De lange, hete zomer
2026 © dr. Herbert van Erkelens | deze versie WantToKnow.nl/be
*
*
Op 26 juli begon het nieuwe planetaire jaar; twee dagen later besloot ik de website van Celia Fenn van Starchild Global te raadplegen om te vernemen wat de aartsengel Michaël te melden had over de komende Leeuwenpoort. Normaal gesproken kun je op de achtste augustus een nieuwe diamanten spiraal van tijd kiezen. Tot mijn verrassing bleek Celia op donderdag 28 mei te zijn overleden. Een van haar laatste berichten op haar blog had betrekking op de terugkeer van het vrouwelijke aspect van God:*
‘De Aarde is ons Thuis en wij zijn hier om haar Bewaarders en Opzichters te zijn. De Grote Moeder, het vrouwelijke aspect van God, is hier om ons te helpen een meer vriendelijke en liefdevolle wereld te creëren. Terwijl we ons dit HERINNEREN alsmede WIE WE ZIJN, verbinden we ons opnieuw met onze oorspronkelijke missie op aarde en voelen we de golven van LIEFDE terwijl de Aarde ons herinnert.’ (5 mei)
*
De Leeuwenpoort bleek in Haarlem de 42e achtereenvolgende dag zonder regen te zijn. Het was uitputtend en ik keek binnen naar de ontwikkelingen in de Tour de France Femmes. De nacht daarop droomde ik: ‘Ik ben betrokken bij de organisatie van een stadsfeest. Ik stel voor om door de straten te trekken met nummers van Bob Dylan. Ik doe alsof ik dat altijd al te hebben willen doen; de anderen zijn verbaasd, maar ik ook. Zo kende ik mijzelf nog niet.’ Dat was het eerste teken van een innerlijke omwenteling..
Het positieve aan de aanhoudende droogte was dat de zonsverduistering van 12 augustus heel goed te volgen was. Die vond plaats in het sterrenteken Leeuw, zodat ik gemakkelijk kon nagaan dat de volgende conjunctie van de Zon en de Maan op 11 september in het sterrenteken Maagd zou zijn. Zo’n conjunctie noemen we Nieuwe Maan. Het zou zeker een bijzondere Nieuwe Maan zijn, omdat daarna het Joodse Nieuwjaar, Rosj ha-Sjana, zou beginnen. Het zou ook 25 jaar terug zijn dat de Twin Towers in New York waren ingestort.
In de eerste week van september gingen Inge en ik op vakantie naar Otterlo om het Nationale Park de Hoge Veluwe te bezoeken. In een primitief vakantiehuisje dichtbij een autoweg droomde ik: ‘Ik ben betrokken bij een initiatief van Rudolf Steiner met twaalf groeperingen.’ Ik werkte in werkelijkheid aan een manuscript waarin het getal twaalf een sleutelrol speelde. Maar Steiner, de grondlegger van de antroposofie, kwam daarin niet voor. Dat probeerde het onbewuste te corrigeren. We waren op 6 september weer thuis; en dat was maar goed ook.
In de ochtend van 11 september hoorden wij van onze zoon Jesse dat onze kleindochter Juul gezond en wel in het Ziekenhuis Amstelland was geboren. Een nacht eerder had ik gedroomd: ’Ik word liefdevol opgenomen in een gebied waar antroposofen bepaalde activiteiten hebben georganiseerd. Ik voel mij verbonden met een bepaald meisje.’ In werkelijkheid heb ik geen contact met antroposofen. Maar in mijn dromen gek genoeg wel. Ik heb begrepen dat ik in mijn laatste vorige leven antroposofisch arts in Beieren ben geweest. Dat werkt nog steeds in mij door.
Op 12 september besloot ik de I Tjing te raadplegen en kwam ik op het teken K’oen, het Ontvangende, uit dat uit zes yin-lijnen bestaat. Het had geen zin om eigen initiatieven te ontplooien. Ik moest mij laten leiden door het vrouwelijke principe. Toch probeerde ik een manuscript te voltooien dat ‘De ontbrekende schakel’ heette en veel te lang was geworden. In de nacht naar 4 oktober kreeg ik als antwoord op mijn gezwoeg de volgende droom:‘Ik ben in Zwitserland op een internationaal congres. Ik maak furore met mijn gitaar. Ik speel en zing. Er is een man van middelbare leeftijd die deze activiteiten ondersteunt. Ik ben met mijn spullen bij een vrouw gearriveerd. Ik heb bladmuziek en een muziekstandaard bij mij. Ik speel en zing bekende liedjes.
Een andere vrouw is naar me op zoek en arriveert wat later. We moeten beiden nog thuis zien te komen. Ineens realiseer ik mij dat we daartoe wel flinke stappen dienen te ondernemen, omdat we in Zwitserland zijn.’
Ineens was ik geen schrijver meer, maar een muzikant. Ik had de avond tevoren een stukje geschreven over dromen en muziek. Daarop had het onbewuste met instemming een verrassend antwoord geformuleerd. Ik kon ophouden met schrijven en verder zingend en spelend door het leven gaan. Het enige probleem was dat die kant aan mijzelf nog in Zwitserland vertoefde waar zowel de Jungiaanse psychologie als de antroposofie zijn ontstaan. Het zal dus nog wel enige tijd duren voordat de muzikant in mij in Nederland is gearriveerd.
