Zijn er onder de lezers juristen die mij kunnen uitleggen waarom er in zoveel rechtszaken tegen het coronabeleid wordt geprobeerd om kwaadaardige intenties van individuen aan te tonen? We kunnen niet in hoofden kijken, dus hoe kan dat juridisch hout snijden? Voor een echte “met voorbedachte rade”, laat staan voor een samenzwering, ligt de bewijslast toch veel te hoog als we de aangedragen aanwijzingen bekijken? Nog los van de vraag hoe die personen de hele zorgsector en vrijwel alle overheden voor hun criminele karretje kregen gespannen.
In de Leeuwarden-zaak, een civiele bodemprocedure aangespannen door Arno van Kessel en Peter Stassen, wordt een hele rits betrokkenen van Bill Gates tot en met Jaap van Dissel etc., persoonlijk aansprakelijk gesteld voor geleden vaccinatieschade. Maar of de veel verdergaande claims de zaak nou gaan helpen betwijfel ik sterk.
Toen ik vorige week het pleidooi van Stassen zag in de Leeuwarden-zaak, vroeg ik mij af of hij met een dergelijk complottistisch pleidooi (met woorden als “satanisch”) een serieuze behandeling van de dagvaarding niet onmogelijk zou maken. Maar toen ik de dagvaarding las, zag ik dat die dezelfde furieuze geest ademt. Kansloos.
Er worden in de dagvaarding wel degelijk concrete, documenteerbare wetsovertredingen benoemd, zoals Schending lichamelijke integriteit (art. 7 IVBPR / Nuremberg), Grove nalatigheid + dood door schuld (art. 307/308 Sr) en Misleiding / onrechtmatige daad (6:162, evt. met ondersteunende Valsheid in geschrifte art. 225 Sr). Deze worden echter secundair ingezet, ter ondersteuning van de kwade intenties en het plan van ‘project Covid-19‘. Misschien omdat de straffen op deze vergrijpen niet in verhouding staan tot het aangerichte leed en de toegebrachte schade? En dan nog: denken ze werkelijk dat ze een rechter kunnen overtuigen van een genocidecomplot…?
Neem nou de drie definities, de pijlers waarop wordt verdergebouwd.
In Definitie 1 lezen we dat „Covid-19 een project is, ingezet door NGO’s en gefinancierd door de World Bank welk project door onder andere gedaagden wordt uitgevoerd.”
In Definitie 2 erkennen de eisers niet dat er sprake was van een gezondheidsrisico als gevolg van een gevaarlijke ziekteverwekker: „Integendeel, eisers zijn van oordeel dat ieder bewijs daarvoor ontbreekt.”
in Definitie 3 weigeren de eisers de injecties te zien als een geneesmiddel — „er is geen bewijs voor de geneeskrachtige werking van het Covid-19 vaccin.“
Op die ‘definities’ valt nogal wat af te dingen. Ze lijken als definities gepresenteerd omdat er geen bewijs voor te vinden was. Het leest daarom eerder als ‘aannames’. Maar op aannames bouw je geen doorslaggevend bewijs. Als je een andere aanname kiest, of je ontkracht er een, dan stort het hele ‘project-Covid19’ bouwwerk in. Dan is er geen project-frame meer. Daar ging het om en dat geeft de rechter een voordehandliggende uitkomst.
Even uit de heup geschoten: in definitie 1 volgt uit betrokkenheid en overlap van doelen nog geen medeplichtigheid aan een vooropgezet projectplan. Definities 2 en 3 zijn met ‘experts’ en wat pseudo-scientific cherrypicking eenvoudig te weerspreken of af te doen als wetenschappelijke controverse (als ze het vriendelijk formuleren) – waarover de rechter dus niet oordeelt.
Het project-frame is een misser die vaker wordt gemaakt. Het is wat we ook bij Fuelmich zagen: ook die is gaandeweg geradicaliseerd naar een visie met criminele masterminds die snode plannen smeden om de wereldbevolking te decimeren. De ‘bewijzen’ die daarvoor worden aangedragen kun je hoogstens als bevestiging interpreteren op voorwaarde dat je de aannames al bewezen acht. Ze zijn er weliswaar niet mee in tegenspraak maar dat is dan ook alles. Je kunt er iets in lezen maar ze zijn ook anders te duiden. Niets is waterdicht.
Dat advocaten als van Kessel en Fuelmich ongehoord schandalig, bruut en onrechtmatig zijn behandeld, is een sterke aanwijzing dat de overheden, de EU, de NAVO (ik laat de rechtspraak er maar buiten) in de Covid-respons wel degelijk zware, verwijtbare en desastreuze beleidsbeslissingen hebben genomen. Dat maakt Covid-19 zelf nog niet tot een project. En een project is ook niet nodig om die misstappen aan te tonen. Maar het lijkt wel of juristen pas in actie komen als ze een vooropgezette samenhang hebben bedacht. Dan zaten de zaken van Jeroen Pols toch echt veel strakker in elkaar – al hielp dat ook niet.
Condicio sine qua non
De juridische Condicio sine qua non -‘noodzakelijke voorwaarde’ oftewel: had het ook kunnen gebeuren zonder planmatig project- lijkt niet goed doorgedacht. Alles is immers heel plausibel te verklaren met uit de hand gelopen goede bedoelingen: een lab-ongeluk en de daarop volgende opportunistische cover-ups, het handig inspelen op de ontstane -en in grote lijnen voorzienbare en zelfs voorziene- crisissituatie, en voor de outer circle hielp de rule of rescue mee. Staatsbelang, winstbejag, belangenverstrengelingen, oprechte zorg en tunnelvisie leidden allemaal tot dezelfde doelen: rust, orde, lijfsbehoud, solidariteit, vertrouwen. Heel positief.
Zou het niet kansrijker zijn geweest om het oorspronkelijke plan te zien ter bescherming van de bevolking? Dat is immers een overheidstaak. Daar valt ook bescherming tegen aanvallen onder: op land, ter zee en in de lucht maar ook vanuit de ruimte, in cyberspace en zeker ook bij biologische aanvallen. Want als die laatste bio-mogelijkheid buiten beschouwing zou zijn gelaten, zou dat een ernstig falen van overheden, inlichtingendiensten, defensie, NAVO, WHO zijn geweest – iedereen die wij betalen om ons veilig en gezond te houden.
Stel dat er een religieus machtsblok een virus op ons loslaat waartegen alleen gelovigen zijn gevaccineerd – hoe teleurgesteld zouden wij niet zijn als onze eigen beschermers dan met lege handen zouden staan? Daarvoor hebben we met zijn allen de NAVO toch niet opgetuigd.
Dilemma management
Tegelijkertijd vinden wij ook dat onze overheden sommige dingen niet mogen. Biowapens maken bijvoorbeeld. Ten strengste verboden. Dat wordt dus schipperen want hoe moet je je bio-bescherming up-to-date houden als je je niet met biowapens mag bezighouden? Een morele spagaat.
Om zulke taken te vervullen zijn er mensen nodig die bereid zijn om uit te voeren wat integere mensen weigeren.
We kunnen uiteindelijk, after the fact, die uitvoerende individuen wel een kopje kleiner willen maken maar de fout zit op systemisch niveau, die zit in de instituten waaraan we zelf ons mandaat hebben gegeven. Die persoontjes zijn vervangbaar, voor hen een ander. De carrièrejagertjes staan in de rij, zagen we dagelijks op TV (toen we nog propaganda keken).
Het systeem bevordert immers niet de verstandigste uitblinkers, maar het selecteert degenen zonder scrupules. Die komen vanzelf bovendrijven, zoals ik al vaker heb betoogd. Die klonteren samen rond een narratief dat de boel moet redden. Om daar een meerderheid rond te smeden, werkt niets beter dan een gemeenschappelijke vijand: de weerspannige, de afwijkende, de wappie, de rijke, de vaccinweigeraar, een of andere minderheid. Informatie wordt het instrument waarmee alle neuzen van de bevolking dezelfde kant op worden gezet. Als het doel wordt gediend, is het de waarheid; staat het in de weg dan wordt het ‘desinformatie’. Propaganda lijkt eventjes op hulpvaardigheid van de media en wordt al snel een noodzaak.
Degenen die de weg naar die top inslaan zijn oprechte, gecultiveerde, gestudeerde, goedbedoelende mensen. Die zijn niet op zoek naar afrekeningen. Ze willen institutionele bescherming bieden, rechtvaardigheid, veiligheid voor de mensen. Het is moeilijk voor te stellen maar het bestaat echt; ik ken zelf mensen die daar ten diepste van overtuigd zijn en die vinden de meest draconische maatregelen prima, vooral als ze er zelf omheen kunnen werken. Zij vertrouwen op degenen die het beleid uitvoeren en aanjagen met hun propaganda. Ze zien niet dat die ‘hoger geplaatsten’ de scrupules missen, het abstractievermogen, de zelfreflectie en steeds vaker ook de dossierkennis. We staan erbij en kijken ernaar.
De bovenstaande paragraaf (vrij naar onderstaande X-post) herhaalt grotendeels wat ik al in verschillende artikelen heb proberen te beschrijven. @brivael vat op X mooi samen hoe Friedrich Hayek ons dat alles (en nog veel meer) tachtig jaar geleden al heeft verteld. Daar was men destijds blij mee: voor zijn inzichten heeft hij de Nobelprijs ontvangen.
Zéér ontmoedigend. Voortschrijdende inzichten blijken dus geen moer te helpen; we weten het allang en het gebeurt tóch. Oerdynamiek wint het van analyse. We hebben helemaal geen complotten nodig – het gaat vanzelf omdat wij het zo hebben ingericht.