Eindelijk een heldere stem bij de parlementaire enquête. Na uren vissen naar beleidsstructuren om organigrammen in beeld te krijgen, vragen naar voorbereidingen en beschikbare plannen (heeft de commissie geen vooronderzoek gedaan?) en gedoe over digitaal vergaderen of niet, neemt heldin Kadija Arib nog ruimte voor een slotwoord, waarin zij waarschuwt voor waarheidsvinding als vanzelfsprekend impliciet onderdeel van een enquête. De voorzitter bevestigt vervolgens die vanzelfsprekendheid. Kadija geeft ook beleefd te kennen nog niets van waarheidsvinding te hebben bespeurd. De voorzitter stelt vast dat die waarheidsvinding hier gebeurt. Ze zijn echt ziende blind. De letterlijke tekst hoor je in de 3 minuten video en lees je in het transcript eronder.
[embedded content]
Daan de Kort: Hiermee zijn we ook aan het einde gekomen van dit openbare verhoor…
Kadija Arib: Mag ik nog een opmerking maken als het kan?
Daan de Kort: Is niet gebruikelijk, maar bij uitzondering wil ik u die gelegenheid geven.
Kadija Arib: Nou ik wil het kort houden want, dat zei u in de introductie en ik heb het ook een paar keren gehoord in uw interviews als voorzitter -niet als persoon- van de enquêtecommissie en de nadruk, dat is nu ook, ligt vooral op lessen trekken en vooruit kijken, de rol van de Kamer.
Natuurlijk prima, maar ik mis wel de nadruk ook op waarheidsvinding, op verantwoording afleggen. Misschien beschouwen jullie dat als vanzelfsprekend, maar zonder waarheidsvinding, zonder verantwoording… Dat zijn 2 fundamentele waarden in een democratische staat waarbij je verantwoording aflegt over hoe besluiten tot stand zijn gekomen: Wie is verantwoordelijk voor wat? Misschien zijn er besluiten genomen die niet anders hadden gekund? Misschien zijn er ook goede besluiten?
Maar verantwoording ook hoort bij een enquête. En ik denk zeker als het gaat om corona en de impact daarvan op burgers, op ondernemers, op politieagenten en het wantrouwen zo groot is, dat het ongelooflijk belangrijk is om die waarheid, aan die waarheidsvinding en verantwoording ruimte te bieden. Niet om mensen af te rekenen, ook niet aan de schandpaal, maar alleen dan kunnen we leren, dus ook voor de toekomst, en lering trekken kan niet zomaar zonder die waarheidsvinding. Ik hoop dat dat ook een belangrijk onderdeel is van de enquête.
Daan de Kort: Dan kort nog: vanzelfsprekend is waarheidsvinding één van onze doelen. Naast het leren, publieke verantwoording vindt hier ook plaats. En ons oordeel zal komen wat ik ook eerder in dit verhaal al heb aangegeven in het 1e kwartaal van 2027 in ons eindrapport en dan kunnen mensen ook een oordeel vellen over wat ze daarvan vinden en in welke mate dat gebeurd is.
Waarheidsvinding
Om aan waarheidsvinding te kunnen doen zou de commissie een idee moeten hebben waar ze zouden kunnen zoeken naar die waarheid. En dat weten ze al: dat is bij het RIVM en OMT, dus voor hen klopt alles perfect. Alles was namelijk wetenschappelijk onderbouwd want het kwam bij het RIVM vandaan. Ernst van Koesveld, Directeur-Generaal Langdurige Zorg bij VWS, zal dat ook letterlijk zo bevestigen. Als die het zegt, dan moet het wel waar zijn. Het doorneuzelen over issues m.b.t. beschikbaarheid van mondkapjes, een onbetekenend detail dat hoogstens afleidt van de foute premissen, geeft aan dat decommissie clueless is of zich als zodanig presenteert om het beleidsfalen -zo je wilt: de scam- te beschermen.
De juiste premissen
- Corona bleek al na enkele maanden helemaal geen mysterieuze A-ziekte maar een gewoon, heel naar respiratoir virus.
- De PCR-test was nooit bedoeld voor screeningsdoeleinden, en daarvoor ook niet geschikt. De controverse rond de vals-positieven is nog steeds niet beslecht.
- Zowel test-intensiteit als testcycli waren knoppen waarmee aan het aantal te constateren besmettingen werd gedraaid, zo suggereren deels zwartgelakte WOO-documenten.
- Het overboord zetten van gangbare preventie (vitaminen, frisse lucht) en eerstelijns behandeling heeft vele levens gekost, net als het verbieden van (potentieel) werkzame off-label medicatie.
- Het in de wind slaan van pandemie-management zoals dat tot 2019 door de WHO werd aanbevolen werd nergens verantwoord, terwijl het veel ellende, en miljarden euro’s (en dollars) heeft gekost
- Lockdowns hadden als doel om de overlijdens over langere tijd te verdelen en pieken te voorkomen. De commissie denkt dat meer+zwaardere+eerdere lockdowns = meer levens redden.
- Schijnveiligheid joeg besmettingen aan: mondkapjes, 1,5 meter afstand, handen wassen. Allemaal hygiënisch maar ineffectief als pandemiebestrijding want pandemieën van respiratoire ziektes gaan door de lucht. Mensen die zich vertrouwend op overheidsadviezen beschermd waanden, liepen in de val.
- Het onbesuisd inzetten van vervuilde, slecht onderzochte genetisch gemodificeerde novel injecties van inconsistente kwaliteit deed de rest. Ursula von der Leyen had er voor de zekerheid op eigen initiatief 10 per Europeaan besteld met een totaalwaarde van € 71 miljard. Als leider moet je durven doorpakken.
Zowel de commissie als de getuigen bouwen hun logica op een hele andere, gedeelde waarheid. Zij begrijpen elkaar dus goed. De commissie vindt de waarheid door naar de bekende weg te vragen, open deuren in te trappen en zal daarna concluderen: “Zie je wel, het klopt allemaal.” Alleen Arib houdt de mogelijkheid open voor een andere waarheid dan alleen die van de commissie en de andere gezagsdragers.
Ernst van Koesveld
We horen hier de Directeur-Generaal Langdurige Zorg bij VWS (oktober 2019 – augustus 2023). Die kun je toch wel wat fundamentele kwesties aan de schenen leggen, zou je zeggen. Was alles wat VWS deed wetenschappelijk onderbouwd, vroeg de commissie? Jazeker wel, want de adviezen kwamen van het RIVM en het OMT en daar waren tientallen experts mee bezig geweest.
Dat is de wetenschappelijke onderbouwing van de directeur-generaal Langdurige Zorg bij VWS. Daar zit natuurlijk niet iemand die selluf ondersoek doet. Hoeft helemaal niet. Stel je voor zeg…
Dus waar gaat de commissie op inzoomen? Je raadt het nooit. Driekwart van het verhoor gaat verloren aan PBM’s (Persoonlijke Beschermingsmiddelen), geneuzel over de verdeling van mondkapjes, schaarste van mondkapjes, richtlijnen met 1,5 meter dan had je geen mondkapje nodig, wie kreeg wat wanneer. Als de commissie met deze VWS-man praat, zitten ze volkomen op één lijn omdat ze van dezelfde premissen uitgaan. Maar of die kloppen vraagt niemand zich af.
Om iets te vinden, zul je toch een vermoeden moeten hebben waar je moet zoeken. Dat geldt ook voor waarheid. De commissie heeft geen idee dat er meer waarheden zijn. Hun logica klopt immers. Een bezoekverbod in verzorgingstehuizen lijkt zinvol als je niet weet dat het virus via personeel en luchtcirculatie om zich heen greep. Het belangrijkste resultaat was dat duizenden mensen eenzaam de hun resterende maanden moesten doorbrengen om net zo eenzaam te sterven, zonder dat de besmettingen werden gestopt.
De PBM-discussie was een comfortabel technocratisch debat waardoor iedereen kon doen alsof het probleem in de uitvoering lag. “We hadden te weinig middelen.” “De verdeling was oneerlijk.” “De richtlijnen waren onduidelijk.”
Toen van Koesveld had laten weten dat er te weinig mondkapjes waren, was het advies van het OMT: niet nodig bij vluchtig contact of 1,5 meter afstand(!).
Toen van Koesveld had laten weten dat de schaarste voorbij was, stelde het OMT het advies bij: mondkapjes waren toch wel nodig, ook bij vluchtig contact.
Daarna vraagt de commissie niet hoe van Koesveld dat rijmde met de medisch-wetenschappelijke onderbouwing. In plaats daarvan lijkt de commissie verontwaardigd dat het zo lang duurde voordat het advies strenger werd gemaakt: óók bij vluchtig contact een mondkapje. Daar zaten wel een paar maanden tussen!
Onder die verontwaardiging zitten de aannames dat er door die vertraging mensen onnodig zijn overleden want Covid was super erg en mondkapjes hadden kunnen beschermen. In werkelijkheid zijn mensen zijn onnodig overleden omdat er niet op ventilatie werd ingezet.
Het echte probleem was conceptueel: het hele denkkader klopt niet. Daarover hoeft niemand zich te verantwoorden, want iedereen -OMT, VWS, RIVM, en niet in het minst de commissie zélf- zit in exact datzelfde kader.
Wat de commissie niet vraagt
- Hoe rijmt u de wetenschappelijke onderbouwing met het aanpassen van adviezen n.a.v. logistieke (en misschien ook wel politieke?) signalen van buitenaf?
- Waarom werd aerosoltransmissie maandenlang genegeerd terwijl het bewijs zich opstapelde?
- Waarom werden lockdowns ingezet terwijl de WHO soortgelijke interventies vóór 2020 afraadde als ineffectief en schadelijk?
- Waarom werd het bezoekverbod gepresenteerd als bescherming terwijl personeel zonder FFP2 bleef rondlopen?
- Waarom was de bewijslast voor wel beschermen torenhoog, en voor niet beschermen nihil?
In plaats daarvan zien we een urenlange dissectie van wie wanneer hoeveel mondkapjes kreeg. Een product waarvan iedereen inmiddels best wel weet dat het nauwelijks hielp, een hoop geld heeft gekost en vervuiling heeft opgeleverd. Nog los van de vernederende ergernis van mensen die werden gedwongen met het vermaledijde ding op hun gezicht rond te lopen. Zelfs buiten…
Een indruk van de WHO guidelines 2019, het “handboek” waar de commissie nadrukkelijk bij Arib naar vraagt. Bij Arib! Dat hadden ze aan Kluytmans moeten vragen. Alsof een politica op elk mogelijk denkbare ramp het juiste handboek weet te vinden – dat is nou juist wat je aan specialisten vraagt van de specifieke ramp in kwestie. Je merkt hieraan dat de commissie ook in de “pandemic preparedness” kramp is geschoten.
N.B.: “Conditionally recommended” betekent: onder zware voorwaarden, bijvoorbeeld bij zeer ernstige epidemieën. Die zwaarste, uiterste maatregelen komen nog niet eens in de buurt van de totale lockdowns die we over ons heen kregen. Zonder wetenschappelijke onderbouwing.
