Klimaatgoeroe Al Gore slaat weer alarm: krijgen we nu een ijstijd?.

Help mee door dit artikel met kennissen op je social media te delen!

Een nieuwe voorspelling van Al Gore is het nieuwste hoofdstuk in een lange reeks klimaatdoemscenario’s die de voormalige Amerikaanse vicepresident al decennialang de wereld inslingert – en die even zo vaak niet uitkomen. Tijdens een Hollywood-bijeenkomst waarschuwde Gore dat de Golfstroom binnen 25 jaar kan instorten, met een nieuwe ijstijd als gevolg. Intussen viert zijn documentaire An Inconvenient Truth zijn twintigjarig jubileum, en lijkt niemand in die kringen bereid te zijn om de balans eerlijk op te maken.

De grote Hollywoodshow

Gore, inmiddels 78 jaar oud, trad op bij het inaugurele Sustainability in Entertainment Honors-evenement in Hotel Bel-Air in Los Angeles. Hij werd geïnterviewd door acteur Bradley Whitford, bekend van The West Wing. De setting zegt al genoeg: klimaatwetenschap als entertainment, verpakt in een glamoureuze avond voor de culturele elite. Gore verwees nadrukkelijk naar de catastrofefilm The Day After Tomorrow uit 2004, waarin een plotselinge Golfstroomstilstand de wereld in chaos stort. Dat Hollywood-fictie als serieus wetenschappelijk referentiepunt wordt gebruikt, zegt veel over de staat van het klimaatdebat.

Dezelfde man, nieuwe catastrofe

Wat opvalt aan de voorspelling is de opmerkelijke draai in het narratief. Jarenlang stond Gore bekend als het gezicht van de opwarming van de aarde. Nu schuift hij op richting een tegenovergesteld scenario: een nieuwe ijstijd. De logica hierachter is dat smeltend ijs de oceanen verstoort, de zoutbalans verandert en zo de Atlantische Meridionale Omwentelingscirculatie – de motor achter de Golfstroom – tot stilstand brengt. Het is een ingewikkelde redenering, maar hoe plausibel is ze eigenlijk?

Een staat van dienst vol mislukte voorspellingen

Gore’s track record op het gebied van klimaatvoorspellingen is ronduit bedroevend. Tijdens de klimaatconferentie in Kopenhagen in 2009 beweerde hij dat wetenschappers een kans van 75 procent hadden berekend dat de Arctische oceaan in de zomermaanden binnen vijf tot zeven jaar vrijwel ijsvrij zou zijn. Dat is niet gebeurd. Sterker nog, de wetenschapper op wiens werk Gore zich beriep – professor Wieslaw Maslowski van de Naval Postgraduate School – liet achteraf weten dat hij niet wist hoe dat percentage van 75 procent tot stand was gekomen. Gore verzón in feite een getal en plakte het op een wetenschapper. Dat heet in journalistieke kringen simpelweg liegen.

De wetenschap die Gore verzwijgt

Het werkelijke tempo van het smelten van het poolijs is een fractie van wat Gore en zijn geestverwanten beweren. Onafhankelijke analyses laten zien dat het gaat om een proces van eeuwen, zo niet millennia, waarbij de zeespiegel met millimeters per jaar stijgt – nauwelijks meetbaar en absoluut niet catastrofaal. Bovendien is de aarde in haar geologische geschiedenis véél warmer geweest dan nu, en ook veel kouder. De temperatuurdata die klimaatwetenschappers gebruiken beginnen pas rond 1880 – een onbeduidende momentopname op de tijdlijn van de aardse klimaatgeschiedenis. Op die flinterdunne databasis wordt een volledige politieke agenda gebouwd.

Klimaatangst als politiek instrument

De voorspelling van Gore past in een groter patroon dat zijn wortels heeft bij de Club van Rome, een elite-denktank die in de jaren zeventig en tachtig werd opgericht en nauwe banden had met de Verenigde Naties. Deze club van invloedrijke globalisten zocht naar een narratief dat de bevolking zou motiveren om meer centrale controle over industrie, handel en energie te accepteren. De oplossing die ze vonden: een dreigende milieuramp. Gore is al jaren lid van de Club van Rome en baseert zijn ideologische overtuigingen mede op het rapport Limits of Growth uit 1972. Dat is geen complottheorie – dat staat in de eigen documentatie van de organisatie.

Geen bewijs, wel macht

Er bestaat geen hard wetenschappelijk bewijs voor een oorzakelijk verband tussen CO2-uitstoot en wereldwijde temperatuurstijging. Over miljoenen jaren klimaatgeschiedenis lopen de grafieken van CO2 en temperatuur simpelweg niet synchroon. Dat is niet een mening – dat is wat de data laten zien. Toch worden critici van de klimaatconsensus als gevaarlijke ontkenners weggezet, terwijl iemand als Gore steevast een podium krijgt in glamoureuze omgevingen om ongecontroleerde doemscenario’s te verkondigen die vervolgens niet uitkomen.

Conclusie: het doel heiligt de middelen

Of het nu gaat om smeltende ijskappen, stijgende zeespiegels of nu een nieuwe ijstijd – het narratief verschuift zodra de vorige voorspelling niet uitkomt. Dat is geen wetenschap, dat is propaganda. Zolang de grote media, entertainmentindustrie en het politieke establishment blijven applaudisseren voor figuren als Gore, zal het gewone publiek de rekening blijven betalen – letterlijk, via energiebelastingen, subsidies voor niet-rendabele technologie en het afbouwen van betrouwbare energiebronnen. Jij hoeft het er niet bij te laten zitten: stel vragen, onderzoek de feiten, en vertrouw niet blind op de klimaatpaus uit Hollywood.

Bronnen