Afgelopen vrijdag bestond het Stern-rapport over de economische aspecten van klimaatverandering precies twintig jaar. Op 28 oktober vierde de London School of Economics deze verjaardag in aanwezigheid van Nicholas Stern, en met een keynote van Miatta Fahnbulleh, de huidige Britse staatssecretaris voor Energiezekerheid en Net Zero.
Fiona Harvey schreef in The Guardian dat de analyse van Stern:
“degelijk is gebleken – als er al iets is, dan heeft hij zowel de snelheid van de opwarming als de economische gevolgen onderschat.”
Nou, nee. Zoals dit artikel met bewijs aantoont, is het rapport noch degelijk, noch een onderschatting.
Het Stern-rapport heeft de economische verliezen door extreme weersomstandigheden dramatisch overschat, en die gebrekkige voorspelling was gebaseerd op een verkeerde interpretatie van een whitepaper dat ik had laten opstellen voor een workshop over extreem weer en klimaatverandering.
Ik heb de fouten van Stern kort na de publicatie ervan toegelicht in een peer-reviewed artikel:
Pielke Jr, R. (2007). Verkeerde interpretatie van de economische gevolgen van extreme gebeurtenissen in het Stern-rapport over de economische aspecten van klimaatverandering. Global Environmental Change, 17(3-4), 302-310.
Een verkeerd geïnterpreteerde whitepaper
De gebrekkige methodologie die Stern gebruikte om toekomstige verliezen door extreem weer en klimaatverandering te voorspellen, vindt zijn oorsprong in een workshop die ik in mei 2006 samen met Munich Re organiseerde in Hohenkammer, Duitsland. Tweeëndertig deskundigen waren het er unaniem over eens dat:
“maatschappelijke veranderingen en economische ontwikkeling de belangrijkste factoren zijn die verantwoordelijk zijn voor de tot nu toe gedocumenteerde toename van de schade”,
en dat het
“niet mogelijk was om vast te stellen welk deel van de toename in schade toe te schrijven was aan klimaatverandering als gevolg van broeikasgasemissies.”
Vijf maanden later citeerde het Stern-rapport een van de whitepapers van de workshop, Muir-Wood et al. (dat ik had laten opstellen). Het rapport gebruikte dit whitepaper om te beweren dat de schade door weersomstandigheden sinds de jaren zeventig met 2% per jaar was gestegen “bovenop veranderingen in welvaart, inflatie en bevolkingsgroei” — met de duidelijke implicatie dat klimaatverandering de oorzaak was van de resterende stijging.
Maar het artikel constateerde in feite geen significante trend voor de periode 1950–2005 en slechts 1% voor 1970–2005 — een periode met een lage frequentie van orkanen in de VS in de jaren zeventig en orkaan Katrina in 2005.
Het rapport extrapoleerde vervolgens de groei van de schade als percentage van het bbp met een tempo dat 2% per jaar sneller was dan de economische groei, en ging er — met nog minder onderbouwing — van uit dat de schade in de daaropvolgende decennia met 3%, 4%, 5% en 6% per jaar zou toenemen. Die waarden waren volgens het rapport “waarschijnlijk onderschattingen”. (Details hier.)
Wat er daadwerkelijk gebeurde
Aan de hand van twee onafhankelijke datasets over schade kunnen we de voorspelling van Stern toetsen: (a) Munich Re, de bron waarop het rapport zich baseerde voor zijn prognoses, en (b) schadecijfers van Aon. Ik begin elke prognose met de gegevens die beschikbaar waren vóór het rapport (Munich Re 1990–2005; Aon 2000–2005) en laat aardbevingen buiten beschouwing.
Source: https://clintel.nl/stern-rapport-misrekening-2-8-biljoen/
.