Deel dit artikel met jouw kennissen op je social netwerk om anderen bewust te maken!
Er is helaas geen gesproken versie van dit artikel beschikbaar
“We gaan het allemaal anders en beter doen”, zo brullen de zelfverklaarde redders van Nederland in de aanloop naar de verkiezingen van 29 oktober dit jaar. Eenieder die de partijprogramma’s voor de verkiezingen van 2023 doorspit, wordt echter niet overspoeld door een storm van visie en daadkracht, maar door een zuchtje lauwe lucht, vol loze beloften en wollige retoriek. De demagogen van links tot rechts, van CDA tot Volt, van NSC tot D66, schermen met holle frasen die de massa moeten paaien, maar die bij nadere inspectie niets om hakken hebben. Het is een schouwspel van verbale acrobatiek, een linguïstische soep van woorden zonder ziel, bedoeld om de massa’s stemvee van dit land te verleiden zonder ook maar één van de fundamentele problemen te bespreken. We hebben dus vanaf de verkiezingen van 2023 kunnen zien wat voor identitaire woestenij de nationale politiek is geworden. Geen enkele substantie die ook maar enig raakvlak heeft met wat er echt toe doet voor ons volk.
Neem het CDA met hun “Bouwen op vertrouwen”. Wat een fraaie kreet, maar wat betekent het? Vertrouwen in wie? In een staat die de eigen grenzen laat vervagen, in een economie die de ziel van het volk verkwanselt voor BNP-cijfers? Hun programma spreekt van een “sterke economie en een betrokken samenleving”, maar welke concrete offers worden gebracht om deze vaagheid te verwezenlijken? Het is een eufemisme voor stilstand, een laffe poging om iedereen te vriend te houden zonder de kern van onze kwalen te benoemen. En wat te denken van D66’s “Nieuwe energie voor Nederland”? Een “hoopvol moment” en een “nieuwe generatie van alle leeftijden” – woorden die glanzen als een opgepoetste appel, maar rot zijn van binnen. Welke keuzes worden gemaakt? Welke problemen worden écht aangepakt? Het blijft een mist van schijnbaar goede bedoelingen, een wazige dans rond de afgrond van de werkelijkheid.
—Lees verder na dit advertentieblokje—
Volt, dat zichzelf als grensoverstijgend en toekomstgericht afficheert, klampt zich vast aan de holle frase “samen de kans pakken om Nederland én Europa verder te brengen”. Verder waarheen? Naar een nog diepere vervreemding van ons erfgoed? Naar een continent dat zijn eigen identiteit verliest in een zee van globalistische dromen? En NSC’s “Vechten voor Verandering, Zorgen voor Zekerheid” is al even leeg. De “basis op orde brengen” klinkt stoer, maar welke basis? De economische tredmolen waarin het volk wordt gereduceerd tot een radertje in de machine van de koopkracht? Deze partijen, met hun gepolijste slogans, zijn als verkopers van gebakken lucht: ze beloven alles, maar leveren niets.
De rechtse partijen, die zichzelf als de vaandeldragers van een herboren Nederland presenteren, vallen in dezelfde val. Hun obsessie met “illegale immigratie” en “economische kosten” verraadt een diepe armoede aan visie. Ze meten de gezondheid van het volk af aan procenten economische groei, terwijl het historisch lage geboortecijfer – de ware doodsklok van onze toekomst – onbesproken blijft. Maar durven zij het aan om de etnische homogeniteit van ons volk te verdedigen? Nee, dat is te gevaarlijk, te taboe. In plaats daarvan wentelen zij zich in de neoliberale waan dat vrije markten en kapitaalstromen de ziel van een natie kunnen vervangen. Hun “conservatisme” is een farce, een verraad aan datgene wat werkelijk geconserveerd dient te worden: het volk zelf, zijn wortels, zijn bloed.
Deze partijprogramma’s, of ze nu van links, rechts of het zogenaamde midden komen, zijn doordrenkt van dezelfde kwaal: een gebrek aan moed om de fundamenten van onze samenleving te herzien. “Samen sterker”, “de toekomst vormgeven”, “uitdagingen aanpakken” – het zijn de mantra’s van een stervend systeem dat zichzelf in stand probeert te houden door de massa te sussen met loze woorden. Zelfs de zogenaamd radicale stemmen, zoals die van de PVV, blijven hangen in symptoombestrijding: immigratie en islamisering worden aangegrepen als bliksemafleiders, maar de kern van onze westerse neergang – het verlies van onze identiteit, onze vitaliteit, ons ras – blijft onaangeroerd.
Echte verandering kan niet voortkomen uit dit vermolmde systeem. De democratie, met haar verslaving aan koopkracht en oppervlakkige welvaart, is een tirannie van de middelmaat, een werktuig van de globale elites die ons volk reduceren tot klont van economische automata. Wat nodig is, is een wedergeboorte, een Fenix die oprijst uit de as van het oude. Dit vereist een nieuwe weltanschauung, een filosofie die het welvaren van het volk boven alles stelt, die de natuur als leidraad neemt en de kracht, vitaliteit en hiërarchie herstelt die ons bestaan definiëren. Zoals Guillaume Faye het verwoordde: “Het is de taak van elke revolutionaire beweging een nieuwe Aristocratie te creëren.” Alleen door de tirannie van de massa’s te doorbreken, door terug te keren naar een natuurlijke orde, kan het volk herrijzen
Source: https://www.ninefornews.nl/de-holle-frasen-van-de-demagogen/
.