Als je vindt, dat je het leven zo simpel mogelijk moet houden, kun je dit artikel maar beter niet lezen.
Ik lees mijn eigen schrijfseltjes wel eens terug en veel daarvan rubriceer ik onder de noemer “niet zelf bedacht”. Onderstaande alinea van een half jaar geleden kan wel door als authentiek. Door erop terug te grijpen kun je die authenticiteit beter vasthouden. Ik schrijf het op om te laten zien waaraan je kunt zien waar al mijn schrijfseltjes “vandaan” komen: van buiten of van binnen. En of het re-ageren of ageren is…..
Geschreven: 15 januari 2026 –
We hebben ze door en ze lopen in de gaten. Er wordt steeds meer lawaai geproduceerd en de absurditeiten stapelen zich op. Als alles escaleert in een wereldoorlog en het op den duur heen en weer pingpongen van “atoombommen”, dan zouden we dat volstrekt normaal en logisch moeten vinden. Want ja, zo gaat het immers altijd, de (“hun”) geschiedenis bewijst het. Een systeem wat aan het eind van de rit steeds weer tekort komt, vreet zichzelf op. Uiteraard gaan we daar niet op zitten wachten. Als je de uitkomst weet, moet je je voordeel daarmee doen. Alleen al het benoemen van het systeem en de identificatie van collaborateurs en overbetaalde komedianten scheelt een slok op een borrel. Je moet nooit aan groepsvorming doen, want we zijn immers al FAMILIE! Groepsvorming is 100% opluchting voor een apparaat, dat polarisatie nodig heeft om door te kunnen met tekorten creëren en oplossingen torpederen. Als je iets hoort over “democratie” of “meerderheid beslist” is dat een bedenksel van het systeem, verwoord door komedianten in maatpak, alsof wij daarin zijn gekend. ALLES is bedacht door een systeem, tot nu toe hebben we alleen maar weten te “reageren” en daarmee wantoestanden erkend als “ook ons probleem, ook onze oorlog, ook ons….dit of dat” en ga zo maar door. We wisten dat niet, veroorzaakten het niet, bedachten het niet. Of we er voor zijn of ertegen, ook dat doet niets ter zake. Er moet wrijving en lawaai zijn, gevolgd door teleurstelling, frustratie en veel menselijk leed, alleen dan kan de boel door. Terwijl nota bene is ingebouwd dat je hoe dan ook tekort komt en dat die tekorten alleen maar kunnen worden aangezuiverd met nog meer tekorten. Er wordt NOOIT iets opgelost, simpelweg omdat dat niet KAN. Daar zitten we naar te kijken, een idiote voorstelling met echte slachtoffers.
We zijn al weer een half jaar verder. Alles is nog hetzelfde, alleen onze realiteit is aangepast aan de chronische tekorten. Tekorten zijn de enige duurzame prestaties van het systeem. Je zult zeggen dat er van alles is veranderd, ik zou eens beter op moeten letten, kijk eens naar het Midden Oosten, Oekraïne, immigratie, klimaatverhitting etc. Hebben we dan wel in de gaten, dat dit allemaal projecties zijn, die we voor het overgrote deel niet aan den lijve ondervinden? Het lawaai is onophoudelijk, zwelt steeds verder aan. Dat digitale tromgeroffel heeft maar één doel: de mens bang maken en in een beklemmende angstmodus houden. Dat moet ook wel, alleen dan kan worden verhuld dat we gaten met gaten zitten te vullen. Het kost ons gigantisch veel energie en het levert niets op. Wat me al niet meer verwondert is de gelatenheid van de burger, de gehoorzaamheid en de niet meer te repareren rare gewoonte alles te geloven wat overheden, mediacorporaties en zogenaamde alternatieve bronnen hebben te melden. Iedereen bedient zich van slavenpraat, anders word je niet begrepen. Het overnemen van taalkundige gewoonten is de eerste onderwerping. Je wordt als het ware voordat je nog wat hebt kunnen zeggen onder de bus geworpen. We zitten te kijken naar een idiote voorstelling, dat hadden we al vastgesteld. Dankzij de buren of familieleden, die zich “strikt aan de regels hielden” kon die idiote voorstelling vrolijk doorgaan en is de toekomst van je kinderen verwoest. Ze lopen er weer monter bij, zeggen vriendelijk dag en komen weer op de verjaardag. Niet in mijn universum. Het woord vergiffenis heb ik niet bedacht en het fenomeen gaat ook niet meer aan de orde komen.
Zoals gezegd, we zijn een half jaar verder en we draaien maar wat in cirkeltjes. Vroeger dacht je nog iets te kunnen opbouwen, iets te kunnen leren. Tegenwoordig denk je alleen maar aan de puinhoop, de gespeelde emoties en een toekomst van een geautomatiseerde groepsgeest in het Zwart. De grote kunst is om je eigen nieuw ontworpen universum zuiver en gesloten te houden. Gesloten om geen kostbare levensenergie weg te laten lekken. Dat doe je bijvoorbeeld door iemand iets te vergeven, je krijgt er namelijk niets voor terug. Moet dat dan? Jazeker, in mijn universum heerst balans. Ik ben dus niet zo vergevingsgezind, het levert niets op. Het klinkt natuurlijk vreselijk en egoïstisch, maar zolang de energiebalans in mijn universum in onbalans is, blijft dit ook zo. Ik hoef ook niets van iets of iemand anders, niemand heeft overtollige energie, die hij of zij kwijt moet. Ze sparen het maar op, daar breidt je je universum mee uit, daar word je sterker van. Tenzij ze alles laten weglopen naar de “groepsgeest”, een mechanisme wat is gebouwd voor het overhevelen van levensenergie. Groepsgeest en -drang is bedoeld om te verdelen, niet om te verbinden. De contouren van je eigen universum vervagen en bestaan uiteindelijk niet meer; het sterft af, soms met veel kabaal en het afzuigen van massa’s levensenergie van anderen.
Als je dit zo leest en de titel voorbij ziet komen, bekruipt je vast de gedachte dat mensen zich volkomen zouden moeten isoleren om zichzelf te kunnen handhaven. Lekker egoïstisch, nietwaar? Als je praat over het systeemwoordje “egoïsme”, dan distantieer ik mij daarvan. Het ego is een extern hersenprogramma en heeft met mij feitelijk niets te maken. Als ik zou worden beticht van “egoïsme”, dan voel ik mij niet aangesproken. Wat is wél doe is het isoleren van mijn ego, zoals boven omschreven. Mijn verdedigingssysteem wordt soms zwaar op de proef gesteld, probeer maar eens 24/7 helemaal nergens op te re-ageren. In feite moet je alles af- en ontleren wat je onvrijwillig is aangeleerd om je te kunnen handhaven in een externe omgeving die je is opgedrongen.
Als ik iets of iemand toelaat in mijn universum, dan is er ruimte genoeg. Je hebt vast wel eens gehoord van de uitdrukking: “In je hart sluiten”. Dat doe je niet zomaar, als je dat doet betekent het dat je zelf ook “in iemands hart bent gesloten”, het is wederkerig, want anders werkt het naar mijn idee niet. Ik blijf natuurlijk wel de boekhouder van mijn universum en de balans moet altijd in evenwicht zijn om de frequenties zuiver – dus zo stil als maar mogelijk is – te houden.
Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2026/07/21/in-mijn-universum-geen-vergeving/
.