse notities van een overheidsfunctionaris op het hoogtepunt van zijn invloed, spreken veel van wat hij het Amerikaanse volk en het Congres vertelde over mondkapjes, schoolsluitingen, sterftecijfers onder besmette personen en de oorsprong van het virus zelf tegen. Wat was gepresenteerd als vaststaande wetenschap, blijkt nu een reeks improvisaties, zelfpromotie en strategische weglatingen te zijn.
Fauci’s privéverslag versus publieke toezeggingen
Neem bijvoorbeeld de schoolsluitingen die een generatie kinderen hebben getekend met leerachterstanden die in jaren in plaats van maanden worden geschat. In interviews in 2022 hield Fauci vol dat hij er “niets mee te maken had”. Toch staat in een dagboeknotitie van 15 maart 2020, met in rode inkt de tekst “GROTE DAG!”, beschreven hoe hij de burgemeester van New York City, Bill de Blasio, “overtuigde” om de scholen van de stad te sluiten “op basis van wat ik in het openbaar zei en mijn gesprek van vanavond”. Diezelfde dag sprak hij met Ann O’Leary, stafchef van de gouverneur van Californië, Gavin Newsom. Newsom, zo merkte Fauci op, “besloot de scholen in Californië te sluiten, evenals de bars en restaurants” op basis van de televisie-optredens van de arts. Uit latere aantekeningen blijkt dat Fauci aandrong op uitstel van de heropening van scholen, zelfs toen uit gegevens bleek dat kinderen een minimaal risico liepen en scholen geen belangrijke besmettingsbronnen waren. Achter gesloten deuren uitte hij kritiek op gouverneurs die de heropening nastreefden, waarbij hij de gouverneur van Florida, Ron DeSantis, “een eikel” en “een complete schande” noemde.
De menselijke tol — spraak- en taalachterstanden door langdurig maskergebruik, toenemende crises op het gebied van geestelijke gezondheid onder adolescenten — werd terzijde geschoven in een moment van technocratische opwinding. Fauci’s openbare ontkenningen van verantwoordelijkheid kunnen de gelijktijdige verslagen van zijn enorme invloed niet uitwissen. Soortgelijke tegenstrijdigheden doen zich voor met betrekking tot mondkapjes en besmettingscijfers. In vroege publieke verklaringen werd het nut van mondkapjes voor de algemene bevolking afgewezen; in privé-notities wordt later gesteld dat functionarissen “waarschijnlijk te stellig waren in hun bewering dat mondkapjes niet werken”. Dagboeknotities suggereren ook dat Fauci’s persoonlijke schattingen van het sterftecijfer door Covid lager waren dan de cijfers die hij benadrukte in getuigenissen voor het Congres en in mediaoptredens, die de publieke paniek aanwakkerden.
Wat de oorsprong van het virus betreft, blijkt uit aantekeningen uit januari en februari 2020, dat hij privé de mogelijkheid overwoog van een laboratorium-incident in verband met ‘gain-of-function’-onderzoek aan het Wuhan Institute of Virology – onderzoek dat zijn eigen agentschap via tussenpersonen had helpen financieren – terwijl hij dergelijke ideeën in het openbaar afdeed als complottheorieën. Toen hij tijdens de hoorzitting onder druk werd gezet over deze inconsistenties, koos Fauci voor stilzwijgen. De waarheid, zo lijkt het, is een luxe die men zich alleen kan veroorloven als de camera’s uit staan en het dagboek achter slot en grendel ligt.
Parallelle afrekeningen in de klimaatwetenschap
De Fauci-affaire vertoont een opvallende parallel met de juridische ontrafeling van de rechtszaak die klimaatwetenschapper Michael Mann vorig jaar tegen Mark Steyn had aangespannen, waarover op deze pagina’s is bericht (zie hier en hier). Manns ‘hockeystick’-grafiek, die een millennium aan natuurlijke temperatuurschommelingen afvlakte tot een dramatische stijging in de 20e eeuw, werd het iconische beeld van catastrofale door de mens veroorzaakte opwarming en een vast onderdeel van IPCC-samenvattingen, schoolboeken en politieke retoriek. Toen journalist Mark Steyn en schrijver Rand Simberg kritiek leverden en de grafiek als frauduleus in opzet en toepassing bestempelden, spande Mann een rechtszaak wegens smaad aan bij de rechtbanken van het District of Columbia. Een jury kende hem in 2024 1 miljoen dollar aan schadevergoeding toe ten laste van Steyn en een kleiner bedrag ten laste van Simberg.
Maar latere uitspraken van rechter Alfred S. Irving Jr. keerden de situatie definitief om. De rechter oordeelde dat Mann en zijn raadsman te kwader trouw hadden gehandeld door de jury een illustratief bewijsstuk voor te leggen waarin bijna 10 miljoen dollar aan gederfde subsidiegelden werd geclaimd, terwijl het gecorrigeerde bedrag – waarvan zij tijdens de bewijsgaring op de hoogte waren – 112.000 dollar bedroeg. Rechter Irving omschreef het wangedrag als “buitengewoon qua omvang, reikwijdte en opzet”, verlaagde de schadevergoeding tegen Steyn tot een symbolisch bedrag van 5.000 dollar, legde Mann een sanctie op en veroordeelde hem tot het betalen van honderdduizenden dollars aan proceskosten van de gedaagden. De rechtbank oordeelde in feite dat Mann en zijn raadsman onwaarachtig waren geweest bij de behandeling van zijn eigen zaak.
De zaken van Michael Mann en Anthony Fauci zijn niet louter persoonlijke vergeldingen voor hoogmoedige figuren. Ze werpen licht op een diepere pathologie: de massa-hysterie rond COVID-19 en rond klimaatverandering, die elk werden aangewakkerd door een constellatie van bureaucratische, academische, filantropische, media- en bedrijfsbelangen die hieruit morele autoriteit en materieel voordeel putten. Op beide terreinen droeg de overgrote meerderheid van de gewone mensen — werknemers die te maken kregen met het verlies van hun broodwinning en gesloten bedrijven, ouders die geconfronteerd werden met gesloten scholen en ontwikkelingsachterstanden bij hun kinderen, en bevolkingsgroepen in ontwikkelingslanden die betrouwbare en betaalbare energie werd ontzegd — de kosten, terwijl een relatief kleine elite prestige, onderzoeks-subsidies, adviescontracten, groene subsidies en reguleringsvoordelen binnenhaalde. Dit patroon is bekend uit eerdere episodes van ideologisch gedreven planning, van het Sovjet-Lysenkoïsme tot de invloedrijke voorspellingen over de uitputting van hulpbronnen van de Club van Rome, die nooit zijn uitgekomen.
Twee vormen van hysterie
De orthodoxie op het gebied van de volksgezondheid vóór 2020 legde de nadruk op gerichte bescherming van kwetsbare groepen en het in stand houden van het functioneren van de samenleving. De Great Barrington Declaration van oktober 2020, opgesteld door epidemiologen Jay Bhattacharya van Stanford, Martin Kulldorff van Harvard en Sunetra Gupta van Oxford, herhaalde eenvoudigweg die wijsheid: bescherm ouderen en zieken met gerichte maatregelen, laat jongeren en gezonde mensen leven, werken en groepsimmuniteit opbouwen, en minimaliseer zo de nevenschade. Het werd beantwoord met een georkestreerde lastercampagne. NIH-directeur Francis Collins riep achter gesloten deuren op tot een “snelle en vernietigende publieke afrekening”; Fauci verspreidde kritische artikelen en hielp de auteurs af te schilderen als marginale epidemiologen. Sociale-mediaplatforms censureerden de discussie; beroepsverenigingen vaardigden veroordelingen uit.
Toch leverde de minder ingrijpende aanpak van Zweden, die qua geest dichter bij de verklaring stond, sterftecijfers op die vergelijkbaar waren met of beter waren dan die van gebieden met strenge lockdowns, zonder de onderwijsramp die miljoenen kinderen achterop liet raken, de extra niet-Covid-sterfgevallen als gevolg van uitgestelde zorg of de economische littekens die nog steeds wegen op de groei, de overheidsfinanciën en het maatschappelijk vertrouwen.
Het klimaatbeleid heeft een vergelijkbaar traject van overdrijving en institutionele beïnvloeding gevolgd. Meer dan tien jaar lang diende het meest extreme emissiescenario — RCP8.5 en zijn opvolger SSP5-8.5 — als het standaard ‘business-as-usual’-scenario in IPCC-rapporten, alarmerende berichtgeving in de media, risicoverslagen van bedrijven en planningsdocumenten van overheden. Het ging uit van een wereld waarin het steenkoolverbruik zou stijgen tot niveaus die vele malen hoger lagen dan het huidige verbruik, en voorspelde een opwarming die ver buiten elk traject lag dat in overeenstemming was met waargenomen energietrends.
Dat scenario onderbouwde beweringen over een op handen zijnde wereldwijde ‘boiling’, rechtvaardigde ‘netto-nul’-verplichtingen die de de-industrialisering in heel Europa hebben versneld, de energiekosten voor huishoudens en de industrie hebben opgedreven, en biljoenen hebben doorgesluisd naar variabele hernieuwbare energiebronnen terwijl betrouwbare basislastcapaciteit wegkwijnde.
Ontwikkelingslanden, voor wie goedkope energie de ladder uit de armoede blijft, kregen de les gelezen over terughoudendheid door landen die zich met fossiele brandstoffen hebben geïndustrialiseerd.
De commissie die scenario’s ontwerpt voor de volgende IPCC-beoordelingscyclus heeft onlangs het RCP8.5-scenario en aanverwante ‘high-end’-trajecten als “onwaarschijnlijk” afgeschreven, daarbij verwijzend naar waargenomen emissietrends, de dalende kosten van koolstofarme technologieën en het bestaan van klimaatbeleid. Roger Pielke Jr. en anderen hadden jaren eerder al aangetoond dat deze trajecten op fantasie berustten; de late correctie door de gevestigde orde is welkom, hoewel ze al lang had moeten plaatsvinden.
Het mechanisme om afwijkende meningen het zwijgen op te leggen werkt in beide domeinen even efficiënt. Professor Norman Fenton, een wiskundige van internationale faam wiens expertise op het gebied van Bayesiaanse netwerken en risicoanalyse meer dan 400 peer-reviewed publicaties heeft opgeleverd, ontdekte bijvoorbeeld de grenzen van de institutionele tolerantie. Dit gebeurde nadat hij in een BBC-documentaire een degelijke statistische toetsing toepaste op confidence-uitspraken van het IPCC, en later toen hij dit deed bij de sterftecijfers van Covid-besmettingen, PCR-testprotocollen en risico-batenberekeningen voor vaccins. Collega’s namen afstand van hem, artikelen werden zonder beoordeling afgewezen en een uitnodiging om te spreken op een conferentie van NHS Health and Care Analytics werd aan de vooravond van het evenement ingetrokken vanwege zijn “controversiële standpunten” over vaccins en het klimaat.
In december 2022 werd hij onder druk van studentenactivisme en bestuurlijke druk gedwongen tot vervroegd pensioen bij de Queen Mary University of London. Het tragische geval van de afzegging van prof. Fenton werd behandeld in de Daily Sceptic. Het leest als een modern Galileo-verhaal: bewijs ondergeschikt gemaakt aan orthodoxie, carrière vernietigd vanwege de ‘misdaad’ om ongemakkelijke vragen te stellen over zowel het klimaat als Covid. Een soortgelijke behandeling werd toegepast op de auteurs van de Great Barrington Declaration en op talloze artsen en wetenschappers die vraagtekens plaatsten bij de orthodoxie rond de Covid-lockdown en de ‘klimaatnoodtoestand’.
De waarheid komt aan het licht: op weg naar bewijs en realisme
Historische analogieën zijn leerzaam. De Lysenkoïstische corruptie van de Sovjetbiologie onderwierp de empirische genetica aan politieke ideologie, met catastrofale gevolgen voor de landbouw. De voorspellingen van de Club van Rome over de ‘grenzen aan de groei’ uit de jaren zeventig voorspelden een op handen zijnde ineenstorting die nooit plaatsvond. Opeenvolgende paniekgolven over wereldwijde afkoeling en vervolgens catastrofale opwarming onthullen de terugkerende neiging van elites om schrikbeelden te creëren die de uitbreiding van hun eigen macht en de inperking van andermans vrijheden rechtvaardigen.
Covid-modellen die miljoenen doden voorspelden bij het uitblijven van lockdowns, werden binnen enkele maanden door feitelijke gegevens weerlegd; klimaatmodellen die consequent hogere temperaturen aangeven dan in werkelijkheid worden waargenomen, blijven beleid ter waarde van vele biljoenen dollars bepalen, lang nadat hun overdrijvingen zijn gedocumenteerd. In beide gevallen geven de institutionele prikkels — financieringsstromen die gekoppeld zijn aan paniekzaaierij, carrièrevooruitgang voor degenen die het narratief versterken, en mogelijkheden om een moreel signaal af te geven voor degenen die politiek op één lijn zitten — de voorkeur aan overdrijving boven nauwkeurigheid.
Toch lijkt het tij te keren. De dagboeken van Fauci en de sancties tegen Mann zijn zichtbare tekenen dat de waarheid aan het licht zal komen. Regeringen die op basis van hysterie regeerden, worden nu geconfronteerd met de financiële, educatieve, sociale en geopolitieke rekening daarvan: stagnerende productiviteit in het Westen, onderwijsachterstanden die nog decennia lang zullen voortduren, aangetast vertrouwen van het publiek in de wetenschap en instellingen, en de relatieve opkomst van energierijke mogendheden die minder gehinderd worden door zelfopgelegde groene beperkingen.
Een realistische reactie begint met het primaat van goedkope, betrouwbare energie als de onmisbare basis voor menselijk welzijn en economische ontwikkeling. Daarbij wordt erkend dat marktsignalen, technologische innovatie en de verspreide kennis van miljoenen individuen beter presteren dan centrale planning, of de planners nu witte of groene jassen dragen. Klassiek-liberale denkers, van Adam Smith tot Friedrich Hayek, begrepen dat complexe systemen niet kunnen worden beheerd door een groep deskundigen die het monopolie op de waarheid claimt; hetzelfde principe geldt met evenveel kracht zowel voor de aanpak van de pandemie als voor het ‘Net Zero’-beleid.
De parallel tussen Covid en het klimaat is niet dat beide bedreigingen illusoir waren – virussen doden wel degelijk, en een veranderend klimaat kan leed veroorzaken, met name voor arme samenlevingen waar aanpassing moeilijk is – maar dat beide systematisch werden opgeblazen tot existentiële noodsituaties die de opschorting vereisten van democratische normen, economische rationaliteit en een open wetenschappelijk debat. De belangengroepen die van deze ‘noodsituaties’ hebben geprofiteerd, zullen hun narratief niet zomaar opgeven. Maar het bewijsmateriaal, dat ooit was verzegeld in privé-dagboeken of begraven in bewijsstukken in rechtszalen, is nu openbaar. Omwille van de welvaart, de toekomst van kinderen, het recht van de ontwikkelingslanden op een overvloedige energievoorziening en de integriteit van de wetenschap zelf, moet de afrekening doorgaan. De waarheid, hoe lang het ook duurt, laat zich altijd gelden, zelfs tegen de meest ontzagwekkende machtsconstellaties.
Source: https://clintel.nl/covid-klimaat-wetenschap-ideologie/
.