Een dertienjarig meisje was weggelopen na een ruzie thuis. Ze was kwetsbaar, alleen en had hulp nodig. De volwassen man die haar in Alkmaar tegenkwam, had haar naar de politie, een hulpverlener of een veilige opvangplek moeten brengen.
In plaats daarvan maakte hij misbruik van haar kwetsbaarheid en verkrachtte hij haar.
De rechtbank in Alkmaar heeft de dertigjarige man veroordeeld tot 36 maanden gevangenisstraf. Ook moet hij het slachtoffer 12.000 euro schadevergoeding betalen. De veroordeelde verbleef als asielzoeker in het plaatselijke azc.
Drie jaar. Voor het verwoesten van de veiligheid en jeugd van een dertienjarig kind.
DDS KIEST ONVOORWAARDELIJK DE KANT VAN SLACHTOFFERS – NIET DIE VAN HET ASIELAPPARAAT DAT IEDERE MISSTAND WIL WEGRELATIVEREN. Help ons deze zaken te blijven onderzoeken en benoemen. Doneer via Rabobank: NL95RABO0159098327 t.n.v. Liberty Media, of steun ons structureel via BackMe. Uw bijdrage is een rechtstreeks signaal dat de veiligheid van Nederlandse kinderen niet langer mag worden weggewuifd.
Hij had haar moeten beschermen
Volgens de samenvatting van de uitspraak wist de man dat het meisje zich in een kwetsbare positie bevond. Dat rekent de rechtbank hem zwaar aan. Hij had hulp moeten bieden, maar koos ervoor haar kwetsbaarheid voor zijn eigen seksuele doeleinden te gebruiken.
Het misdrijf vond plaats in de nacht van 28 op 29 juni 2025. Het meisje werd later door de politie teruggevonden nadat haar ouders haar als vermist hadden opgegeven. De zaak veroorzaakte in Alkmaar grote politieke onrust, mede doordat raadsleden pas via de media over de ernst ervan en de verbinding met het azc hoorden.
De burgemeester stelde tijdens een spoeddebat dat er eerder geen wettelijke ruimte was om de gemeenteraad of inwoners te informeren. Omdat de verdachte snel was aangehouden en er volgens haar geen directe openbare-ordeverstoring bestond, zou actieve communicatie niet mogelijk zijn geweest.
Dat kan juridisch de formele uitleg zijn. Politiek en maatschappelijk blijft het onbevredigend. Gemeenteraden wordt voortdurend gevraagd draagvlak te creëren voor asielopvang, maar bij ernstige incidenten blijkt de informatievoorziening plotseling uiterst beperkt. Van burgers wordt vertrouwen geëist, terwijl het bestuur zich achter protocollen en privacyregels verschuilt.
Geen ‘mannenprobleem’, maar een concrete dader
In het politieke debat werd geprobeerd de zaak breder te trekken naar een algemeen “mannenprobleem”. Dat is de gebruikelijke methode om een ongemakkelijke werkelijkheid onschadelijk te maken. Zodra een asielzoeker wordt veroordeeld voor een zwaar misdrijf, mag zijn verblijfsstatus ineens geen rol meer spelen. Dan moeten we het hebben over “mannen”, “kwetsbaarheid” of “maatschappelijke patronen”.
Natuurlijk plegen ook Nederlandse mannen zedenmisdrijven. Iedereen die zo’n misdrijf pleegt, verdient een zware straf. Maar bij een vreemdeling bestaat daarnaast een volkomen legitieme politieke vraag: waarom zou iemand die hier bescherming vraagt en vervolgens een kind verkracht, na zijn straf nog één dag in Nederland mogen blijven?
Dat is geen collectieve beschuldiging aan het adres van alle asielzoekers. Dat is individuele consequentie voor een individuele dader.
Volgens berichtgeving wil de IND de man, zodra zijn veroordeling definitief is, tot ongewenst vreemdeling verklaren. Dat betekent dat hij na zijn gevangenisstraf Nederland moet verlaten. Maar papier is geduldig. Nederlanders hebben al te vaak gehoord dat een veroordeelde vreemdeling “moet vertrekken”, waarna uitzetting vastloopt door ontbrekende documenten, procedures of een land dat weigert mee te werken.
Uitzetting moet daadwerkelijk plaatsvinden
Een ongewenstverklaring is pas betekenisvol wanneer de man werkelijk wordt uitgezet. Niet na jaren procederen. Niet nadat hij opnieuw in een azc of gemeentelijke opvang is geplaatst. Niet nadat een actiegroep beweert dat terugkeer “onmenselijk” is.
Na een onherroepelijke veroordeling moet de straf worden uitgezeten. Daarna moet uitzetting volgen. Het kabinet moet bovendien openheid geven over de uitvoering: is de man vertrokken, naar welk land en op welke datum?
Dat is geen bloeddorst. Dat is de minimale plicht van een rechtsstaat tegenover het slachtoffer en de samenleving.
Ook de straf van drie jaar verdient discussie. Het Openbaar Ministerie had vier jaar geëist. De rechtbank kwam tot drie. Rechters beslissen binnen de grenzen van de wet, maar de politiek bepaalt die grenzen. Als de samenleving vindt dat de verkrachting van een kind structureel zwaarder moet worden bestraft, moet de wetgever daar consequenties aan verbinden.
Het slachtoffer mag niet verdwijnen
Bij alle politieke discussies mag één persoon niet worden vergeten: het meisje. Zij moet verder met wat haar is aangedaan. Geen schadevergoeding kan dat ongedaan maken. Geen bestuurlijke uitleg kan haar vertrouwen herstellen.
Daarom is het zo verwerpelijk wanneer politici vooral bezig zijn met het bewaken van het imago van de asielopvang. Het slachtoffer verdient bescherming, erkenning en langdurige hulp. De dader verdient straf en daarna verwijdering uit Nederland.
Dit meisje had hulp nodig en trof een roofdier. Nederland is haar bescherming en gerechtigheid verschuldigd. De veroordeelde heeft ieder moreel recht om hier te blijven eigenhandig verspeeld.
LAAT SLACHTOFFERS NIET OPNIEUW WORDEN OVERSTEMD DOOR BESTUURLIJKE SPIN. Steun DDS zodat wij blijven vragen of veroordeelde vreemdelingen daadwerkelijk worden uitgezet. Doneer via BackMe of rechtstreeks aan Liberty Media, IBAN NL95RABO0159098327. Samen dwingen we af dat veiligheid en gerechtigheid zwaarder wegen dan het beschermen van het asielbeleid.
Source: https://www.dagelijksestandaard.nl/immigratie/asielzoeker-drie-jaar-cel-verkrachting-meisje-alkmaar
.
