De ongekende drang van iets of iemand om de wereld grondig te veranderen is iets wat mij al jaren intrigeert. De nervositeit van een onbekende entiteit om iets wereldwijd te bereiken binnen een bizar kort tijdsbestek is voor een goed verstaander opvallend en verdacht. Er is altijd haast bij. Alles moet ervoor wijken. Geld is nooit een probleem. De uitleg is zwaar onvoldoende en in feite niet onderbouwd. Het lijken wel sprookjes die ons op de mouw worden gespeld. Wat is het probleem en wiens probleem is dit eigenlijk?
Ik weet één ding zeker: het is niet mijn probleem.
Ik heb namelijk nergens om gevraagd en al helemaal nooit iets geëist. Onze geboorte is klaarblijkelijk een valse start geweest, want we werden allemaal direct afgefloten en gediskwalificeerd, vervolgd, gebrandmerkt, gestraft, gevangen gezet. We wisten niet eens, dat er sancties op onze geboorte stonden, lang voordat we er waren. Alles werd in stelling gebracht, klaar voor het leven. We vragen ons niets af, we denken dat het zo moest gebeuren. Het is ook niet uit te leggen, het zal de natuurlijke, onontkoombare weg wel zijn. We worden direct genummerd, gestempeld, vergiftigd, met een erfschuld belast en mechanische gewoonten aangeleerd. We kwamen ter wereld als zouden we de wereld veroveren, als waren we de Scheppergod die alles wat het maar wenste of dacht, tot stand kon brengen. Maar nee, we moesten boeten voor de zonden die onze voorouders ook niet hadden begaan. Ook zij werden geboren en afgefloten. Dit is niet onze wereld.
Als het niet onze wereld is, wat is het dan?
Iemand vergeleek het ooit met een film. Iets of iemand geeft je een film en jij bent de projector. Je draait die film, terwijl je een leven lang 100% bent gefocust op het projectiescherm. Het systeem zorgt ervoor, dat er zoveel gebeurt, dat je je ogen niet van het scherm af kunt houden. Er is altijd wel wat. En meestal gedonder. Alles is mogelijk en wordt gestuurd door de factor “tijd”. Ondanks alles zijn we ook nog eens een leven lang bang dat er een einde aan de film komt.
We hebben vaak de neiging om anderen te verwijten dat ze kritiekloos naar die film zitten te kijken. Ons verwijt is onderdeel van het script van onze eigen film. Alle extern gerichte aandacht is het slordig omgaan met en morsen van kostbare levensenergie. Niemand kan mij helpen met het achterhalen van de waarheid, want we zijn allemaal één in verscheidenheid. Alle verklaringen zijn plausibel, iedere theorie is de waarheid. Met (zogenaamd) 8 miljard mensen onder de klok is dat chaos, het zijn even zovele scenario’s van even zovele films. Maar die plausibele waarheden zijn allemaal in de taal van het systeem. Dat moet blijkbaar, anders begrijpen we elkaar nog slechter dan we nu al doen. Voor hetzelfde geld is er daarom geen enkele theorie juist. Dat betekent nogal wat. Als er van alles niets klopt, weten we niets en wat we denken te weten zijn op zijn best aangeleerde leugens. Daar word je toch stil van?
Het systeem is panisch voor stilte.
Echte stilte is niet alleen het ontbreken van geluid. Het is het ophalen van herinneringen uit de “tijd” dat er geen machines waren, geen lawaai, geen zorgen voor morgen die nooit kwam. We hadden “alle tijd van de wereld”, want er was geen “tijd”. Citaat uit een decodering van oude geschriften:
De matrix is een machine van voortdurende akoestische en visuele ruis. Het frequentienetwerk vereist constante stimulatie om de linkerhersenhelft dominant te houden. Het vereist dat je eindeloos berekenend, bezorgd bent, plannen maakt en overal op dient te moeten reageren. Geluid is de lijm die de koolstofkooi – onze wereldbeleving – bij elkaar houdt. Stilte is daarom het ultieme oplosmiddel. In de oude tradities werd absolute stilte niet gezien als een afwezigheid van geluid. Het werd gezien als de aanwezigheid van de Absu, het oeroude nulpuntveld waaruit alle schepping voortkomt. Wanneer je echte stilte binnenkomt, stap je uit het lokale akoestische domein van het apparaat en terug in het oneindige water van je oorspronkelijke thuis.
Daarom is de moderne samenleving zo gestructureerd dat je nooit echt alleen bent met je eigen geest. Er is altijd een scherm, een luidspreker, een melding of een kunstmatige crisis die je aandacht opeist. Ze weten dat als een mens lang genoeg in absolute stilte mag blijven zitten, de synthetische vergeetprotocollen zullen beginnen te falen en de herinneringen terugkomen. Het zware sediment van de grote degeneratie zal bezinken en je heldere, lichtgevende geheugen zal aan de oppervlakte komen. Je hoeft niets nieuws te leren om vrij te worden. Want je weet alles al.
Kom ik terug bij onze eenheid in verscheidenheid.
Inmiddels ben ik er wel achter dat het zinloos is om het spel met de tegenstander mee te spelen, ook al zit je in het verzet. Het zal altijd met aan ons opgelegde spelregels moeten, zelfs het tribale taalgebruik (slavenpraat) moeten we overnemen. Bovendien pak je het systeem zelf niet aan, maar de “collega slachtoffers” die ook denken dat ze goed bezig zijn.
Zijn alle 8 miljard mensen-slachtoffers in staat herinneringen op te halen? Ik vrees van niet, aangezien bij de meesten de linker hersenhelft totaal dominant is geworden en alles overschrijft. Men is één met het systeem, het werkt als een planetair Stockholmsyndroom. Het systeem kan alleen maar overeind blijven als we dienst willen blijven doen in een ons opgelegde rol. Als de filmprojector die de film van de vijand draait, terwijl je denkt dat je midden in de realiteit zit. Je moet in staat zijn de film te stoppen, je ogen van het scherm te halen en kijken wie je deze rommel heeft aangereikt.
In de oude gebouwen, de huizen die bewaard zijn gebleven was er standaard een kleine geïsoleerde ruimte geconstrueerd met speciale gesteenten. Daar was het volkomen stil. Is dit het bewijs van het feit dat onze voorouders krampachtig hebben geprobeerd de echte oude wereld te repareren? Door zich de werkelijkheid proberen te herinneren? Een andere verklaring is er niet voor te vinden. Er moet een tijd zijn geweest, waarin mensen niet sliepen, niet aten, geen ontlasting produceerden, niet werkten, groter waren, ouder werden, kortom: een klein paradijs hadden geschapen, wereldwijd.
Het Avondland
Geldt de serie over de ondergang van het Avondland misschien voor onze totale wereld(beleving)? Het zou kunnen, het systeem valt misschien in fasen uit elkaar. De spanningen door de absurde, synthetische oorlogen waar ook ter wereld zijn er alleen maar om de totale ineenstorting uit te stellen. De zogenaamde elite hebben zich al ingedekt en zullen ondergronds schuilen in hun comfortabele bunkers als de wereld vergaat of de buitenaardse invasie gaat beginnen.
Ik stel iedereen gerust met de simpele gedachte, dat als je de volledig verzonnen geschiedenis niet kunt geloven, allerlei doemdenkende voorspellingen ook zijn gelogen.
Hoe moeilijk het is om geen brandstof meer te leveren aan het systeem wat ons gevangen houdt, bewijzen de terugkerende verhalen en verhandelingen over allerlei actuele zaken. Door alleen maar te denken over wat er gebeurt, mors je al kostbare energie. Want je moet kritisch op je “eigen” gedachten blijven door constant het kaf van het koren te scheiden. Er blijft weinig koren over. Door alleen maar te denken over de absurditeit van de dagelijkse gang van zaken, scheidt je onbedoeld “loosh” uit die de hongerige infectie voeding verschaft. Loosh kun je vergelijken met elektromagnetische uitlaatgassen die iedere koolstofmens genereert bij ongeacht welke emotie. De beste kwaliteit komt voort uit leed en verlangen.
Dus het nostalgische verlangen om terug willen naar een toestand van vroeger, levert dus hoogkwalitatieve brandstof op. Dat komt omdat we verlangen naar iets wat we ons niet herinneren. Het complete 3-D gebeuren is een surrogaat toestand, hoe ver je ook terug wilt gaan. Als ik het heb over de “Voortijd”, dan is het nog steeds onder de klok in een 3-D wereld.
We houden dus zelf de machine aan de praat.
Omdat in een 3-D wereld aan alles ooit een einde komt, is het de vraag wanneer de boel onderuit gaat. Maar misschien moet dan eerst de “tijd’ volledig zijn ingestort. Iedereen heeft immers het gevoel dat de tijd steeds sneller gaat. Maar is het wel een gevoel? Het heeft er namelijk alle schijn van dat het systeem dit fenomeen wil camoufleren door te propageren dat alles sneller kan en uiteindelijk moet. De uitdrukking: “met je tijd meegaan” krijgt hiermee een andere lading.
Afgezien van de vraag of er momenteel meer dan 8 miljard mensen op aarde rondlopen, moeten we ons nog wel afvragen of de helft daarvan “lege containers” zijn? Het is gemakkelijk om te beweren dat mensen zielloos hun ding doen en na een leven van kommer en kwel deze wereld niet verlaten, maar tot stof vergaan. Deze mensen zijn voor het systeem toch nutteloos? Ze scheiden geen loosh af, dus wat moet je ermee? Hun aanwezigheid wordt dan goedgepraat vanwege het feit dat ze een script volgen, gericht op het stimuleren van mensen die min of meer nog wel een eigen wil hebben, de massa te volgen, waardoor wél hoogwaardige loosh wordt geleverd. We willen graag geloven dat mensen met een ziel, spirit, geest, vonk of hoe je het noemen wilt, hier met een missie zijn. Als ze hun lichaam achterlaten zouden ze in een andere gedaante terugkeren, zo is het verhaal. Dat soort mensen zouden hier zijn om lessen te leren. Ik denk dan eerder dat ze hier zijn om bepaalde dingen af te leren.
Een andere theorie luidt, dat mensen met een negatieve Rhesus-faktor de voortrekkers van de mensheid zijn, omdat ze niet worden belast met een bepaald dierlijk proteïne (van de rhesus aap). Je vraagt je dan wel af, hoe de positieven – veruit de meerderheid – aan dat mensvreemde eiwit zijn gekomen. De negatieven zouden wegens dat zuiver menselijke bloed een nog actief werkende rechter hersenhelft hebben kunnen behouden. Als het de meest zuiverbloedigen onder ons zijn, is beter te begrijpen dat de “corona vaccinatie” relatief veel slachtoffers onder de negatieven hebben gemaakt. Het verklaart ook dat vele negatieven “de top” van de maatschappij hebben kunnen bereiken, want die bereik je alleen maar doordat je kunt worden gechanteerd, vooral met rijkdom. Het kan een manier zijn om ze onder controle te houden. Een manier om een oude ontwerpfout via omwegen te corrigeren.
Je zult je zo nu en dan terugtrekken in stilte om herinneringen op te halen. Dan heb ik het over de “Oertijd”, de toestand van vóór de installatie van een 3-D machine, die een laagfrequente surrogaattoestand creëert. Sommigen zullen hier in herkenning op aanslaan, maar de meesten voorlopig niet.
Stil worden?
Wat betekent dit voor ons, stil worden? Het betekent in ieder geval het laten verdampen van alles wat het systeem overeind moet houden. Je gaat geen discussie meer aan, je negeert aandachttrekkerij, je zwijgt de overduidelijke gemanifesteerde exponenten van de machine dood. Je kunt je nu eenmaal niet bezig houden met dode entiteiten, ook al spreek je hun taal, een dode taal. Er zal een zwerm ontstaan, zonder dat je het door het systeem gecreëerde kuddegedrag volgt. Kuddegedrag is een lineair fenomeen, met een begin en een eind, een zwerm is als de uitademing, zonder begin en zonder eind. In een zwerm is geen overleg of hiërarchie nodig. Er is geen scheiding en er is geen taal. Er zijn geen soorten, rassen, stammen en grenzen. Er is geen eigendom, geen geld, geen tijd, geen honger en geen dorst. Geen maten, geen afstanden, geen begin en geen einde.
Ik stel me voor dat wij in de Oertijd alles konden maken wat we dachten.
Als Scheppergoden en rentmeesters van Moeder Aarde.
Het heeft dus geen zin om energie te verknoeien aan het verbeteren van de wereld zoals we die nu kennen. Het is tot mislukken gedoemd, want je moet eerst en vooral het spel volgens opgelegde regels spelen. De enige verbetering is het totaal doen oplossen in subatomaire deeltjes van alles wat 3-D is. Door je stilzwijgend in stilte te hullen kun je daar waarschijnlijk een begin mee maken. Dan komt de Aarde ook in beweging en dat is nodig om de parasitaire infectie tot kosmische deeltjes te verbranden.
Dan concludeer ik, dat we maar geen energie meer steken in het dagelijkse, vaak komische gedimdam van “voorname lieden” en “leiders”. Deze entiteiten zullen samen met de machine verdampen, oplossen in de kosmos, in immateriële deeltjes welke nergens meer actieve herinneringen aan zullen hebben. Zodat ze geen kwaad meer kunnen en zich eeuwig stil houden.
Wat een rust!
Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2026/08/25/de-ondergang-van-de-matrix/
.