Het conflict rond de Straat van Hormuz blijft steeds verder loskomen van de werkelijkheid, zoals we de vorige keer al waarschuwden. Nu lijkt het erop dat niemand het er nog over eens kan worden wat er werkelijk met de olie gebeurt, of wie er “wint”.
Veel media melden dat de oliestroom is teruggekeerd naar het niveau van “vóór de oorlog”, wat vanzelfsprekend heeft geleid tot triomfantelijke conclusies van commentatoren dat Iran de oorlog nu heeft verloren, of bezig is die te verliezen:
De export van ruwe olie uit het Midden-Oosten is terug op het niveau van vóór de oorlog, nu de belangrijkste olieproducenten in de regio hun aanvoer opvoeren via alternatieve pijpleidingen, havens en overslag van schip naar schip om de verstoringen als gevolg van het conflict met Iran te omzeilen, aldus analisten.
Goldman Sachs schat dat de export van ruwe olie door producenten in de Perzische Golf in de afgelopen week tot en met maandag 19 miljoen vaten per dag bedroeg. Ruwe olie was goed voor bijna 90% van het herstel van de totale olie-export van de regio in september, aangedreven door toegenomen transporten door Hormuz. Irans vermogen om de oliestroom door Hormuz af te knijpen neemt af en het land is er niet in geslaagd zijn eigen ruwe olie door de waterweg te vervoeren sinds de VS in juli hun maritieme blokkade opnieuw instelden, meldde The Wall Street Journal.
Toegegeven, het bovenstaande artikel is inmiddels al bijna een week oud en de situatie verandert dagelijks, met nieuwe berichten dat Iran de afgelopen dagen meer schepen heeft getroffen, waardoor de consensus opnieuw op zijn kop is gezet:
Het bovenstaande stuk schrijft dat Iran na een kortstondig “herstel” van de olie-export opnieuw schepen begon te treffen:
DUBAI — Een nieuwe golf van aanvallen op schepen rond de Straat van Hormuz bedreigt een herstel van de olie-export uit het Midden-Oosten — net nu de producenten in de Golf hun transporten van ruwe olie weer richting het niveau van vóór de oorlog hebben gebracht.
Het snelle herstel van de transporten in de afgelopen weken werd aangedreven door bescherming van de Amerikaanse marine, geholpen door eerdere aanvalsgolven die Iraanse radar- en communicatiesystemen langs de betwiste zeestraat uitschakelden. De Verenigde Arabische Emiraten en andere producenten hebben een uitgebreid systeem van pendelvaarten opgezet waarbij tankers in de Perzische Golf worden geladen, Hormuz verlaten en de ruwe olie overbrengen naar schepen die buiten de waterweg wachten.
Maar nadat er tegen het einde van vorige maand enkele dagen geen aanvallen op schepen waren gemeld, heeft de U.K. Maritime Trade Operations, die verbonden is aan de Royal Navy, sinds 28 september zeven aanvallen op schepen rond de waterweg gemeld. Zondag meldde zij nog een aanval, maar zei niet wanneer het incident plaatsvond.
Iran heeft de afgelopen dagen het tempo van de aanvallen op tankers in de Straat van Hormuz opgevoerd, juist nu de olietransporten door dit knelpunt voor de energievoorziening het niveau van vóór de oorlog naderen, schrijft Simplicius.
De conclusie die we hieruit kunnen trekken is tweeledig:
Iran lijkt in staat te zijn deze doorvaarten op elk gewenst moment te stoppen, of op zijn minst sterk te beperken. Wanneer de doorvaarten succesvol zijn, lijkt dat alleen het geval te zijn dankzij Irans impliciete, maar wellicht geheime, toestemming. Waarom zou Iran dergelijke uitzonderingen toestaan? Er blijven geruchten circuleren dat Iran speciale overeenkomsten heeft gesloten met bepaalde landen die “onder tafel” geld betalen om doorgang te krijgen, zelfs via de Omaanse route.
Bedenk dat in het verleden vrijwel bevestigd was dat dergelijke geheime overeenkomsten plaatsvonden. We berichtten er eerder dit jaar hier over in een artikel, waarbij we onder meer de volgende berichten aanhaalden:
Trump keurde in het geheim gelddeal tussen Qatar en Iran goed
Diplomatieke functionarissen bevestigen dat Washington Doha in het geheim toestemming gaf om geld over te maken naar Teheran in ruil voor vrije doorvaart door de Straat van Hormuz en vrijwaring van aanvallen. Het tweeledige beleid was bedoeld om de wereldwijde energieprijzen in toom te houden en diende als basis voor het memorandum van overeenstemming dat met de leiding van de Revolutionaire Garde werd uitgewerkt. Terwijl het toezicht op de geldkraan werd afgezwakt en aan de Qatarezen werd overgedragen, liepen de gesprekken in Washington vast vanwege een bitter geschil over de kwestie van uraniumverrijking.
Daarin stond:
De VS keurden in het geheim een financiële en maritieme overeenkomst tussen Qatar en Iran goed, waarbij miljarden dollars aan Teheran werden betaald in ruil voor vrije doorgang voor Qatarese tankers en schepen door de Straat van Hormuz, bevestigen nu drie diplomatieke functionarissen.
Nu zou het heel goed een voortzetting kunnen zijn van hetzelfde spel dat hier wordt gespeeld:
De reden voor dergelijke spelletjes is dat het uiteindelijk beide partijen helpt: Trump kan tegenover zijn binnenlandse publiek pronken met een “overwinning”, terwijl Iran economische hulp krijgt en eveneens kan blijven beweren dat het Hormuz controleert, aangezien de “geheime” nachtelijke overslagoperaties van de VS in wezen niet te weerleggen zijn. Wanneer een conflict een periode van strategische patstelling bereikt, is het alleen maar logisch dat beide partijen geheime overeenkomsten sluiten om de continuïteit te waarborgen. In wezen zeggen ze: “Kijk, geen van ons beiden heeft de macht om de ander volledig uit het spel te slaan, en geen van beiden kan zich veroorloven publiekelijk terug te trekken of op te geven. Onze enige optie is daarom enkele overeenkomsten te sluiten die in het voordeel van ons beiden werken.”
Een onderzoeker maakt enkele goede opmerkingen over de huidige ontwikkelingen en schrijft dat zelfs als de oliestromen van vóór de oorlog worden hersteld, dit weinig betekent wanneer de vrachttarieven voor ruwe olie onhoudbaar hoog blijven:
Ik probeer deze boodschap nu al een paar weken te herhalen tegenover de groep OLIE STROOMT BIJNA OP HET NIVEAU VAN VÓÓR DE OORLOG, IRAN HEEFT DE CONTROLE VERLOREN. Je zou 100% van de oliestroom van vóór de oorlog uit de Perzische Golf kunnen krijgen en het zou onmogelijk minder kunnen uitmaken voor de prijs van ruwe olie, omdat zolang schepen consequent worden getroffen, de ingebakken kosten om die olie te vervoeren astronomisch zullen zijn. Zoals…
“De VLCC-tarieven hebben ongekende niveaus bereikt en bedragen nu $1,3 miljoen per dag (43 keer het niveau van januari). Dit komt overeen met bijna $33 per vat, oftewel 27% van de geleverde kosten van ruwe olie.”
Je zou 100% van de oliestroom van vóór de oorlog uit de Perzische Golf kunnen krijgen en het zou onmogelijk minder kunnen uitmaken voor de prijs van ruwe olie, omdat zolang schepen consequent worden getroffen, de ingebakken kosten om die olie te vervoeren astronomisch zullen zijn.
De vrachttarieven voor ruwe olie bedroegen vroeger 2-3% van de geleverde kosten, maar naderen nu 30%. Dat is simpelweg niet houdbaar voor de sector en het zal blijven stijgen naarmate het tempo en het succespercentage van de Iraanse aanvallen op de scheepvaart toenemen.
Iran verliest de controle over de Straat niet, het versoepelt zijn greep. Het beschikt nog steeds over ruimschoots voldoende capaciteit om die greep naar behoefte te verstevigen, zoals we deze week zagen met een grote toename van het aantal aanvallen en een daling van de export ten opzichte van de week ervoor.
Wat betekent dat voor de toekomst? Niets goeds. De Amerikaanse marine is nog steeds te doodsbang voor de Iraanse antischeepscapaciteiten om torpedobootjagers ook maar in de buurt van de Straat te brengen en zonder fysieke aanwezigheid van marine-escortes zal Iran voldoende succes blijven boeken met deze aanvallen om de vrachttarieven astronomisch hoog te houden en zoals gewoonlijk zullen die kosten worden doorberekend aan de consument.
Het zal erger worden voordat het beter wordt. Het zou me niet verbazen als Brent morgen boven de $103 opent, tenzij we een flinke dosis zondagse marktmanipulatie van de regering krijgen.
Max Boot is het daar in een bijdrage voor CFR mee eens:
De olie-export uit het Midden-Oosten is hersteld, wat beweringen voedt dat de Verenigde Staten hun oorlog met Iran aan het winnen zijn. Maar de Straat van Hormuz blijft verraderlijk, Teheran is niet dichter bij het accepteren van de voorwaarden van Washington gekomen en de kosten van het conflict blijven voor beide partijen oplopen.
Hij stelt dat de prijzen veel hoger blijven dan vóór de oorlog, omdat het grootste deel van de teruggekeerde oliestromen nu via duurdere omleidingsroutes loopt:
Maar het grootste deel van de toename van de export komt niet uit de Straat, maar via alternatieve omleidingsroutes door de Rode Zee, de Middellandse Zee (via het Suezkanaal) en de Arabische Zee. Die alternatieve routes zijn langer en duurder dan de route die ze vervangen: The Wall Street Journal meldt dat de kosten voor het vervoeren van een tanker olie van het Midden-Oosten naar China zijn omhooggeschoten van $7 per vat vóór de oorlog naar $35 per vat vandaag.
Het is waar, zoals hij vermeldt, dat Iran economisch wordt gestraft doordat zijn eigen olie in grote mate door de VS wordt geblokkeerd. De NYT bericht over de verklaringen van Irans eigen veiligheidschef Mohsen Rezaei over de verslechterende economische omstandigheden:
De opname van het NYT-stuk dient uitsluitend om de twee kanten tegenover elkaar te zetten, om te laten zien hoe overdreven westerse berichtgeving kommer en kwel kan schilderen waar die niet bestaat. De bovenstaande kop lijkt te suggereren dat Iran in een terminale crisis wordt gestort. In werkelijkheid was de bijeenkomst van leiders uit het bedrijfsleven en de economie waaruit het stuk citeert, en die werd voorgezeten door Mohsen Rezaei, grotendeels een routinematige bijeenkomst die gericht was op het versterken van verschillende economische reacties. Westerse media klampten zich koortsachtig vast aan de enige terloopse opmerking over “moeilijkheden” die Rezaei maakte en bliezen die buiten proportie op. Hier is de daadwerkelijke verklaring van de bijeenkomst zoals weergegeven door officiële Iraanse media:
In een ander deel van de bijeenkomst benadrukte Mohsen Rezaei, secretaris van de Hoge Nationale Veiligheidsraad, verwijzend naar de bijzondere omstandigheden van het land, het belang van synergie en steun van alle instanties voor het uitvoerend bestuur van het land. Terwijl hij zijn dank uitsprak voor de acties van de regering en de president, beschreef hij de huidige situatie als een van de moeilijkste periodes voor het land.
De secretaris van de Hoge Nationale Veiligheidsraad benadrukte tevens, verwijzend naar het verloop van de onderhandelingen, de ernst van dit traject en zei dat de SNSC op economisch gebied bereid is alle noodzakelijke steun en samenwerking te bieden om zaken vooruit te helpen en te helpen bij het beheersen van de economische omstandigheden van het land.
Nou, natuurlijk is het een moeilijke periode — het land is verdorie in oorlog met de machtigste militaire alliantie in de geschiedenis van de mensheid. Hoe zou het anders omschreven kunnen worden? Maar betekent dit dat Iran zodanig wordt verzwakt dat het moet capituleren? Zelfs niet in het minst: Iran kan en zal de VS gemakkelijk langer volhouden.
De oliereserves in westerse landen zijn uitgeput als gevolg van het conflict met Iran.
▪️ De oliereserves in westerse landen zijn vrijwel volledig uitgeput tegen de achtergrond van het conflict met Iran, aldus Russell Hardy, CEO van de grootste onafhankelijke oliehandelaar Vitol.
➖ “In het Westen zijn er geen reserves meer die kunnen worden verkocht. We hebben alles verkocht wat we hadden”, citeerde Bloomberg hem.
▪️ Volgens Hardy blijft de situatie met aardolieproducten bijzonder gespannen en kan het tekort aan reserves aanhouden naarmate de winter nadert.
▪️ Amin Nasser, CEO van Saudi Aramco, verklaarde eveneens dat de mondiale olie-“buffer” kritiek dun is geworden: commerciële reserves bedragen minder dan 6 miljard vaten en als gevolg van technische en logistieke beperkingen is minder dan 10% van dit volume in de praktijk beschikbaar.
▪️ Al in het voorjaar waarschuwde JPMorgan dat, als de verstoringen aanhouden, een niveau van 7,6 miljard vaten een zone van operationele stress zou worden en 6,8 miljard vaten het minimale volume zou zijn dat nodig is voor de normale werking van pijpleidingen, opslagfaciliteiten en raffinaderijen.
▪️ Tegen deze achtergrond blijft het risico van een nieuwe escalatie bestaan: de onderhandelingen tussen de Verenigde Staten en Iran zitten nog steeds vast en Donald Trump heeft de mogelijkheid geopperd om bij het uitblijven van een akkoord grootschalige aanvallen te hervatten.
De FT meldt dat scheepskapiteins nu torenhoge, exorbitante bedragen krijgen betaald om door de Straat te varen:
Hoe houdbaar kan dat zijn?
Bedenk dat de VS nu naar schatting 30% van hun volledige zeestrijdkrachten inzetten om op de Straat te passen, die Iran volledig zal overnemen zodra de VS vertrekken. Dat betekent dat de VS, om een dergelijke status quo van het “blokkeren van Iran” in stand te houden, in wezen de helft van hun functionele vloot voor onbepaalde tijd aan deze ene sector van de wereld moeten vastleggen, waardoor hun vermogen om wereldwijd macht te projecteren buitensporig wordt verzwakt.
Nu probeert Trump de schuld voor zijn eigen megalomane mislukkingen in Hormuz af te schuiven op Oekraïne:
En dat terwijl hij Iran blijft bedreigen met totale vernietiging… en zelfs Los Angeles.
Het zijn natuurlijk allemaal blufs — de nietige papieren tijger is niet in staat Iran iets aan te doen, afgezien van het gebruik van kernwapens, wat uiteraard niet zal gebeuren, behalve misschien met een kans van 1% dat ze tegen Pickaxe Mountain worden ingezet.
Trump blijft de vloot tot het uiterste belasten door naar verluidt nu het vliegdekschip USS Roosevelt naar Iran te sturen in alweer een vermeende troepenopbouw die weinig zal bereiken.
In het licht van dit ploeterende fiasco heeft de NYT een interessant stuk dat opnieuw de historische afrekening onderstreept die de westerse orde ten deel valt:
Het kondigt aan dat de geografie “met wraak is teruggekeerd”, nadat een sluimerende wereld van globalisering zichzelf in een vals gevoel van veiligheid had gewiegd:
De geografie is met wraak teruggekeerd.
“Wanneer we nadenken over de wereldeconomie of de moderne economie, vergeten we vaak gewoon het fundamentele leidingwerk, en dat is logistiek”, zei Shannon O’Neil, senior vice president of studies en Maurice R. Greenberg chair bij de Council on Foreign Relations. “Spullen moeten nog steeds van hier naar daar komen.”
En de belangrijkste conclusie van de hersenloze auteurs? Geografische suprematie overtroeft fraai technologisch speelgoed:
Landen en gewapende groeperingen die qua militaire, technologische of economische macht bij lange na niet kunnen tippen aan de Verenigde Staten, hebben de wereldeconomie tot op zekere hoogte gegijzeld, simpelweg vanwege hun positie op de kaart.
Vervolgens kondigen ze aan dat de naoorlogse wereldorde ondergeschikt is geraakt aan geografische krachten en realiteiten:
De naoorlogse wereldorde is uiteengevallen.
Geografie is altijd een krachtige factor geweest in wereldzaken. In de vijfde eeuw v.Chr. gebruikte Sparta zijn controle over de Straat van de Dardanellen om tijdens de Peloponnesische Oorlog de graantoevoer naar Athene af te snijden.
Tijdens ons leven echter, sinds de globalisering in de jaren negentig aan kracht won, heeft technologie de geografie vaak overschaduwd.
Maar die internationale orde rustte op een visie van wederzijds voordelige mondiale samenwerking en een systeem van regels en wetten dat aan het eroderen is.
Nogmaals — let op de laatste zin: “Het systeem van regels en wetten erodeert.” Wie heeft ze uitgehold? Wie pleegt schaamteloze piraterij, steelt en vernietigt schepen nadat hun verzekeringspolissen willekeurig zijn ingetrokken en ze als “schaduw”-paria’s zijn bestempeld? De medewerkers van de NYT lijken niet geïnteresseerd in het antwoord.
Het goede nieuws is dat ze op zijn minst stilletjes beginnen te accepteren dat het tijdperk van ongeremd globalisme ten einde is gekomen:
“Ik denk dat het min of meer aangeeft hoe ver we ons van dit globaliseringsparadigma hebben verwijderd, dat zelfs geografische kenmerken als wapen worden ingezet”, zei de heer Fishman, een voormalig diplomaat. “En ik denk dat dit alleen maar een voortdurende trend zal zijn.”
Maar die erkenning bevat een grove leugen: pas nu het Mondiale Zuiden de eigen regels van het Westen tegen het Westen begint te gebruiken, wordt het einde van een of ander tijdperk van recht en orde uitgeroepen:
De dreiging roept vragen op over vrije toegang tot de waterwegen van de wereld, iets wat sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog als vanzelfsprekend werd beschouwd. De Verenigde Staten zijn in wezen de handhaver van de vrije scheepvaart geweest, maar hun bereidheid om die rol te blijven vervullen is afgenomen, terwijl andere machten zijn aangemoedigd om die uit te dagen.
Zijn de VS een “handhaver van de vrije scheepvaart” geweest? Voor zichzelf en hun bondgenoten misschien. Voor alle anderen hebben ze precies diezelfde geografische realiteiten gebruikt om de economieën van alle andere tegenstanders te dwarsbomen, te blokkeren en te gijzelen.
Als zodanig is het niet een of andere heroplevende macht van de “geografie” waarmee het Westen nu gedwongen wordt rekening te houden; het is het eigen willekeurige privilege van het Westen dat is gedemocratiseerd als gevolg van jaren van roofzuchtig bedrog en misbruik van eerlijkheid en vrijheid op de wereldmarkten.
Telkens wanneer het Westen gedwongen wordt een koekje van eigen deeg te slikken, wordt dit uitgeroepen tot een of ander “einde van een tijdperk”-moment of een grootse ontdekking van een intrinsieke nieuwe mondiale realiteit. Maar het blijkt dat de kreten die de NYT zo deden opschrikken niet de jammerende geboortekreten zijn van een herboren geografie, maar eenvoudigweg de lelijke doodsstrijd van het oude imperialisme.
Vind je het belangrijk dat er nog onafhankelijke berichtgeving bestaat die niet wordt gestuurd door grote belangen? Met jouw steun kunnen we blijven schrijven en onderzoeken. Klik hieronder en draag bij aan het voortbestaan van Frontnieuws.
Copyright © 2026 vertaling door Frontnieuws. Toestemming tot gehele of gedeeltelijke herdruk wordt graag verleend, mits volledige creditering en een directe link worden gegeven.
Gezondheidsvrijheid, zionisme, borstklopperij en bedrog
Volg Frontnieuws op 𝕏 Volg Frontnieuws op Telegram
Lees meer over:
.