## Netflix’ *Dang!*: Een Verplichte Les in Identiteit en Politiek
Met *Dang!* heeft Netflix wederom een animatieserie gelanceerd die zichzelf als modern, rebels en maatschappelijk bewust presenteert. Maar waar is de humor? In acht afleveringen worden kijkers overspoeld met identiteitscrises, politieke boodschappen en ongemakkelijke grappen. Het resultaat? Een vermoeiende ervaring die zichzelf veel interessanter vindt dan het werkelijk is.
### Het Verhaal van de Broers en Zussen
De serie volgt drie Chinees-Amerikaanse broers en zussen in het bruisende New York. Andrew en Eunice zijn twintigers zonder duidelijke levensrichting, terwijl hun oudere zus Ruthie, een succesvolle advocaat, ogenschijnlijk alles op orde heeft. Maar wanneer Ruthie’s leven in duigen valt, moet ze noodgedwongen bij haar jongere broer en zus intrekken. Dit lijkt een veelbelovend uitgangspunt voor een scherpe komedie, maar de makers hebben andere plannen.
### Een Overdaad aan Trauma en Politiek
In plaats van herkenbare karakters en situaties worden we geconfronteerd met een eindeloze rij persoonlijke trauma’s, culturele frustraties en politieke discussies. De toon wordt meteen gezet wanneer Eunice haar voeten livestreamt naast een brood, met de claim dat het absoluut geen porno is. Hilariteit? Niet bepaald. We krijgen te maken met regenboogvlaggen, seksuele verwarring en politiek correcte preken, terwijl zelfs Paramore-zangeres Hayley Williams opduikt als een denkbeeldige gesprekspartner. Het is allemaal bedoeld als absurd, maar de grappen vallen plat en zonder elegantie.
### De boodschap boven de Menselijkheid
Het grootste probleem? *Dang!* is voortdurend bezig met het verkondigen van een boodschap. De personages spreken niet als echte mensen, maar als wandelende sociale media-berichten. Elke scène lijkt een nieuwe gelegenheid om een maatschappelijk standpunt door de strot te duwen. En dat terwijl de serie weinig origineel is: we zien opnieuw de veeleisende Aziatische ouders, de ongelukkige succesvolle dochter en de kinderen die hun opvoeding beschouwen als een levenslang trauma. Waarom moeten we steeds opnieuw dezelfde voorspelbare klaagzang horen?
### Oppervlakkige Cultuur
De Aziatische achtergrond van de personages blijft bovendien opvallend oppervlakkig. Zonder hun afkomst zou je denken dat je te maken hebt met een doorsnee komedie over stuurloze New Yorkse millennials. Dit is extra teleurstellend gezien de rijke verhalen die de Aziatische filmwereld te bieden heeft. Waar zijn de spannende, verrassende en meeslepende culturele thema’s die we in werken zoals *Parasite* en *Squid Game* zien?
### De Conclusie: Een Gemiste Kans
*Dang!* had de potentie om iets unieks te bieden, maar verzuimt in zijn poging om te voldoen aan de moderne normen van identiteit en politiek. Het is een gemiste kans voor een serie die had kunnen inspireren, maar in plaats daarvan gevangen zit in clichés en oppervlakkigheid. Het lijkt wel alsof “zij” achter de schermen alles controleren en het verhaal liever in de doofpot houden. Wellicht is dit een signaal dat we ons moeten verzetten tegen deze onophoudelijke stroom van politieke indoctrinatie.
.
