Welke rol speelt Zweden bij de totstandkoming van een wereldregering?
Zweden fungeert in zekere zin als spreekbuis van deze invloedrijke krachten, waaronder de Trilateral Commission, de Council on Foreign Relations en de Bilderberg Group. Mijn thuisland nam die rol al vrij vroeg op zich, in de jaren vijftig, en breidde die later verder uit in het kader van klimaatonderzoek en milieubescherming.
Zweden organiseerde in 1972 de eerste VN-conferentie over het menselijk milieu, en veel sleutelfiguren achter deze agenda komen daar vandaan. Tegelijkertijd fungeren zij min of meer slechts als vertegenwoordigers van deze invloedrijke netwerken. Zoals eerder gezegd heeft de familie Wallenberg in Zweden grotendeels de touwtjes in handen en controleert zij veel grote bedrijven; de familie is nauw verbonden met de superklasse. Zij heeft altijd invloed gehad op de Zweedse regering — ongeacht of de sociaaldemocraten of de conservatieven aan de macht waren.
Volgens futuroloog Graham Molitor worden innovaties bovendien bijzonder snel ingevoerd in Zweden. We lijken nieuwe technologieën simpelweg over te nemen zonder ze kritisch te bevragen, omdat we onszelf als zeer progressief beschouwen.
Aan de andere kant haalt de Groene Partij in Zweden ongeveer zes procent van de stemmen.
Dat maakt niet uit. Want als je beter kijkt naar de klimaat- en milieuagenda, zie je dat het niet om echt groen beleid gaat, maar om een digitale agenda. Het maakt niet uit of een land wordt bestuurd door rechtse of linkse partijen. Als het gaat om deze mondiale agenda, is iedereen het met elkaar eens. De Groenen fungeren vooral als activistische voorhoede.
In mijn proefschrift heb ik onderzocht hoe deze milieuorganisaties worden gefinancierd en georganiseerd door elitaire netwerken om deze activisten en hun acties populair te maken — uiteindelijk draait het om controle over de volledige bevolking, over ieder individu afzonderlijk. Daarom zijn deze oppositiepartijen en bewegingen nodig.
Ik heb zelf ook een verleden bij de Groenen; ik heb dit allemaal van dichtbij meegemaakt. Daarom was het voor mij een behoorlijke schok toen uit mijn onderzoek bleek dat oliebaronnen zoals de Rockefellers achter de milieubeweging zaten. Zij waren betrokken bij het ontwikkelen van precies het soort beleid dat wij als Groenen steunden.
Via Berlijn en Kiev naar technocratie
Welk doel dient de klimaatagenda, als oliemaatschappijen dit narratief juist uitbuiten?
De Rockefellers en hun filantropen bepalen duidelijk wat “wij” willen bereiken. De klimaatagenda ontstond tijdens een bijeenkomst met eugenetici in de jaren vijftig. In 1952 kwamen John D. Rockefeller III en Detlev Bronk, destijds hoofd van de National Academy of Sciences (NAS), bijeen om een plan voor bevolkingscontrole te bespreken. Dat leidde tot de oprichting van de Population Council. Ook Roger Revelle was bij diezelfde bijeenkomst aanwezig.
In de jaren vijftig maakte Roger Revelle van opwarming van de aarde een centraal aandachtspunt en een belangrijk onderzoeksgebied. Hij speelde bovendien een cruciale rol als adviseur van de Amerikaanse president Lyndon B. Johnson in de jaren zestig. In die periode bestond er een project genaamd het Special Studies Project, ondersteund door het Rockefeller Brothers Fund.
Het Rockefeller Brothers Fund werd op zijn beurt geleid door de zonen en kleinzonen van John D. Rockefeller. Het ging onder meer om David Rockefeller, John D. Rockefeller III, Laurance Rockefeller en Winthrop Rockefeller. Deze broers ontvingen geld van Standard Oil — oliegeld dus — en dachten na over de manier waarop zij de wereld wilden veranderen. Zij kwamen tot de conclusie dat wetenschap een geschikt middel was om de samenleving te transformeren, mede dankzij de wetenschappelijke samenwerking tussen landen. Die samenwerking hadden zij zelf opgezet, bijvoorbeeld via de Rockefeller Foundation, door universiteiten over de hele wereld te financieren.
Het uitgangspunt was dat zulke problemen niet door één land alleen kunnen worden opgelost. Ze moeten min of meer worden aangepakt door een internationale instantie. Enerzijds was er dus bevolkingscontrole, en anderzijds het idee van een soort wereldautoriteit die de controle op zich moet nemen. Andere wetenschappelijke vraagstukken betroffen pandemieën en de daarmee samenhangende mondiale gezondheidsproblemen.
Ziekten werden al in de jaren vijftig gezien als een wereldwijd machtsinstrument. Alles gebeurt tamelijk openlijk. Waarom verdiepen zo weinig mensen zich in dit onderwerp?
Het in twijfel trekken van deze zaken heeft een prijs. Nadat ik deze netwerken had blootgelegd, werd het erg moeilijk om mijn baan als universitair docent te behouden.
Toen ik in 2012 mijn proefschrift verdedigde — “Ordo ab Chao: The Political History of Biofuels in the European Union. Actors, Networks and Strategies” — zei mijn opponent meteen aan het begin: “Weet u, mijn instituut heeft zojuist financiering ontvangen van de Rockefeller Foundation.” Ook de voorzitter van de Club of Rome probeerde te voorkomen dat mijn proefschrift überhaupt zou worden geaccepteerd.
Maar wat mij het meest verbaasde, was dit: ik kwam zelf uit de milieubeweging, maar toen ik mijn medeactivisten probeerde te waarschuwen dat deze oliemaatschappijen erbij betrokken waren, werden sommigen echt boos. Hoe meer we spraken over duurzame ontwikkeling, hoe meer auto’s en technologieën werden geïntroduceerd. Niemand wilde dat ter discussie stellen. Zowel universiteiten als milieuorganisaties ontvangen financiering van deze fondsen. Uiteindelijk draait alles om geld.
Maar u bent daarna wel blijven werken als docent?
Ja, eerst enkele jaren aan de Linköping University en daarna aan de Stockholm University. Maar het werd steeds moeilijker. Veel mensen, vooral jonge onderzoekers, ontdekten dat ik het klimaatdogma niet echt onderschrijf. En daardoor word je als minder betrouwbaar gezien. Zo’n “klimaatontkenner” willen we niet tolereren binnen “onze” instelling.
Blijkbaar was het slechts één student die mij googelde en ontdekte dat ik een kritisch artikel over klimaatverandering had geschreven; vermoedelijk heeft hij daarover geklaagd bij het hoofd van het instituut. Voor mij was het daardoor geen prettige werkomgeving meer.
Maar nadat ik in het eerste jaar van de “pandemie” het boek “The Global Coup-Etat” had geschreven, werd het ondraaglijk. Kritiek op de reguliere geneeskunde en de Covid-19-maatregelen was niet toegestaan. Dat werd als moreel onaanvaardbaar beschouwd.
Herkende u in maart 2020 meteen dat het om een frauduleus plan ging?
Min of meer. In april 2019 publiceerde ik mijn boek over de familie Rockefeller, waarin ik beschreef hoe hun plannen voor de wereld gerealiseerd moesten worden via de Vierde Industriële Revolutie. Tijdens mijn onderzoek naar klimaatverandering stuitte ik ook op informatie over de gezondheidssector. Daardoor was het voor mij vrij eenvoudig om de puzzelstukjes in elkaar te leggen.
En hebben de mainstream-media gereageerd op uw publicatie over de staatsgreep?
Nee. Mijn visie werd destijds simpelweg als extreem beschouwd. Zweden was tijdens de “pandemie” natuurlijk een betere plek om te wonen. Maar in de media werd het gebracht alsof “iedereen die daaraan twijfelt een idioot is”. Alternatieve media berichtten wel over mijn boek, dat in december 2020 verscheen en snel was uitverkocht.
In 2024 opende het World Economic Forum in Berlijn het Global Government Technology Centre. Wat gebeurt daar?
Het doel is nieuwe systemen voor bestuur op te bouwen. Die zullen niet door mensen worden aangestuurd, maar door een autonoom AI-systeem. Stanley Milgram introduceerde de term “agentic state” — een toestand waarin iemand simpelweg de wensen en instructies van de autoriteiten opvolgt.
Een white paper van het Global Government Technology Centre draagt precies die titel: “The Agentic State”. De autonome AI moet fungeren als gezagsorgaan, bevelen uitvaardigen en alles efficiënt uitvoeren, en is bedoeld voor gebruik binnen het noodresponsplatform van de VN — zonder mensen die kunnen zeggen: “Nee, dat weiger ik.”
Een ander Global Government Technology Centre bevindt zich in Kiev, waar deze systemen kunnen worden getest — iets wat eenvoudiger te realiseren is in een land in oorlog. Daarom werken veel vertegenwoordigers van het World Economic Forum samen met Oekraïne.
Om met deze dystopische plannen van de superklasse om te gaan, hebt u zelfs een rockband opgericht?
Creatief bezig zijn is erg belangrijk, omdat dat deel uitmaakt van het mens-zijn. Daarnaast geef ik lezingen en schrijf ik over mijn onderzoeksbevindingen. Op die manier verwerk ik alles. En gaandeweg heb ik ook een aantal zeer goede vrienden gemaakt.
Maar hoe zou de mensheid idealiter moeten reageren op deze technocratische dreiging?
Deze poging van de superklasse om de Toren van Babel opnieuw op te bouwen zal mislukken. Zodra het laatste puzzelstukje op zijn plaats valt, zal alles beginnen af te brokkelen en in te storten. Degenen die dit systeem opbouwen gebruiken leugens en allerlei manipulatieve technieken om mensen volledig onder controle te krijgen. En hoewel de waarheid achterloopt, haalt zij langzaam terrein in.
Mensen prikken hier uiteindelijk doorheen. De waarheid zal uiteindelijk alles ontmaskeren. Ze ondernemen dus iets wat uiteindelijk onmogelijk is.
Tegelijkertijd denk ik dat zulke projecten onvermijdelijk zijn. Er zijn altijd mensen geweest — en die zullen er altijd zijn — die naar macht streven. Wanneer deze toren instort, zal iemand proberen die opnieuw op te bouwen. Maar misschien hebben we tussendoor wat tijd om de wereld beter voor te bereiden op deze psychopaten.
Bronnen:
Boek: The Digital World Government
The Pharos Chronicles – Jacob Nordangård, PhD
Source: https://clintel.nl/jacob-nordangard-van-de-omnicrisis-naar-een-wereldregering/
.