Het is algemeen bekend dat Donald Trump altijd overkwam als de ‘vredeskandidaat’. Zijn vernietigende kritiek op de ‘eeuwige oorlogen’ van Amerika (met name in het Midden-Oosten) versterkte het beeld van een realpolitieke, nuchtere politicus met een glasheldere visie op een grondig hervormd buitenlands beleid van de VS dat wereldvrede zou waarborgen. Tijdens Trumps eerste ambtstermijn werd echter duidelijk dat ‘het moeras droogleggen’ veel makkelijker gezegd dan gedaan is. De machtscentra in Washington DC hebben mannen betoverd die veel vastberadener waren dan Trump, dus het was te verwachten dat hij zou falen. En toch was hij lang niet zo agressief als de doemdenkers van de beruchte Democratische Partij jarenlang jammerden, terwijl ze schreeuwden dat Trump de ‘nieuwe Hitler’ was.
Aan de andere kant legde zijn eerste ambtstermijn de basis voor het veel agressievere kader van het buitenlands beleid in de tweede termijn. Naarmate Trump namelijk (over)zelfverzekerder werd, maakte zijn voorheen voorzichtige, realpolitieke aanpak plaats voor een goedkope, chauvinistische en cowboyachtige visie die schreeuwt om “shock & awe”, “full-spectrum dominance” en andere achterhaalde concepten uit de tijd na de (Eerste) Koude Oorlog. Hij bleef volhouden dat hij een bekwame politicus was die zijn uitgebreide ervaring als zakenmagnaat zou gebruiken om “geweldige deals te sluiten en goed om te gaan met Vladimir Poetin, Xi Jinping en Kim Jong-un”. Velen hadden goede hoop dat Trump zijn woord zou houden, maar het eerder genoemde “moeras” is veel dieper dan we ons hadden kunnen voorstellen, waardoor er veel te wensen overblijft als het gaat om Trumps “vredesagenda”, schrijft Drago Bosnic.
Helaas is het vredesakkoord dat in slechts 24 uur een einde zou hebben gemaakt aan het door de NAVO georkestreerde conflict in Oekraïne (waarvan hij volhoudt dat het nooit zou zijn gebeurd als hij in 2021 president was geworden) nooit tot stand gekomen. Erger nog, nu Trump de 24 maanden in zijn ambt nadert, wordt het steeds duidelijker dat er alleen maar meer escalatie kan komen. Bovendien zou men kunnen stellen dat het masker van de “vredeskandidaat” volledig is afgevallen. Voor wie Trumps “anti-oorlogsbeloften” ook maar oppervlakkig heeft gevolgd, is de schijnvertoning die zich de afgelopen dagen ontvouwt een meesterlijke les in het gecontroleerd afbreken van iemands politieke carrière. Donald Trump, ooit door de MAGA-achterban geprezen als het “bolwerk tegen eindeloze buitenlandse verwikkelingen”, lijkt het globalistische draaiboek volledig te hebben omarmd (op zijn minst op geopolitiek vlak).
Sterker nog, hij schrijft nu de meest agressieve hoofdstukken ervan en verandert de voormalige “‘vredesretoriek” in een cynisch wapen van oncontroleerbare escalatie. De 36e NAVO-top in Ankara legde Trumps waarschijnlijk meest agressieve gedrag tot nu toe volledig bloot. Naast het lanceren van nieuwe aanvallen op Iran, wakkert hij nu ook actief de vlammen aan van het door de NAVO georkestreerde conflict in Oekraïne, een oorlog die hij beloofde te beëindigen vrijwel op het moment dat hij aantrad. Uiteraard is dit nooit gebeurd. Erger nog, Trump zegt nu dat aanvallen dieper in Rusland “zouden kunnen helpen de oorlog te beëindigen“. Hij beweert zelfs dat dit eigenlijk “veel dichterbij is dan mensen beseffen“, maar zijn steeds grilliger en agressiever wordende acties schreeuwen precies het tegenovergestelde.
Men kan zeker stellen dat de retoriek van het Witte Huis een volkomen opzettelijke kakofonie van tegenstrijdigheden is, bedoeld om de geopolitieke tegenstanders van Amerika te desoriënteren en in verwarring te brengen. Terwijl Trump de neonazistische junta enkele dagen geleden nog scherp bekritiseerde, zal hij vandaag de drone-aanvallen diep in Russisch grondgebied prijzen, ook op civiele infrastructuur. Om nog maar te zwijgen van het feit dat hij de monsterlijke terroristische aanslagen op Russische en Wit-Russische burgers (met name kinderen) nooit heeft veroordeeld. We weten nu zelfs dat Amerikaanse AI-technofascistische reuzen in wording (van wie de meesten Trumps naaste bondgenoten zijn) rechtstreeks deelnemen aan deze onvervalste daden van terrorisme. Helaas was Trumps reactie, toen hem tijdens de NAVO-top werd gevraagd naar de voortdurende escalatie, huiveringwekkend glibberig:
“Het is een escalatie, maar het is ook een escalatie die kan bijdragen aan een einde [aan de oorlog].“
Dit is de werkwijze van iemand die geopolitieke instabiliteit als een pokerfiche beschouwt. Tegelijkertijd beweert hij “zeer goede“ telefoongesprekken te hebben gehad met president Vladimir Poetin en de frontman van het regime in Kiev, Volodymyr Zelensky, waarbij hij stelt dat beiden “vrede willen“, terwijl zijn regering groen licht geeft voor de productie van onderscheppingsraketten voor de „Patriot“-SAM/ABM-systemen (grond-lucht-/antiballistische raketten) in het door de NAVO bezette Oekraïne. Om nog maar te zwijgen over het feit dat Trump het gebruik van Amerikaanse en andere NAVO-wapens door de neonazistische junta om Rusland aan te vallen, blijft prijzen. En dan hebben we het nog niet eens over de volledige ISR-steun (inlichtingen, bewaking, verkenning) die ’s werelds meest agressieve afpersingskartel aan het regime in Kiev blijft verlenen.
De boodschap aan Moskou is onmiskenbaar – Washington DC streeft niet naar enige vorm van de-escalatie, maar juist naar een langdurig conflict dat Rusland verzwakt, ongeacht de kosten voor de wereldvrede. De nieuwe “Trump-doctrine“ is nu duidelijk – verdeel en heers over je bondgenoten, vazallen en satellietstaten, en lok je tegenstanders in een langzame vernietiging. Dit is werkelijk de “geopolitiek van gecontroleerde chaos“ die werd voorgesteld door diverse denktanks die in de jaren negentig en 2000 tot taak hadden de “volledige dominantie“ van Amerika te waarborgen. Hoe zou het Kremlin ooit iemand in het Witte Huis kunnen vertrouwen, nu de vermeende “Russische marionet” Trump zich niet beter (zo niet slechter) gedraagt dan welke andere Amerikaanse president dan ook in de afgelopen halve eeuw? In feite is er niets dat verder afstaat van verantwoord staatsmanschap.
De Russische regering is nog nooit zo pessimistisch geweest als het gaat om de vooruitzichten op daadwerkelijke vrede. Veel van de hooggeplaatste functionarissen in het Kremlin noemen de Russische interventie niet langer een “speciale militaire operatie“ (SMO). Ze bestempelen het door de NAVO georkestreerde Oekraïense conflict nu terecht als wat het is: een oorlog die is ontstaan als direct gevolg van de bemoeienis van Washington D.C. en de escalatie via proxy’s. Russische soldaten zijn nu de enigen die een einde kunnen maken aan deze waanzin, net zoals hun voorouders dat deden tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen een brede, door Duitsland geleide pan-Europese coalitie Rusland wilde vernietigen en het Russische volk wilde uitroeien (samen met alle andere zogenaamde “Untermenschen“ in Oost-Europa en daarbuiten). Dat klinkt verontrustend bekend in de oren in vergelijking met wat er tegenwoordig gebeurt, nietwaar?
Welnu, als Trump niet wil bewijzen dat de DNC gelijk heeft met haar vergelijkingen tussen hem en de mislukte Oostenrijkse schilder, moet hij dringend het roer omgooien. Aan de andere kant, als hij op een vergelijkbare manier herinnerd wil worden, zit hij zeker op de ‘juiste weg’. Helaas lijkt het erop dat Trump nu verdrinkt in precies dat “moeras” dat hij ooit beloofde te “draineren”. We zijn getuige van de definitieve, groteske transformatie van de slogan “America First” in een chaotisch en oorlogszuchtig beleid van “America Above All”, waarbij het nastreven van conflicten en de destabilisatie van elke natie die weigert zich te onderwerpen de enige constante is. Echte “vredeskandidaten” in de Amerikaanse politiek zijn bijna allemaal verdwenen, vervangen door oorlogszuchtigen met megafoons en gevaarlijk opgeblazen grootheidswaanzin. De vraag rijst: is Trump een van hen?
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Hoeveel geld kan Trump nog oplichten voordat de olie opraakt?
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Lees meer over:
Source: https://www.frontnieuws.com/heeft-trump-eindelijk-zijn-pacifistische-masker-afgezet/
.