## Nederland: Een Dystopische Toekomst van Migratie
Je dacht dat Nederland zelf bepaalt wie hier aan het werk gaat. Al jarenlang gerustgesteld door Den Haag, dat ons vertelt over een streng toelatingsbeleid en grip op migratie. Maar de realiteit? Een hele andere. Recentelijk heeft D66-minister Hans Vijlbrief een onthullende brief naar de Kamer gestuurd, en die laat zien hoe ver onze grip is afgenomen.
In 2022 werden er slechts 2.530 gecombineerde vergunningen voor verblijf en arbeid afgegeven aan mensen van buiten de EU. Maar dat is slechts het topje van de ijsberg. Maar liefst 29.700 derdelanders kwamen via andere EU-landen ons land binnen om te werken. **De voordeur is op een kier, terwijl er via de achterdeur bijna twaalf keer zoveel mensen naar binnen glippen.**
Vijlbrief beschrijft deze omzeiling als een “sluiproute”. In zijn brief klinkt het voorzichtig: “het lijkt erop dat dit een manier is om onze nationale toelatingsregels te omzeilen.” De minister staat zelf met één voet in de open deur en concludeert dat er iemand binnen is. De werkelijkheid is dat Lissabon, niet Den Haag, beslist wie hier werkt.
### De Eenvoudige Truc
Het is een simpel spelletje. Een bedrijf uit Polen stuurt personeel naar Nederland dat van buiten de EU komt, maar een vergunning heeft in dat andere EU-land. Volgens het Europees Hof van Justitie is dit volkomen legaal. Dit betekent dat de strenge Nederlandse regels gewoon omzeild worden.
Vijlbrief somt op wie er via deze route binnenkomen: vooral Oekraïners en Wit-Russen via Polen, Oekraïners en Azerbeidzjanen via Litouwen, en voornamelijk Indiërs, Brazilianen en Pakistani via Portugal. **Jij hebt geen controle over wie er in jouw land aan het werk gaat.** De soevereiniteit waar het politiek kartel je al jaren geruststelt, blijkt een illusie.
En de cijfers blijven stijgen. In 2021 meldde men 18.200 mensen, in 2025 zijn dat er al 29.700: een stijging van meer dan 60 procent in vier jaar. En dat zijn nog maar de officiële cijfers. Bureau Panteia ontdekte dat zo’n 38 procent van de gedetacheerde werknemers niet wordt gemeld. Reken je dat door, dan komt het werkelijke aantal rond de 48.000 mensen uit.
### Vertraagde Reacties in Den Haag
De signalen waren er al lang. In 2024 nam de Kamer de motie-Paternotte aan om deze praktijken aan te pakken. Maar nu, bijna drie jaar later, is er nog steeds geen verbod en geen plafond. In plaats daarvan wordt er “meegewogen” of iemand minstens drie maanden in dat andere EU-land heeft gewerkt. **Een slap excuus voor een probleem dat al jaren bestaat.**
De minister geeft zelfs aan dat er een balans moet worden gevonden tussen nationale regelgeving en het vrije verkeer van diensten. **Vijlbrief maakt zich meer druk om de belangen van bedrijven dan om de gevolgen voor de Nederlandse burgers.**
### De Kosten Dragen Wij
Vijlbrief wijst op de kwetsbaarheid van deze werknemers en de uitbuiting die zij ondergaan. Maar dat is slechts de helft van het verhaal. Hij erkent ook de “oneerlijke concurrentie” die ontstaat omdat deze werknemers geen belastingen en premies in Nederland betalen. De Nederlandse vakman, die wél alles betaalt, moet concurreren met deze goedkope arbeidskrachten uit de schaduw.
En waar moeten al deze mensen slapen? In een land waar het migratiesaldo al ver boven de norm ligt en jongeren jaren op een huis moeten wachten. D66 probeert dit te verkopen als een probleem van kwetsbare migranten, terwijl jij de gevolgen op de woningmarkt moet ondergaan.
De minister erkent dat de economie deze arbeidskrachten nodig heeft. Maar als een bedrijf ze via de Nederlandse regels kan aanvragen, dan is het duidelijk dat ze de strenge criteria willen omzeilen. D66 klaagt over wetgeving, maar aan deze achterdeur wordt niets gedaan.
### Sluit de Achterdeur
Aanstaande donderdag is er een commissiedebat met Vijlbrief. De Kamer moet eisen dat er geen ‘meewegen’ meer is: zonder vergunning van Nederland, geen werk in Nederland. Als het Hof zegt dat dat niet mag, dan is dat het bewijs dat Nederland de controle over zijn eigen arbeidsmarkt kwijt is.
**Den Haag draaide de voordeur op slot en gaf de sleutel van de achterdeur aan Lissabon. En jij mag de rekening betalen.**
De vraag rijst: wie bepaalt er nu écht wie hier werkt? Terwijl wij ons afvragen hoe we deze chaos moeten aanpak
.
