
Haagse bureaucraat negeert oorlogsheld
Boswijk kondigde onlangs aan doodleuk vast te houden aan het strenge beleid, waarbij hij het probleem denkt op te lossen door “meer aandacht te vragen voor bewustwording, voorlichting en preventie”. Het is de typische, slappe bestuurstaal uit de ivoren toren.
Tuinman roept de huidige staatssecretaris op om wakker te worden en in te zien dat commandanten prima maatwerk kunnen bieden voor deze schrijnende gevallen. Hij zegt daarover stellig:
“Ik denk dat staatssecretaris Boswijk die noodzaak uiteindelijk ook gaat zien”.
Laat de waarheid niet verzwijgen: blijf op de hoogte van het wanbeleid in Den Haag en de sloop van onze krijgsmacht! (Let op: het artikel gaat hieronder direct verder!)
Gevechtskracht gaat in rook op
De kritiek vanuit de krijgsmacht zelf is oorverdovend, en volkomen terecht. Luitenant-kolonel Marnix Felius trekt aan de bel over de absurde consequenties van dit zero-tolerance dogma. Hij stelt onomwonden:
“Jaarlijks verdwijnen zo’n 50 militairen uit de organisatie”.
Dit zijn geen kleine cijfertjes op een spreadsheet, dit is het weggooien van de veiligheid van ons land. Felius legt de vinger pijnlijk op de zere plek:
“Dat is geen incident, maar verlies van gevechtskracht. En dat zijn niet alleen jonge militairen die een fout maken. Het gaat óók om ervaren militairen, en precies de laag die je nodig hebt als het serieus wordt.”
Hij pleit voor het onderscheid tussen een eenmalige fout en structureel falen. De luitenant-kolonel waarschuwt Den Haag:
“Wie echt niet functioneert, valt toch wel af. Maar nu sturen we ook mensen weg die dat wél doen, en die we in een conflict keihard nodig hebben.”
Ook een andere hoge anonieme bron binnen Defensie is ten einde raad en voegt toe: “
Met deze strenge regels dreig je een hele generatie kwijt te raken die we juist keihard nodig hebben.”
Commandanten eisen de regie terug
De mensen die zélf in de modder staan, de bataljonscommandanten, worden nu buitenspel gezet door een Haags spreadsheet-regeltje. Bataljonscommandant Sander Donker ziet de wanhoop in de praktijk. Er is immers een enorm verschil tussen een bewuste crimineel en een veteraan in de problemen. Donker stelt:
“Of ze zijn jong en hebben een domme fout gemaakt, of er speelt meer in de huiselijke sfeer of zelfs ptss”.
Hij eist simpelweg het mandaat terug om zijn eigen eenheid te leiden. “Als commandant van een operationele eenheid kan ik echt inschatten of iemands thuishoort bij een gevechtseenheid. Geef me de ruimte om af en toe coulant te zijn. We behouden daarmee goede mensen,” redeneert Donker. Hij voegt daar nog een glasheldere en menselijke conclusie aan toe:
“En het is echt niet altijd nodig meteen iemand te ontslaan.”
Het ministerie krabbelt nu heel voorzichtig iets terug en laat via een woordvoerder weten de kritiek te onderzoeken:
“Het zerotolerancebeleid van Defensie is en blijft duidelijk. Het huidige beleid biedt echter weinig mogelijkheden om in individuele gevallen hiervan af te kunnen wijken. Daarom onderzoeken we de eventuele mogelijkheden hiertoe.”
Het is te hopen dat ze snel wakker worden. We kunnen het ons in deze onzekere tijden simpelweg niet veroorloven om onze trouwe militairen bij het grofvuil te zetten vanwege een blinde Haagse regeltjesfetisj!
.

