*
In vrijwel alle oude beschavingen verschijnt hetzelfde kernmotief: uit den hemel dalen hogere wezens af. Zij beschikken over superieure technologie of krachten waarmee zij de mensheid creëren, onderwerpen, begeleiden of beheersen. Onderlinge verdeeldheid leidt tot heftige strijd. Daaruit ontstaan (al dan niet nucleaire) catastrofes, zondvloeden of hele beschavingsbreuken. Sommige Goden houden vast aan de wereldcontrole, andere willen de mens verheffen of bevrijden. Ik verwijs voor dit patroon naar de Griekse Titanomachie, de Vedische oorlogen, Mesopotamische Anunnaki-mythen en Meso-Amerikaanse godenoorlogen. Oude gnostische teksten kennen het verhaal en zelfs de Bijbel presenteert her en der gevallen en heilige Engelen…
In de Griekse traditie zijn Titanen veel ouder dan de Olympiërs. De Titanen zijn kinderen van Uranus (hemel) en Gaia (aarde). Een inzaaiing van buitenaardse oorsprong? De Nephilim, de reuzen die op aarde de dochters van de mensen tot vrouw namen? De Olympiërs zijn hun nakomelingen, die hen later gaan bestrijden. Dat lijkt op het idee van opeenvolgende Godendynastieën, dat je ook in Mesopotamië en India aantreft. Allerlei megalithische bouwwerken, verspreid over de hele wereld, zouden resten zijn van zo’n prehistorische reuzencultuur.Symbolisch lijkt dit conflict minstens op een dramatische beschavingsomwenteling. Misschien zien we een natuurlijke, cyclische landbouwcultuur die door een technisch beter bewapende hiërarchische krijgerscultuur wordt weggevaagd? Dat zeggen veel reguliere archeologen tenminste.

Nieuw verzet zich keer op keer tegen het oude.
De Vedische en epische Indiase teksten zoals de Mahabharata en Ramayana bevatten opvallende beschrijvingen van luchtvoertuigen (vimana’s), hemelse wapens en verwoestende oorlogen. De blauwhuidige Krishna in de Indiase stad Dwaraka wordt vanuit uit de lucht gebombardeerd door een blanke Europese, Arische koning, die met luchtvloten over de Himalaya India binnenvalt en langzaam dat enorme land verovert. De oorspronkelijke zwarte bevolking, de Dravida’s, wordt dan steeds verder vermengd met witte genen.
In Mesopotamische teksten, denk aan de ontcijferde kleitabletten van Zecharia Sitchin, zie je een vergelijkbare spanning tussen de Annunaki-goden. Enlil vertegenwoordigt de oude orde met hardhandige, straffende autoriteit en onwrikbare hiërarchische controle. De jongere Enki lijkt het menselijke slavenras te willen helpen en te beschermen tegen velerlei rampen. Enlil stuurt er meteen maar een zondvloed op af..
Via handel en migratie hebben allerlei grote beschavingen elkaars mythen beïnvloed. Verhalenvertellers reisden mee. Naar Mesopotamië, Anatolië, Griekenland, Perzië en India. Het is zeer waarschijnlijk dat al deze mythen vervormde herinneringen bevatten aan echte catastrofes. Klimaatrampen, vulkaanuitbarstingen, komeetinslagen, veranderingen in de zeespiegel, ze kunnen decor geweest zijn voor het verwerken van menselijke trauma’s rond macht en onmacht.

