Kijk, daar komt de aap uit de mouw. Terwijl Nederlandse burgers al jaren te horen krijgen dat massa-immigratie nu eenmaal een “humanitaire verplichting” is, blijkt het grootbedrijf ondertussen een bijzonder praktisch belang te hebben bij de almaar doorgaande instroom: personeel. Veel personeel. Liefst een blijvend reservoir aan werknemers voor sectoren waar de lonen, werktijden en arbeidsvoorwaarden blijkbaar niet aantrekkelijk genoeg zijn om voldoende Nederlanders te trekken.
Bedrijven die zijn aangesloten bij Tent Nederland hebben vorig jaar gezamenlijk meer dan 13.500 vluchtelingen, statushouders en asielzoekers aan het werk gezet. Onder de aangesloten ondernemingen bevinden zich grote namen als Philips, IKEA, KPN, ABN AMRO, Unilever en Randstad.
En zo vallen de puzzelstukjes in elkaar. De asielindustrie levert de mensen, de overheid organiseert opvang en begeleiding, de belastingbetaler draagt een belangrijk deel van de maatschappelijke kosten en het grootbedrijf krijgt toegang tot een groeiende arbeidsreserve.
Wat een buitengewoon handige constructie.
De rekening ligt bij de Nederlander
Natuurlijk is werken beter dan thuiszitten met een uitkering. Wie hier rechtmatig verblijft en kan werken, moet bijdragen aan zijn eigen levensonderhoud. Daar hoeft rechts geen seconde moeilijk over te doen.
Maar dat is niet het echte politieke verhaal.
Het echte verhaal is dat het Nederlandse grootbedrijf een economisch belang ontwikkelt bij voortdurende immigratie. Personeelstekorten worden niet opgelost met hogere lonen, betere arbeidsvoorwaarden, scholing, automatisering of het activeren van Nederlanders die nu langs de kant staan. Nee, men ontsluit gewoon een nieuw reservoir aan arbeidskrachten.
De winst komt terecht bij ondernemingen. De bredere kosten komen bij de samenleving terecht.
Want die 13.500 werknemers hebben woningen nodig in een land waar honderdduizenden Nederlanders al jarenlang op een wachtlijst staan. Hun gezinnen maken gebruik van onderwijs, zorg, infrastructuur en andere publieke voorzieningen. Voor begeleiding, taalonderwijs en integratie bestaan bovendien tal van publieke en semipublieke programma’s.
Dat zijn maatschappelijke kosten die niet op de bedrijfsbalans van IKEA, Unilever of Randstad verschijnen. Die rekening belandt bij de Nederlandse belastingbetaler.
VECHT MEE TEGEN HET VERDIENMODEL VAN DE ASIELINDUSTRIE! DDS laat zien hoe overheid, ngo’s en multinationals allemaal hun eigen belang hebben bij een systeem waarvan gewone Nederlanders de rekening betalen. Wilt u dat wij deze belangen zonder meel in de mond blijven blootleggen? Doneer dan rechtstreeks via Rabobank: IBAN NL95RABO0159098327 t.n.v. Liberty Media, of steun DDS structureel via BackMe. Alleen met uw hulp kunnen wij de waarheid blijven opschrijven.
Massa-immigratie als werkgeversbeleid
Volgens Tent Partnership for Refugees bestaat de coalitie inmiddels uit 51 grote werkgevers. De banen zijn vooral te vinden in de logistiek, horeca, techniek en facilitaire dienstverlening. Het gaat om vaste banen, maar ook om tijdelijke en flexibele arbeidsconstructies.
NL Times schrijft onomwonden dat de nieuwkomers worden ingezet om personeelstekorten op te vullen.
Daar zit precies het probleem. Bedrijven presenteren massa-immigratie steeds vaker als economische noodzaak. We zouden eenvoudigweg “mensen nodig hebben”. Zonder voortdurende migratie zouden restaurants, distributiecentra en schoonmaakbedrijven niet meer kunnen functioneren.
Maar waarom bestaan die tekorten? Zijn de lonen te laag? Zijn de werktijden beroerd? Is jarenlang onvoldoende geïnvesteerd in techniek en automatisering? Hebben bedrijven nagelaten Nederlandse jongeren op te leiden? Zijn oudere werknemers voortijdig afgeschreven?
Die vragen verdwijnen zodra er via de asiel– en migratieketen nieuw personeel beschikbaar komt.
Loonmatiging over de rug van de samenleving
Een groter arbeidsaanbod zet druk op de onderhandelingspositie van werknemers. Dat is geen “extreemrechtse complottheorie”, maar basale economie.
Wanneer werkgevers uit een steeds grotere groep potentiële arbeidskrachten kunnen kiezen, hoeven zij minder snel de lonen te verhogen of de arbeidsvoorwaarden te verbeteren. Vooral laag- en praktisch geschoolde Nederlanders kunnen daarvan de gevolgen ondervinden.
Dezelfde politieke en economische elite die Nederlanders jarenlang vertelde dat zij moesten concurreren met arbeidsmigranten uit Oost-Europa, ontdekt nu statushouders en asielzoekers als volgende oplossing voor “krapte”.
En wanneer iemand daar kritiek op heeft, wordt onmiddellijk geroepen dat hij nieuwkomers geen baan gunt. Dat is een doorzichtige afleidingsmanoeuvre. Het gaat niet om de individuele werknemer die probeert een bestaan op te bouwen. Het gaat om een systeem waarin het bedrijfsleven de voordelen ontvangt en de maatschappij de bijkomende kosten draagt.
Dat systeem moet worden opengebroken.
Asiel is geen arbeidsmarktinstrument
Asiel behoort bescherming te bieden aan mensen die persoonlijk worden vervolgd. Het is niet bedoeld als alternatieve immigratieroute voor sectoren die personeel zoeken.
Arbeidsmigratie hoort een bewuste politieke keuze te zijn. Nederland moet kunnen bepalen welke werknemers nodig zijn, onder welke voorwaarden zij komen en hoe wordt voorkomen dat burgers worden verdrongen op de woning- en arbeidsmarkt.
Maar wanneer asielzoekers na aankomst onmiddellijk worden gepresenteerd als oplossing voor personeelstekorten, vervaagt die grens. Dan krijgen werkgevers een prikkel om zich tegen strenger asielbeleid te keren. Minder instroom betekent immers minder beschikbaar personeel.
Zo ontstaat een machtig blok van belanghebbenden: opvangorganisaties willen opvang blijven organiseren, ngo’s willen begeleiding aanbieden, gemeenten krijgen projecten en subsidies en grote bedrijven willen arbeidskrachten.
De enige partij die niets gevraagd wordt, is de Nederlandse bevolking.
Eerst de Nederlander, dan de multinational
Nederland telt nog altijd grote groepen mensen die niet of nauwelijks deelnemen aan de arbeidsmarkt. Jongeren verlaten het onderwijs zonder bruikbare kwalificatie. Vijftigplussers worden afgeschreven. Mensen met een beperking verdwalen in bureaucratische regelingen. Gezinnen ontdekken dat meer werken nauwelijks loont door belastingen en het verlies van toeslagen.
Waarom wordt niet eerst alles op alles gezet om deze Nederlanders te activeren?
Omdat het voor grote bedrijven gemakkelijker kan zijn om een kant-en-klaar programma met nieuwe arbeidskrachten te gebruiken dan om lonen te verhogen en duurzaam in bestaand personeel te investeren.
Dat is misschien gunstig voor de kwartaalcijfers, maar het is geen nationaal economisch beleid.
De belangen van Philips, IKEA, Unilever en Randstad zijn niet automatisch de belangen van Nederland. Een regering die werkelijk voor haar eigen bevolking opkomt, laat het migratiebeleid niet bepalen door de personeelsplanning van multinationals.
Volledige openheid over subsidies en contracten
De regering moet daarom volledige openheid geven over deze constructie. Hoeveel publieke middelen gaan naar begeleiding, scholing, vervoer en taalonderwijs? Hoeveel werknemers krijgen een vast contract? Welke lonen worden betaald? Hoeveel mensen zijn na één of twee jaar nog steeds aan het werk? En hoeveel van hen blijven daarnaast afhankelijk van toeslagen of andere publieke voorzieningen?
Zonder die informatie is het getal van 13.500 vooral een pr-cijfer waarmee Tent Nederland goede sier maakt.
Misschien blijken er succesvolle trajecten tussen te zitten. Prima. Maar dan moet ook duidelijk worden wie alles betaalt en wie eraan verdient.
Nederland heeft geen behoefte aan nóg een ondoorzichtig migratieproject waarin multinationals, ngo’s en overheidsinstanties elkaar feliciteren terwijl burgers de woningnood, belastingdruk en sociale gevolgen mogen opvangen.
Werk moet lonen. Misbruik van massa-immigratie als bedrijfsmodel moet stoppen.
LAAT HET KARTEL VAN MULTINATIONALS, ASIELORGANISATIES EN HAAGSE BESTUURDERS NIET WEGKOMEN MET DIT VERDIENMODEL. DDS kiest de kant van de Nederlandse werknemer, belastingbetaler en woningzoekende. Help ons doorgroeien, onderzoek doen en binnenkort ook met videonieuws rechtstreeks door de propagandamuur heen breken. Doneer via Rabobank: NL95RABO0159098327 t.n.v. Liberty Media, of word vaste supporter via dds.backme.org. Samen zetten wij Nederland weer op één.
.
