De ineenstorting van de Britse beschaving baart me zorgen. Hoe graag wij Amerikanen onszelf ook definiëren aan de hand van de klap die onze voorouders de Kroon toedienden, Britten en Amerikanen spreken dezelfde taal, delen vergelijkbare overtuigingen en kunnen zich over het algemeen goed in elkaar inleven. In opstand komen tegen het Britse Rijk is één ding. Toekijken hoe vreemde volkeren veroveren wat er van dat rijk nog over is, is iets heel anders. Elke dag wordt het Verenigd Koninkrijk minder verenigd en groeit de kans dat het in elkaar stort. De Britse media-establishment gebruikte vorig jaar de populaire acteur Idris Elba om een documentaire te promoten met de titel “Our Knife Crime Crisis”. Elba besteedde twaalf maanden aan het proberen te begrijpen waarom er een “steekepidemie” in zijn land heerst. Hij concludeerde dat het vooral te maken had met ongereguleerde social media, bedrijfswinsten en te weinig overheidsbemoeienis. De acteur stelde vervolgens aan zijn landgenoten voor om scherpe keukenmessen in te leveren of misschien een vergunning aan te vragen. Niemand had het lef om te zeggen: “Hé, misschien moeten we stoppen met het uitnodigen van islamitische terroristen om binnen onze grenzen te wonen, onze dochters te verkrachten en onze mensen neer te steken en te vermoorden in de naam van Allah.” Het lijkt wel alsof het Britse establishment gaat wachten tot er een burgeroorlog uitbreekt voordat het de mogelijkheid overweegt dat zijn open-grenzenbeleid mensen doodt. Of misschien is een burgeroorlog wel wat de Britse regering wil. Zo ziet het er in ieder geval vanaf deze kant van de oceaan uit.
Iedereen begrijpt wat er gebeurt, omdat soortgelijke gebeurtenissen zich in het hele beschaafde Westen voordoen. Economische en politieke “elites” hebben de decennia na de Tweede Wereldoorlog besteed aan het ontwerpen van een nieuw soort wereldorde. Ze hebben ons niet om advies of toestemming gevraagd. We hebben nooit mogen stemmen voor of tegen hun langetermijnplannen om onze werelds te hervormen. Ze hebben gewoon besloten om dit ding omver te werpen dat we ooit liefkozend thuis noemden. Die kwaadaardige kliek die we vaak ‘de machthebbers’ noemen, besloot de ‘natiestaat’ voorgoed af te schaffen, en dat is wat we al driekwart eeuw zien gebeuren. We kennen allemaal de waarschuwing van George Santayana: ‘Wie het verleden niet kan herinneren, is gedoemd het te herhalen.’ Maar eerlijk gezegd heeft dat de meesten van ons er niet van weerhouden alles te vergeten. Van de ene generatie op de andere negeren we de belangrijke lessen die vlak achter ons liggen, terwijl we weer vooruit struikelen en opnieuw in soortgelijke fouten vervallen, schrijft J.B. Shurk.
De eerste generatie van de twintigste eeuw was getuige van technologische wonderen die de meesten voor onmogelijk hielden. Met de komst van radio, elektriciteit, gloeilampen en auto’s stond de wereld binnen enkele jaren op zijn kop. In plaats van te genieten van de luxe van de “moderne wereld”, onderging die generatie golven van dood en verderf door de Eerste Wereldoorlog, hongersnoden, pandemieën en economische depressies. De overlevenden vierden elk jaar Wapenstilstandsdag als een gezamenlijke herinnering om nooit meer zoveel vernietiging te ontketenen. Twintig jaar later deed de gemechaniseerde slachting en vernietiging van hele steden tijdens de Tweede Wereldoorlog haar voorganger in het niet verzinken. Wat waren dan enkele lessen die we hebben geleerd van die twee catastrofale wereldoorlogen? We hebben geleerd dat ‘elites’ ons grote oorlogen in loodsen. Ze gebruiken propaganda om ons op te hitsen en klaar te stomen voor de strijd. Ze zijn bereid tientallen miljoenen van ons op te offeren voor hun eigen doelen.
Dit zijn geen grote geheimen. Je kunt geschiedenis musea in Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten binnenlopen en kleurrijke posters uit beide oorlogen zien waarop vijanden worden afgebeeld als beesten, verkrachters en moordenaars. Je kunt geluidsopnames afspelen van nepnieuwsberichten die bedoeld waren om burgers ervan te overtuigen dat de burgers van andere landen slecht zijn. De meesten van ons zien en luisteren naar deze artefacten uit de vorige eeuw en genieten van de kans om terug in de tijd te stappen en een stukje geschiedenis te beleven. Hoeveel van ons staan erbij stil en vragen zich af: “Als Duitse, Britse en Amerikaanse leiders destijds bereid waren te liegen, wat weerhoudt hen er dan van om nu te liegen?” Het prachtige eerste deel van militair historicus Hew Strachan over de aanloop naar de Eerste Wereldoorlog liet zien hoe militaire allianties, miscommunicatie, aristocratische ego’s en juridische verdragen de wereld naar onnodig bloedbad leidden. Een onmiskenbaar argument in Strachans werk is dat wederzijdse defensieverplichtingen tussen naties kleine conflicten kunnen veranderen in enorme oorlogen. Laat me dat herhalen: uitgebreide militaire allianties leidden rechtstreeks tot de Eerste Wereldoorlog.
Gezien Strachans wetenschappelijke conclusie heb ik het altijd intrigerend gevonden dat voormalig minister van Defensie en gepensioneerd viersterrengeneraal van het Korps Mariniers Jim Mattis vaak naar Strachans boek heeft verwezen als een baanbrekende uiteenzetting over militaire strategie. Waarom? Omdat Mattis ook een fervent verdediger van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) is geweest. Hoe iemand van Strachans meesterwerk kan houden en tegelijkertijd de uitbreiding van de NAVO kan bevorderen, lijkt een inherente tegenstrijdigheid. Voor zijn dood werkte senator John McCain aan een versnelde toetreding van het kleine Moldavië tot de NAVO. Hoewel Moldavië geen militaire steun kan bieden aan de Verenigde Staten, zou de integratie ervan in het militaire bondgenootschap van de NAVO ertoe hebben geleid dat er nog een land aan de grens met de Russische Federatie zou bijkomen dat de VS verplicht zou zijn te verdedigen. En hoewel Oekraïne geen lid is van de NAVO, blijven de Europese NAVO-leden erop aandringen dat de Verenigde Staten vandaag de dag niettemin rechtstreeks de confrontatie met Rusland moeten aangaan — precies het soort riskante politiek met kernmachten dat we de hele Koude Oorlog hebben geprobeerd te vermijden.
Deze opzettelijke blindheid – waarbij vooraanstaande Amerikaanse leiders in de ene toespraak de gevaren van buitenlandse verwikkelingen kunnen erkennen, terwijl ze in de volgende toespraak pleiten voor nieuwe buitenlandse verwikkelingen – is verwarrend. Als we gedoemd zijn te herhalen wat we ons niet kunnen herinneren, zouden we dan niet allemaal heel hard moeten werken om de lessen van de Eerste en Tweede Wereldoorlog te onthouden? Wat waren dan twee van de belangrijkste lessen van de wereldoorlogen? (1) Cultuurverwante bevolkingsgroepen verlangen naar zelfbeschikking. Hoeveel druk een regering ook uitoefent op uiteenlopende groepen mensen om één natie te blijven, wanneer de verdeeldheid te groot wordt, overleven naties niet. (2) Totalitaire regeringen lokken bloedvergieten en burgerlijke onrust uit. Wanneer genoeg mensen de laars van de regering in hun nek voelen, wordt het verlangen naar revolutie groter dan het verlangen naar vrede.
Hoe hebben de westerse mogendheden na de Tweede Wereldoorlog de afgelopen tachtig jaar gebruikt om hun naties te transformeren? (1) Ze hebben hun grenzen geopend en opzettelijk de grootste massamigratie van volkeren in de geschiedenis van de mensheid in gang gezet. (2) Tegelijkertijd hebben westerse regeringen meer macht over hun nationale bevolking vergaard dan ooit tevoren. Ze hebben de lessen van de grote oorlogen van de vorige eeuw genegeerd en ons teruggebracht naar het begin.
Westerse regeringen bevorderen censuur, discriminatie op basis van standpunten en de criminalisering van religieuze overtuigingen. Ze doen dit, zeggen ze, ter verdediging van de “democratie”. Westerse regeringen bespioneren hun burgers, volgen hun aankopen en stellen elk jaar duizenden nieuwe bureaucratische regels op. Ze doen dit, zeggen ze, om de mensen te “beschermen”. Westerse regeringen demoniseren de westerse beschaving terwijl ze “multiculturalisme” bevorderen. Ze doen dit, zeggen ze, omdat “diversiteit onze kracht is”.
Ondertussen zegt niemand hardop wat voor iedereen duidelijk is: dezelfde omstandigheden die aan beide wereldoorlogen voorafgingen, zijn met wraak teruggekeerd. Westerse landen stromen over van mensen uit onverenigbare culturen. De economische stabiliteit stort in, terwijl mensen worstelen om in hun levensonderhoud te voorzien. Aangezien regeringen alles lezen wat we schrijven en alles in de gaten houden wat we doen, hebben de totalitairen van vandaag de dag veel grotere bevoegdheden dan de dictators van de vorige eeuw ooit hadden. In plaats van te erkennen dat de wereld op de rand van een groot conflict staat, vertellen westerse regeringen ons dat alles in orde is. In Groot-Brittannië doet het establishment liever alsof “mescriminaliteit” een onverklaarbare crisis is dan toe te geven dat de samenleving snel aan het verslechteren is.
De westerlingen van vandaag willen het verleden misschien liever vergeten. Het is zoveel makkelijker om in het moment te leven. Het is ook makkelijk te voorspellen wat onze nakomelingen op een dag zullen vragen: “Hoe hebben onze voorouders in vredesnaam de lessen van de Eerste en Tweede Wereldoorlog kunnen negeren? Waarom zijn ze als slaapwandelaars rechtstreeks de Derde Wereldoorlog ingelopen?” Onwetendheid is een zegen, maar er zijn kosten aan verbonden. Laten we hopen dat onze onwetendheid ons uiteindelijk niet alles komt kosten.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
KIJK: Europees Parlement krijgt te horen dat het continent ‘op weg is naar een BURGEROORLOG’
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Lees meer over:
Source: https://www.frontnieuws.com/wo-i-wo-ii-wo-iii/
.