Een federale rechter in de staat Maine heeft geoordeeld dat de rechtszaak van de Amerikaanse arts Meryl Nass mag worden voortgezet. Dit is een tegenslag voor de medische autoriteiten die Nass jarenlang hebben lastiggevallen omdat ze afweek van het officiële coronaverhaal.
De zaak van Nass in het kort
In 2022 werd Nass geschorst door de Maine Board of Licensure in Medicine vanwege een klacht van iemand die nooit haar patiënt was geweest. Deze persoon beweerde dat Nass ‘desinformatie’ verspreidde, onder andere door te stellen dat mensen die COVID-19 hadden gehad, bescherming ontwikkelden tegen herinfectie. Destijds werd ze hard aangepakt voor deze uitspraken, hoewel ze nu algemeen worden geaccepteerd.
Daarnaast kreeg Nass kritiek omdat ze ivermectine voorschreef aan een COVID-patiënt en hydroxychloroquine aan een andere patiënt. Deze medicijnen stonden op de zwarte lijst van de medische autoriteiten, wat genoeg was om haar het zwijgen op te leggen.
Psychologisch onderzoek als pressiemiddel
Wat de zaak nog schandaliger maakte, was dat de tuchtraad eiste dat Nass een psychologisch onderzoek zou ondergaan voordat ze haar licentie terug kon krijgen. Dit was volledig ongegrond, aangezien er geen concrete aanwijzingen waren voor enige vorm van stoornis die haar medische praktijk in gevaar bracht.
Rechter Lance Walker oordeelde dat deze eis van de tuchtraad nergens op gebaseerd was en dat er geen fatsoenlijke procedure was gevolgd. Hij bekritiseerde de raad omdat ze de mening van de arts beschouwden als een symptoom van een psychische stoornis, of simpelweg om een voorbeeld te stellen.
Geen bewijs, geen procedure, geen rechtvaardiging
Walker benadrukte dat de tuchtmaatregel tegen Nass geen enkele grond had, er geen behoorlijke procedure was gevolgd en er zelfs geen ‘probable cause’ was, wat normaal gesproken vereist is in juridische procedures. Hij beschuldigde de raad ervan meer op een heksenjacht te lijken dan op een onpartijdig onderzoek.
Nass is vastbesloten om haar naam te zuiveren en te blijven vechten voor de vrijheid van artsen om de waarheid aan hun patiënten te vertellen, zelfs als die waarheid ingaat tegen de officiële richtlijnen.
De zaak van Nass is niet alleen een juridisch precedent, maar ook een symbool voor de vrijheid van artsen om hun eigen mening te uiten zonder angst voor represailles.
