Hoe een 71-jarige overlever van georganiseerd geweld strijdt tegen dwangbehandeling in de psychiatrie — onderzocht en gedocumenteerd door Maaike van Poelje en Ranjana Haker, vastgelegd op film door Jason Wolmuis.
Inleiding
Wat gebeurt er als je als kind de meest ingrijpende vorm van georganiseerd misbruik overleeft, en op latere leeftijd in de klemmen van de dwangpsychiatrie terechtkomt? Het dossier van de 71-jarige Mariette Groothoff legt een pijnlijk mysterie bloot binnen de Nederlandse gezondheidszorg.
Dit omvangrijke dossier is aan het licht gebracht door grondig onderzoek en documentatie van Maaike van Poelje (contact- en vertrouwenspersoon van Mariette) en onderzoeksjournaliste/presentatrice Ranjana Haker (bekend als “Razende Ranny”). Zij doken diep in de feiten, de juridische stukken en de medische achtergronden. Videomaker Jason Wolmuis bracht dit gehele onderzoek haarscherp in beeld om de waarheid voor een breed publiek toegankelijk te maken.
1. Wat is SRA en hoe overleef je dat?
De afkorting SRA staat voor Satanic Ritual Abuse, in het Nederlands ook wel Satanisch Ritueel Misbruik of georganiseerd geweld genoemd. Het gaat hierbij om stelselmatig en georganiseerd geweld binnen besloten netwerken, waarbij fysiek en psychisch geweld wordt gecombineerd met rituelen en indoctrinatie.
Dissociatie: De slimme reddingsboei van het brein
Voor een jong kind dat opgroeit in een omgeving van georganiseerd geweld is de werkelijkheid te erg om mentaal te verwerken. Het menselijk brein beschikt in zulke extreme situaties over een geniaal beschermingsmechanisme: dissociatie.
- Hoe werkt dissociatie? Het bewustzijn splitst de traumatische ervaringen af van het alledaagse gevoel.
- Het resultaat: Het kind kan overdag ‘normaal’ naar school gaan en functioneren, terwijl de afschuwelijke herinneringen worden opgeborgen in afgesplitste delen van de geest.
- Overleven: SRA-overleven betekent niet dat het geweld niet heeft plaatsgevonden, maar dat de menselijke geest het heeft overleefd door de herinneringen tijdelijk voor zichzelf te verbergen.
🎬 Bekijk hier de volledige video-documentaire
Om de impact, de emotie en de harde feiten achter deze casus echt te begrijpen, kunt u hieronder de volledige video-opname bekijken. In deze video ziet u hoe het onderzoek van Maaike van Poelje en Ranjana Haker tot stand komt en hoort u het indringende, live telefoongesprek met Mariette vanuit de inrichting.
ℹ️ Over de makers en initiatiefnemers van deze opname:
- Onderzoek & Documentatie: Maaike van Poelje (vertrouwenspersoon van Mariette) en Ranjana Haker (“Razende Ranny”). Zij voeren het inhoudelijke onderzoek uit, spitten het dossier uit, stellen de vragen en leggen de feiten nauwkeurig vast.
- Beeld & Videoregistratie: Jason Wolmuis van Het nieuws maar dan anders. Hij legt verhalen en interviews professioneel op film vast om misstanden een stem te geven.
📧 Wilt u zelf een belangrijk maatschappelijk onderwerp aankaarten of een diepgaand interview laten vastleggen op video? Neem dan contact op met Jason Wolmuis via: info@hetnieuwsmaardananders.nl
2. Het doorbreken van de stilte en de bevindingen van de onderzoekers
Mariette Groothoff werd geboren in 1955 binnen een bevoorrechte, welgestelde elitefamilie. Jarenlang leidde zij een ogenschijnlijk normaal leven. Pas rond haar veertigste levensjaar begonnen de afgesplitste herinneringen door te breken.
Haar grootste drijfveer om dit zware verwerkingsproces aan te gaan, waren haar kinderen. Mariette wilde een aanwezige, liefdevolle en emotioneel gezonde moeder zijn voor haar zonen — iets wat zijzelf in haar jeugd nooit had gekend.
Het dossier-onderzoek door Maaike van Poelje
Wanneer een overlever uit een invloedrijke familie besluit om de stilte over ritueel geweld te verbreken, volgt er vrijwel altijd een harde maatschappelijke reactie. De familie en het netwerk ontkennen het verhaal en stoten de overlever uit.
Uit de documentatie van Maaike van Poelje blijkt hoe geïsoleerd overlevers in deze fase raken. Als contact- en vertrouwenspersoon verzamelt Maaike het bewijsmateriaal, onderhoudt zij de contacten met de zorginstelling en zorgt zij ervoor dat Mariette juridisch en menselijk niet wordt vergeten.
“Zij komt juist uit een familie die in die hogere klassen zat… Maar als je met dat verhaal naar buiten komt, word je automatisch uit je familie gestoten. Je bent eigenlijk een afvallige voor de familie.”
— Maaike van Poelje (Onderzoeker en vertrouwenspersoon van Mariette)
3. Van traumacrisis naar de forensische kliniek in Assen
Toen Mariette hulp zocht bij de reguliere zorg om haar complexe trauma te verwerken, werd haar verhaal niet goed begrepen. In plaats van deskundige traumabegeleiding te krijgen, raakte de situatie in een stroomversnelling van medische interventies en opsluiting.
De omstreden spoedopname op 9 april
Op 9 april werd Mariette per spoedambulance overgebracht naar de beveiligde forensisch-psychiatrische afdeling aan de Dennenweg 9 in Assen.
Het onderzoek van Maaike van Poelje en Ranjana Haker bracht de officiële opnamegrond boven water die de zorginstelling opgaf: dreigend verlies van haar tijdelijke vakantiewoning (chalet).
Waarom deze opnamegrond niet deugt:
- Geen gevaar voor anderen: Mariette vormde op geen enkel moment een gevaar voor haar omgeving of voor de maatschappij.
- Woonschaarte is geen misdrijf: Het dreigen te verliezen van een woning is een sociaal-huisvestingsprobleem, geen wettelijke grond volgens de Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg (Wvggz) om iemand op een forensische afdeling op te sluiten.
4. Dwangmedicatie met Xeplion en het Gesprek met “Razende Ranny”
In de kliniek in Assen krijgt Mariette maandelijks onder dwang een injectie met het zware antipsychoticum Xeplion (paliperidone).
Wat doet Xeplion met een trauma-overlever?
Antipsychotica zijn bedoeld voor het onderdrukken van acute psychoses, maar bij overlevers van complex trauma en dissociatie hebben ze een verwoestende werking:
- Cognitieve uitval: Het geheugen, het concentratievermogen en de spraak gaan hard achteruit.
- Emotionele verdoving: Het vermogen om gevoelens te verwerken en contact te maken wordt chemisch geblokkeerd.
- Her-traumatisering: Dwangmedicatie voelt voor een SRA-overlever precies hetzelfde als de machteloosheid en chemische controle uit de misbruiksituatie van vroeger.
Een emotionele noodkreet op beeld
Tijdens de video-opname die door Jason Wolmuis werd gefilmd bij Maaike thuis, belde Mariette live vanuit de inrichting.
In dit gesprek sprak Mariette rechtstreeks met onderzoeksjournaliste Ranjana Haker (“Razende Ranny”) en Maaike van Poelje. Mariette beschreef live de verwoestende effecten van de dwangmedicatie op haar geest:
“Ik bel eigenlijk gewoon omdat ik in nood ben… Het is zo ontzettend verwarrend, want Maaike, hele stukken uit mijn bewustzijn en mijn geheugen… Ik kan er gewoon… Ik ben gewoon geen 50% meer. En dat komt door de medicatie. En de mensen zeggen dan, je kunt zo goed uit je woorden komen, maar het voelt heel anders.”
— Mariette Groothoff (Telefonisch vanuit de forensische kliniek in Assen)
Ranjana Haker en Maaike van Poelje legden dit gesprek zorgvuldig vast in de documentatie om aan te tonen dat de communicatievrijheid van Mariette ernstig wordt beperkt: zij mag slechts 30 minuten per dag bellen en 30 minuten e-mailen, uitsluitend onder direct toezicht van medewerkers.
5. Systeemkritiek: Verdienmodellen en ‘stempels’
Het dossier dat door Maaike van Poelje en Ranjana Haker is opgesteld, legt twee dieperliggende problemen in het zorgsysteem bloot:
- Financiële prikkels: De dagvergoeding voor een bed op een beveiligde forensische afdeling kan oplopen tot zo’n € 2.000,- per dag. Dit creëert een zorgwekkend verdienmodel waarin instellingen er financieel belang bij hebben om bedden bezet te houden.
- Pathologisering (het ‘gektestempel’): Omdat de verhalen over ritueel geweld zo extreem klinken, stempelt de reguliere psychiatrie het traumaverhaal snel af als een ‘waan’ of ‘psychose’. Door de cliënt ‘wilsonbekwaam’ te verklaren, hoeft het daadwerkelijke misbruik nooit inhoudelijk onderzocht te worden.
6. Wat kunnen zorgverleners en sociaal werkers hiervan leren?
Voor (toekomstige) professionals in de maatschappelijke zorg, verpleegkunde en social work biedt deze casus cruciale lessen:
- 1. Luister zonder oordeel: Wimpel een traumaverhaal niet meteen af als ‘onmogelijk’. Neem de beleving en het leed van de cliënt serieus.
- 2. Zie dissociatie als overlevingskracht: Herken dat wisselende stemmingen of afgesplitste herinneringen geen ‘gekte’ zijn, maar de manier waarop het brein een trauma heeft overleefd.
- 3. Zeg NEE tegen onnodige dwang: Dwangmaatregelen (zoals opsluiting en verplichte injecties) beschadigen het vertrouwen en werken retraumatiserend.
- 4. Zoek gespecialiseerde hulp: Schakel organisaties in die verstand hebben van georganiseerd geweld, zoals het KTGG (Kenniscentrum Transgenerationeel Georganiseerd Geweld).
- 5. Blijf kritisch nadenken: Durf vragen te stellen bij besluiten van instellingen en kom op voor de menselijke waardigheid van je cliënt.
Conclusie: Krachten gebundeld voor de waarheid
Het verhaal van Mariette Groothoff toont de immense veerkracht van een SRA-overlever, maar onderstreept bovenal de noodzaak van onafhankelijk onderzoek en transparante mediastunten.
Dankzij de nauwkeurige documentatie van Maaike van Poelje, het inhoudelijke onderzoek van Ranjana Haker (“Razende Ranny”) en de videoregistratie van Jason Wolmuis (Het nieuws maar dan anders) blijft dit dossier niet verborgen achter de gesloten deuren van de psychiatrie. Het roept de maatschappij en het zorgveld op tot meer begrip voor SRA-overlevers, het beëindigen van onterechte dwangzorg en het terugbrengen van de menselijke maat in de GGZ.
Hashtags
Met #: #SRA, #SatanischRitueelMisbruik, #GeorganiseerdGeweld, #MarietteGroothoff, #Dwangzorg, #Dwangbehandeling, #Dwangmedicatie, #Xeplion, #GGZ, #Psychiatrie, #Mensenrechten, #MaaikeVanPoelje, #RazendeRanny, #RanjanaHaker, #JasonWolmuis, #HetNieuwsMaarDanAnders, #Traumaverwerking, #Dissociatie, #Zorgmisstanden, #Onderzoeksjournalistiek
Hoe een 71-jarige overlever van georganiseerd geweld strijdt tegen dwangbehandeling in de psychiatrie — onderzocht en gedocumenteerd door Maike van Poelje en Ranjana Haker, vastgelegd op film door Jason Wolmuis.
Inleiding
Wat gebeurt er als je als kind de meest ingrijpende vorm van georganiseerd misbruik overleeft, en op latere leeftijd in de klemmen van de dwangpsychiatrie terechtkomt? Het dossier van de 71-jarige Mariette Groothoff legt een pijnlijk mysterie bloot binnen de Nederlandse gezondheidszorg.
Dit omvangrijke dossier is aan het licht gebracht door grondig onderzoek en documentatie van Maike van Poelje (contact- en vertrouwenspersoon van Mariette) en onderzoeksjournaliste/presentatrice Ranjana Haker (bekend als “Razende Ranny”). Zij doken diep in de feiten, de juridische stukken en de medische achtergronden. Videomaker Jason Wolmuis bracht dit gehele onderzoek haarscherp in beeld om de waarheid voor een breed publiek toegankelijk te maken.
Wat is SRA en hoe overleef je dat?
De afkorting SRA staat voor Satanic Ritual Abuse, in het Nederlands ook wel Satanisch Ritueel Misbruik of georganiseerd geweld genoemd. Het gaat hierbij om stelselmatig en georganiseerd geweld binnen besloten netwerken, waarbij fysiek en psychisch geweld wordt gecombineerd met rituelen en indoctrinatie.
Dissociatie: De slimme reddingsboei van het brein
Voor een jong kind dat opgroeit in een omgeving van georganiseerd geweld is de werkelijkheid te erg om mentaal te verwerken. Het menselijk brein beschikt in zulke extreme situaties over een geniaal beschermingsmechanisme: dissociatie.
- Hoe werkt dissociatie? Het bewustzijn splitst de traumatische ervaringen af van het alledaagse gevoel.
- Het resultaat: Het kind kan overdag ‘normaal’ naar school gaan en functioneren, terwijl de afschuwelijke herinneringen worden opgeborgen in afgesplitste delen van de geest.
- Overleven: SRA-overleven betekent niet dat het geweld niet heeft plaatsgevonden, maar dat de menselijke geest het heeft overleefd door de herinneringen tijdelijk voor zichzelf te verbergen.
🎬 Bekijk hier de volledige video-documentaire
Om de impact, de emotie en de harde feiten achter deze casus echt te begrijpen, kunt u hieronder de volledige video-opname bekijken. In deze video ziet u hoe het onderzoek van Maike van Poelje en Ranjana Haker tot stand komt en hoort u het indringende, live telefoongesprek met Mariette vanuit de inrichting.
ℹ️ Over de makers en initiatiefnemers van deze opname:
- Onderzoek & Documentatie: Maike van Poelje (vertrouwenspersoon van Mariette) en Ranjana Haker (“Razende Ranny”). Zij voeren het inhoudelijke onderzoek uit, spitten het dossier uit, stellen de vragen en leggen de feiten nauwkeurig vast.
- Beeld & Videoregistratie: Jason Wolmuis van Het nieuws maar dan anders. Hij legt verhalen en interviews professioneel op film vast om misstanden een stem te geven.
📧 Wilt u zelf een belangrijk maatschappelijk onderwerp aankaarten of een diepgaand interview laten vastleggen op video? Neem dan contact op met Jason Wolmuis via: info@hetnieuwsmaardananders.nl
Het doorbreken van de stilte en de bevindingen van de onderzoekers
Mariette Groothoff werd geboren in 1955 binnen een bevoorrechte, welgestelde elitefamilie. Jarenlang leidde zij een ogenschijnlijk normaal leven. Pas rond haar veertigste levensjaar begonnen de afgesplitste herinneringen door te breken.
Haar grootste drijfveer om dit zware verwerkingsproces aan te gaan, waren haar kinderen. Mariette wilde een aanwezige, liefdevolle en emotioneel gezonde moeder zijn voor haar zonen — iets wat zijzelf in haar jeugd nooit had gekend.
Het dossier-onderzoek door Maike van Poelje
Wanneer een overlever uit een invloedrijke familie besluit om de stilte over ritueel geweld te verbreken, volgt er vrijwel altijd een harde maatschappelijke reactie. De familie en het netwerk ontkennen het verhaal en stoten de overlever uit.
Uit de documentatie van Maike van Poelje blijkt hoe geïsoleerd overlevers in deze fase raken. Als contact- en vertrouwenspersoon verzamelt Maike het bewijsmateriaal, onderhoudt zij de contacten met de zorginstelling en zorgt zij ervoor dat Mariette juridisch en menselijk niet wordt vergeten.
“Zij komt juist uit een familie die in die hogere klassen zat… Maar als je met dat verhaal naar buiten komt, word je automatisch uit je familie gestoten. Je bent eigenlijk een afvallige voor de familie.”
— Maike van Poelje (Onderzoeker en vertrouwenspersoon van Mariette)
Van traumacrisis naar de forensische kliniek in Assen
Toen Mariette hulp zocht bij de reguliere zorg om haar complexe trauma te verwerken, werd haar verhaal niet goed begrepen. In plaats van deskundige traumabegeleiding te krijgen, raakte de situatie in een stroomversnelling van medische interventies en opsluiting.
De omstreden spoedopname op 9 april
Op 9 april werd Mariette per spoedambulance overgebracht naar de beveiligde forensisch-psychiatrische afdeling aan de Dennenweg 9 in Assen.
Het onderzoek van Maike van Poelje en Ranjana Haker bracht de officiële opnamegrond boven water die de zorginstelling opgaf: dreigend verlies van haar tijdelijke vakantiewoning (chalet).
Waarom deze opnamegrond niet deugt:
- Geen gevaar voor anderen: Mariette vormde op geen enkel moment een gevaar voor haar omgeving of voor de maatschappij.
- Woonschaarte is geen misdrijf: Het dreigen te verliezen van een woning is een sociaal-huisvestingsprobleem, geen wettelijke grond volgens de Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg (Wvggz) om iemand op een forensische afdeling op te sluiten.
Dwangmedicatie met Xeplion
In de kliniek in Assen krijgt Mariette maandelijks onder dwang een injectie met het zware antipsychoticum Xeplion (paliperidone).
Wat doet Xeplion met een trauma-overlever?
Antipsychotica zijn bedoeld voor het onderdrukken van acute psychoses, maar bij overlevers van complex trauma en dissociatie hebben ze een verwoestende werking:
- Cognitieve uitval: Het geheugen, het concentratievermogen en de spraak gaan hard achteruit.
- Emotionele verdoving: Het vermogen om gevoelens te verwerken en contact te maken wordt chemisch geblokkeerd.
- Her-traumatisering: Dwangmedicatie voelt voor een SRA-overlever precies hetzelfde als de machteloosheid en chemische controle uit de misbruiksituatie van vroeger.
Een emotionele noodkreet op beeld
Tijdens de video-opname die door Jason Wolmuis werd gefilmd bij Maike thuis, belde Mariette live vanuit de inrichting.
In dit gesprek sprak Mariette rechtstreeks met onderzoeksjournaliste Ranjana Haker (“Razende Ranny”) en Maike van Poelje. Mariette beschreef live de verwoestende effecten van de dwangmedicatie op haar geest:
“Ik bel eigenlijk gewoon omdat ik in nood ben… Het is zo ontzettend verwarrend, want Maike, hele stukken uit mijn bewustzijn en mijn geheugen… Ik kan er gewoon… Ik ben gewoon geen 50% meer. En dat komt door de medicatie. En de mensen zeggen dan, je kunt zo goed uit je woorden komen, maar het voelt heel anders.”
— Mariette Groothoff (Telefonisch vanuit de forensische kliniek in Assen)
Ranjana Haker en Maike van Poelje legden dit gesprek zorgvuldig vast in de documentatie om aan te tonen dat de communicatievrijheid van Mariette ernstig wordt beperkt: zij mag slechts 30 minuten per dag bellen en Een “beetje” e-mailen, uitsluitend onder direct toezicht van medewerkers.
Systeemkritiek: Verdienmodellen en ‘stempels’
Het dossier dat door Maike van Poelje en Ranjana Haker is opgesteld, legt twee dieperliggende problemen in het zorgsysteem bloot:
- Financiële prikkels: De dagvergoeding voor een bed op een beveiligde forensische afdeling kan oplopen tot zo’n € 2.000,- per dag. Dit creëert een zorgwekkend verdienmodel waarin instellingen er financieel belang bij hebben om bedden bezet te houden.
- Pathologisering (het ‘gektestempel’): Omdat de verhalen over ritueel geweld zo extreem klinken, stempelt de reguliere psychiatrie het traumaverhaal snel af als een ‘waan’ of ‘psychose’. Door de cliënt ‘wilsonbekwaam’ te verklaren, hoeft het daadwerkelijke misbruik nooit inhoudelijk onderzocht te worden.
Wat kunnen zorgverleners en sociaal werkers hiervan leren?
Voor (toekomstige) professionals in de maatschappelijke zorg, verpleegkunde en social work biedt deze casus cruciale lessen:
- 1. Luister zonder oordeel: Wimpel een traumaverhaal niet meteen af als ‘onmogelijk’. Neem de beleving en het leed van de cliënt serieus.
- 2. Zie dissociatie als overlevingskracht: Herken dat wisselende stemmingen of afgesplitste herinneringen geen ‘gekte’ zijn, maar de manier waarop het brein een trauma heeft overleefd.
- 3. Zeg NEE tegen onnodige dwang: Dwangmaatregelen (zoals opsluiting en verplichte injecties) beschadigen het vertrouwen en werken retraumatiserend.
- 4. Zoek gespecialiseerde hulp: Schakel organisaties in die verstand hebben van georganiseerd geweld, zoals het KTGG (Kenniscentrum Transgenerationeel Georganiseerd Geweld).
- 5. Blijf kritisch nadenken: Durf vragen te stellen bij besluiten van instellingen en kom op voor de menselijke waardigheid van je cliënt.
Conclusie: Krachten gebundeld voor de waarheid
Het verhaal van Mariette Groothoff toont de immense veerkracht van een SRA-overlever, maar onderstreept bovenal de noodzaak van onafhankelijk onderzoek en transparante mediastunten.
Dankzij de nauwkeurige documentatie van Maike van Poelje, het inhoudelijke onderzoek van Ranjana Haker (“Razende Ranny”) en de videoregistratie van Jason Wolmuis (Het nieuws maar dan anders) blijft dit dossier niet verborgen achter de gesloten deuren van de psychiatrie. Het roept de maatschappij en het zorgveld op tot meer begrip voor SRA-overlevers, het beëindigen van onterechte dwangzorg en het terugbrengen van de menselijke maat in de GGZ.