Het bestempelen van een kind als ADHD’er is de ‘opstapdiagnose’ die de deur heeft geopend naar ‘de medicalisering van de kindertijd en naar medicijncocktails voor jonge kinderen’, aldus Gretchen Watson, Ph.D., klinisch psycholoog en onderzoeker. ‘Het slaat nergens op. De kinderen zijn niet het probleem. Wij zijn het.” Childrens Health Defense
In bijvoorbeeld het boek ‘How to End the Autism Epidemic’ – in het Nederlands vertaald als ‘Stop de Autisme epidemie’ – legt de schrijver J.B Handley uit wat de waarheid over onder andere autisme en ADHD is: de in vaccins gebruikte aluminiumtoevoegingen veroorzaken immuunreacties in de hersenen van zuigelingen, en dat kan een heel scala aan neurologische aandoeningen tot gevolg hebben.
Op grond van meta-analyses van het epidemiologisch onderzoek naar ADHD, heeft 2 tot 7 procent van alle kinderen in Nederland ADHD (Gezondheidsraad, 2014). Het percentage wordt beïnvloed door criteria, methode en leeftijdsgroep. In 2023 kregen 148.365 kinderen en jongeren van 0 tot 25 jaar ADHD-middelen verstrekt. Dit is bijna drie keer zoveel als in 2006.
Vaccins zijn ‘big buisiness’. De farmaceutische industrie heeft de hele wereld als klant en is verzekerd van een jaarlijkse vaste afzet waarmee zij miljarden dollars of euro’s mee verdient. Maar er wordt nog veel meer verdiend met het onder controle houden van de bijwerkingen van vaccins. Na de prikken komen de pillen! Childrens Health Defense schetst het plaatje van hoe ADHD – als voorbeeld – een verdienmodel is voor een kindermedicijn dat de afgelopen decennia is genormaliseerd.
Hoe ADHD een ‘opstapdiagnose’ werd die leidde tot medicijncocktails voor miljoenen kinderen
Ongeveer 10 miljoen Amerikaanse kinderen en jongvolwassenen in de leeftijd van 2 tot 24 jaar gebruiken medicatie voor aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit (ADHD) — en 40% van hen gebruikt meerdere psychotrope medicijnen, waaronder antipsychotica, aldus Gretchen Watson, Ph.D., een klinisch psycholoog en onderzoeker.
“Dat is gewoon volstrekt onredelijk,” zei Watson. “Het slaat nergens op. De kinderen zijn niet het probleem. Wij zijn het.”
Watson is volgens haar website een van de meest vooraanstaande autoriteiten in de VS op het gebied van overmedicatie van kinderen met psychiatrische medicijnen.
Op 4 mei sprak ze op de Mental Health and Overmedicalization Summit van het MAHA Institute in Washington, D.C. Ze besprak de explosieve toename van ADHD-diagnoses bij kinderen in de VS aan het eind van de jaren negentig, die uitmondde in het voorschrijven van een steeds langer wordende lijst van psychotrope medicijnen aan jonge kinderen.
“Achteraf gezien is het nu duidelijk dat ADHD een ‘gateway-diagnose’ is die de deur heeft geopend naar de medicalisering van de kindertijd en naar medicijncocktails voor jonge kinderen,” vertelde ze het publiek.
In een exclusief interview op 26 mei met The Defender gaf Watson een voorproefje van materiaal uit haar aanstaande boek, “Prescription Affliction.” Ze noemt het boek “een routekaart voor ouders, opvoeders en clinici die kinderen willen beschermen en betere wegen vooruit willen vinden.”
Watsons ervaring in Hampton Roads: ‘Waarom doen we dit?’
In de jaren negentig en 2000 bestudeerde Watson de prevalentie en impact van ADHD-diagnoses en patronen in medicamenteuze behandeling.
Aanvankelijk werkte ze als psycholoog op een afdeling kindergeneeskunde in San Diego, waar ze maar heel weinig kinderen zag bij wie ADHD was vastgesteld.
Maar dat veranderde toen ze een baan aannam in Hampton Roads, Virginia. “Ik zou precies hetzelfde werk moeten doen, maar de kinderartsen stelden bij de meeste kinderen de diagnose ADHD”, herinnert Watson zich.
Ze bleef ertegenin gaan en zei: “Waarom doen we dit? … We hebben bij 75% van de kinderen die onze kliniek bezochten de diagnose ADHD gesteld. Dit klopt niet.”
Bijna 1 op de 5 kinderen in Hampton Roads kreeg de diagnose ADHD, de meesten kregen medicijnen
Omdat ze wilde onderzoeken wat er buiten de kliniek waar ze werkte gebeurde, analyseerde Watson leerlinggegevens van lokale scholen. Haar ontdekking verbaasde haar enorm.
In 1999 had bijna 1 op de 5 kinderen in Hampton Roads de diagnose ADHD gekregen. De helft van die diagnoses werd gesteld voordat het kind naar de eerste klas ging.
84% van degenen bij wie de diagnose was gesteld, kreeg medicijnen – en van de kinderen die medicijnen kregen, gebruikte 28% twee, drie of vier psychiatrische medicijnen.
“Dat betekende dat we meer ADHD-diagnoses stelden dan waar ook in het land en dat we het agressief met medicijnen behandelden,” zei ze.
Watson bleef haar gegevens controleren om er zeker van te zijn dat de cijfers niet vertekend waren.
Toen vroegen medewerkers van de U.S. Drug Enforcement Administration of ze hun enorme database over de distributiecijfers van Ritalin voor het hele land onafhankelijk wilde evalueren.
“Ik kon kijken naar wat er in het land gebeurde en zien dat mijn gegevens inderdaad klopten, omdat we in de top 1% van het land stonden wat betreft Ritalin-gebruik,” zei Watson.
Lokaal kinderziekenhuis voerde klinische proeven uit met ADHD-medicijnen
Waarom was Hampton Roads zo’n hotspot voor ADHD-diagnoses en -voorschriften?
Aangezien er in het gebied veel militaire gezinnen wonen, vergeleek Watson het percentage kinderen van militairen met dat van niet-militaire kinderen — en stelde vast dat dit geen verklaring was voor de verhoogde ADHD-diagnoses en het aantal recepten.
Watson ontdekte later echter het volgende: kinderneurologen in het plaatselijke kinderziekenhuis hadden een klinische onderzoeksorganisatie opgezet die geneesmiddelenproeven uitvoerde.
De organisatie begon met het testen van ADHD-medicijnen. “Maar het was zo lucratief dat ze snel uitbreidden,” zei Watson.
De kinderneurologen die bij de medicijnproeven betrokken waren, hadden waarschijnlijk goede bedoelingen, zei ze. Maar “onderzoek heeft aangetoond dat er maar heel weinig contact met een farmaceutisch vertegenwoordiger nodig is om het voorschrijfgedrag te beïnvloeden. Dus als je veel contact hebt en flinke bedragen krijgt voor het testen van hun medicijnen, ga je die medicijnen ook voorschrijven.”
Watson voegde hieraan toe:
“Het begon echt in het kinderziekenhuis met de ‘experts’ die waren opgeleid. En wat er dan gebeurt, is dat de huisartsen de experts willen navolgen. Zo wordt het een trend, en dan willen ouders niet dat hun kind achterblijft.
“Als een ouder zegt: ‘Nou, Sarah haalt alleen maar tienen, ze komt meteen naar huis en maakt haar huiswerk als ik haar Ritalin geef.’ Dan denkt de volgende ouder die dat hoort: ‘Misschien moet mijn kind die medicatie ook krijgen.’”
.