## Klooster onder druk: Tilburgs opvangbeleid gaat te ver
Zelfs een klooster, waar vijf zusters hun oude dag in rust proberen door te brengen, lijkt niet veilig voor de ongebreidelde opvanghonger van de Nederlandse gemeenten. In Tilburg heeft het stadsbestuur, onder leiding van VVD-wethouder Niels van Stappershoef, besloten om maximaal 315 Oekraïense ontheemden voor vijf jaar in klooster Notre Dame aan de Bredaseweg te huisvesten. En de rekening? Die wordt doorgeschoven naar jou, de belastingbetaler.
### Technocratische opvangmachine
Dit is weer een schokkend voorbeeld van hoe lokaal bestuur geen enkel onderscheid meer maakt tussen links en rechts. Waar VVD-wethouders aan de macht zijn, komt dezelfde technocratische opvangmachine in werking als bij D66 of PRO. Grote panden worden gekocht of gehuurd via woningcorporaties, en honderden opvangplekken worden zonder enige consultatie met de eigen inwoners in één buurt gestapeld.
De officiële collegenota van het Tilburgse college, vastgesteld op 27 oktober 2026, onthult de massaliteit van deze ingreep. Het pand van woningcorporatie WonenBreburg krijgt een interne verbouwing, een nieuwe ingang en een aangepaste buitenruimte om tot 2032 als grootschalige opvanglocatie te dienen. En wie denkt dat deze buurt nog niets opvangt, heeft de Tilburgse bestuurders duidelijk onderschat.
### Twee opvanglocaties, één wijk
Slechts 150 meter verderop, aan de Ringbaan-West 227, zijn momenteel al 240 Oekraïense ontheemden gehuisvest. Tel daar de nieuwe 315 bewoners aan de Bredaseweg bij op, en je pompt meer dan 550 opvangplekken in een strookje dat niet groter is dan anderhalf voetbalveld.
De bestuurlijke schijnheiligheid van Van Stappershoef en zijn college is niet te negeren. Terwijl ze in hun eigen nota beweren te streven naar een goede spreiding van opvanglocaties, erkennen ze tegelijkertijd dat ze twee enorme locaties vlak naast elkaar creëren. Beloften over ‘eerlijke spreiding’ zijn blijkbaar slechts woorden, zodra er een groot pand beschikbaar komt.
### Miljoenen aan belastinggeld
In Tilburg worden bedragen om je duizelig van te worden uitgegeven. Het verbouwen van het klooster, met 81 kamers en centrale keukens, kost naar schatting 2,2 miljoen euro. Jaarlijks komen daar nog eens 3,8 miljoen euro bij voor huur, nutsvoorzieningen en beheer. De gemeente beweert dat deze kosten gedekt worden door rijksvergoedingen, maar elke euro komt uiteindelijk van de loonstrook en de btw-aanslag van hardwerkende Nederlanders. Ondertussen wachten eigen jongeren in Brabant al jaren op een betaalbare kamer.
### De zusters in de kou
De menselijke maat lijkt volledig verdwenen uit de bestuurskamers. In het klooster aan de Bredaseweg wonen nog vijf zusters, die nu plotseling te maken krijgen met 315 ontheemden en hun begeleiders als directe buren. En wat als deze zusters overlast ervaren? Dan kan verhuurder WonenBreburg, na een zogenaamde escalatieprocedure, de huurovereenkomst opzeggen. Ze moeten hopen dat deze bureaucratische procedure ooit tot een oplossing leidt.
Den Haag biedt gemeenten ook geen fatsoenlijke middelen om met eventuele problemen om te gaan. CDA-minister Bart van den Brink weigerde onlangs de wet aan te passen voor overlastgevende Oekraïners. Gemeenten openen hun deuren voor honderden mensen zonder enige vorm van controle, en als het misgaat, wijzen ze allemaal naar elkaar met lege handen.
### Participatie of schijnvertoning?
In Tilburg wordt ook gemeld dat basisscholen mogelijk extra taalgroepen moeten inrichten. Terwijl het reguliere onderwijs al onder druk staat, worden er zonder overleg honderden opvangplekken toegevoegd aan een wijk die dat misschien niet kan dragen. De participatie van inwoners is schijn; het college heeft al een besluit genomen en de omwonenden mogen pas later hun stem laten horen.
Er ligt echter nog een cruciale hobbel op tafel: in maart 2027 moet de gemeenteraad een bindend advies over de omgevingsvergunning geven voordat de verbouwing kan beginnen. Dit is de kans om deze onverantwoorde plannen te stoppen.
**Een stadsbestuur dat 555 opvangplekken op een kluitje bij elkaar propt en vijf zusters met bureaucratische procedures afscheept, heeft elk gevoel voor maat en fatsoen verloren. De Tilburgse gemeenteraad moet een halt toeroepen aan deze waanzin en de stem van de inwoners boven alles stellen. De vraag is: wie trekt de touwtjes in handen?**
.
