Iran heeft een onoverkomelijke escalatie-overhand ten opzichte van de VS. En dat maakt de luidruchtige keizer van Barbaria volkomen gek.
Laten we even de hoogtepunten van de afgelopen week op een rijtje zetten. Als directe vergelding voor een luchtaanval van CENTCOM op de buitenwijken van de luchthaven van Bandar Abbas – een directe schending van de fictie van het “staakt-het-vuren” – lanceerde de IRGC nog diezelfde dag een gerichte aanval op een Amerikaanse basis in Koeweit. De IRGC was ondubbelzinnig: “Als dit zich herhaalt, zal onze reactie nog doortastender zijn,” schrijft Pepe Escobar.
De uiterst afgewogen reactie van de IRGC werd gepresenteerd als een bewuste waarschuwing, waarmee in niet mis te verstane bewoordingen werd aangegeven dat elke Amerikaanse provocatie op een reactie zal worden beantwoord, zonder echter een terugkeer naar een totale oorlog te ontketenen.
Aan het begin van vorige week probeerden twee Amerikaanse militaire schepen een “dark transit” door de Straat van Hormuz uit te voeren: transponders uitgeschakeld, de bewaking door de IRGC-marine ontwijkend en herhaalde navigatiewaarschuwingen negerend.
De Omaanse signaalinlichtingendienst signaleerde de schepen echter, en nadat de waarschuwingen expliciet werden genegeerd, voerde de marine van de IRGC een gerichte drone-aanval uit.
Vertaling: dat was de strikte handhaving van de nieuwe wetten die de door Iran gecontroleerde scheepvaartcorridor bij ’s werelds meest gevoelige maritieme knelpunt regelen.
De zionistische as liet het niet na om de handhavingsactie van Iran te framen als een directe aanval op de ‘Amerikaanse suprematie’. Vandaar dat het Witte Huis, zoals te verwachten was, toestemming gaf voor aanvallen op Iraanse drone-installaties.
Washington presenteerde, wederom zoals te verwachten was, de kinetische reactie als een evenredige herbevestiging van afschrikking. Teheran interpreteerde het van zijn kant als een flagrante Amerikaanse aanval tijdens een actief staakt-het-vuren.
De vergeldingsaanval van de IRGC op de Koeweitse basis leverde dus opnieuw een onmiskenbare boodschap op: Amerikaanse vooruitgeschoven bases in de Golf – die welke nog niet zijn vernietigd – blijven legitieme doelen en zullen nooit meer de status van toevluchtsoorden terugkrijgen.
CENTCOM gaf, zoals te verwachten was, geen krimp. Op dinsdag en woensdag volgden meer aanvallen, en daar kwamen donderdag sancties bij tegen het nieuwe Iraanse toezichthoudende agentschap voor de Straat, de PGSA.
CENTCOM bestempelde de aanvallen op Iraanse radar- en commandoposten in Goruk en op het eiland Qeshm als “aanvallen uit zelfverdediging”. De luchtmacht van de IRGC richtte zich op de Koeweitse luchtmachtbasis van waaruit de Amerikaanse aanvallen waren uitgevoerd – en verklaarde dat de “voorspelde doelen waren vernietigd”, eraan toevoegend dat de verantwoordelijkheid “bij het Amerikaanse regime ligt”.
Een gevaarlijke escalatiecyclus is terug. Trump en CENTCOM zien het misschien als tactische afschrikking. Teheran ziet het als strategische kwade trouw.
Wat ze niet willen dat je weet
De reactie van Iran op de Amerikaanse provocatie maakte glashelder dat de huidige versie van het voorgestelde 60-daagse staakt-het-vuren-kader geen stand houdt. China steunt officieel het 60-daagse staakt-het-vuren. Toch blijft de VS in de praktijk het huidige, wankele staakt-het-vuren schenden.
Uit gesprekken vorige week in Shanghai bleek dat China zeer nauwe contacten onderhoudt met Iran en de feiten op de grond – en in de lucht – voortdurend verwerkt in zijn veel bredere, langetermijnstrategische berekeningen, met name wat betreft de energiestromen door de Straat van Hormuz.
Bovendien is wat er echt toe doet op het grote strategische schaakbord dat China en Pakistan, in de voorhoede, plus op de achtergrond Rusland en Noord-Korea, materiële en strategische steun blijven verlenen aan Iran via verschillende niveaus van opzettelijke ambiguïteit en plausibele ontkenning. De intensiteit van de coördinatie neemt non-stop toe.
De aanvallen van vorige week op Iran dienen slechts één speler: de doodscultus in West-Azië, die strategisch gezien de Iraanse militaire infrastructuur wil verzwakken en Teheran voortdurend in de verdediging wil houden – ongeacht de enorme risico’s voor de werkelijke belangen van de VS en de stabiliteit in West-Azië.
De vooruitzichten spreken voor zich: generaals van het Pentagon willen in theorie misschien uitwegen verkennen, maar de politieke leiders van wat kan worden omschreven als het Epstein-syndicaat willen oorlog.
Geen van de oliemonarchieën in de Golf – met uitzondering van de VAE, een afkorting voor “Arabische zionisten” – wil dat de VS de oorlog hervat. Hun bezorgdheid is duidelijk existentieel. Ze weten dat de IRGC, en de mogelijke toetreding van Ansarallah in Jemen tot het oorlogstoneel, zou leiden tot een grote vergeldingsramp – met aanvallen op hun havens en energie-activa. De GCC-spelers leven nog steeds in voortdurende angst.
De reactie van Iran op wat nu algemeen bekend is – directe aanvallen van de VAE tijdens de oorlog – zal te zijner tijd komen. Wat urgenter is, is de feitelijke ineenstorting van het semi-monopolie van de VAE op de scheepvaart in West-Azië.
Iran en Pakistan hebben hun regionale transithubs in slechts enkele weken nauw met elkaar verbonden, met de opening van zeven lagen landcorridors, die rechtstreeks zijn gekoppeld aan de China-Pakistan Economic Corridor (CPEC).
Immers, zowel Iran als Pakistan zijn partners in de Nieuwe Zijderoute, en dat geldt ook voor de havens: Chabahar in Sistan-Balochistan en Gwadar in de Arabische Zee, slechts 80 km van elkaar verwijderd, genieten van een nieuwe, onvoorziene symbiose. Het maritieme semi-monopolie van de VAE in West-Azië is zinloos geworden.
Wat betreft het centrum van de actie – de Straat van Hormuz – hebben we weer een drempel overschreden. Als CENTCOM besluit om voor meer provocaties te gaan en de escalatieladder verder te beklimmen, zal de volgende reactie van de IRGC recht op de keel gericht zijn en de Amerikaanse luchtmacht volledig vernietigen.
Het is dus aan de actoren die terughoudendheid willen – China, Pakistan, de oliemonarchieën in de Golf, de pragmatici in Iran – om de nodige invloed uit te oefenen om de weg terug naar oorlog te stoppen.
De feiten zijn grimmig. Trump heeft in feite minder dan nul invloed op Iran. En Iran heeft een onoverkomelijke dominantie in de escalatie.
Wat er de afgelopen week is gebeurd, gaat veel verder dan een tijdelijke opflakkering in de Straat van Hormuz; dit draait allemaal om een ernstige, voortdurende structurele breuk in West-Azië, een veel diepere, meer volatiele architectuur die ten grondslag ligt aan het hele drama.
En het is deze volatiele context – geïllustreerd door de onthulling van exclusieve informatie – die geanalyseerd zal worden op een nieuw onafhankelijk platform, Power Shift.
Power Shift gaat wereldwijd van start op maandag 1 juni om 17.30 uur EST, met een speciale eerste aflevering getiteld “Iran: What They Don’t Want You to Know”. Kijkers wereldwijd die genoeg hebben van gestuurde narratieven en klaar zijn voor de echte waarheid, kunnen live meekijken. Ik zal vanuit Moskou deelnemen. Exclusief. Ongefilterd. Ongecensureerd.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
We zitten vast in de escalatieval – en dit is waarom het ons alles kan kosten
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Lees meer over:
Source: https://www.frontnieuws.com/iran-de-kunst-van-het-beheersen-van-de-escalatie-overhand-pepe-escobar/
.