
een beetje heeft opgelet, zag hoe de industrie zich stevig positioneerde in het
immigratiedebat. Documentaires, series en films vertelden grotendeels hetzelfde
verhaal. Duidelijk gekleurd. Die lijn zet zich nu door. Niet langer alleen
immigratiebeleid, maar specifiek U.S. Immigration and Customs Enforcement ligt
onder vuur, oftewel ICE.
gebracht en komt met meerdere concrete voorbeelden. Neem de reboot van Party
of Five. Waar het origineel draaide om een gezin dat een tragedie probeert
te verwerken, staat in de nieuwe versie deportatie centraal als belangrijkste
dramatische motor. HBO volgde een vergelijkbare koers met documentaires als Torn
Apart: Separated at the Border en Liberty: Mother of Exiles.
verwerkten het thema nadrukkelijk. En zelfs in een kinderfilm als Descendants
3 werd immigratie onderdeel van het conflict. Selena Gomez gaf het
onderwerp extra gewicht met de serie Living Undocumented, waarin
persoonlijke verhalen centraal staan.
ICE als vijandbeeld
film One Battle After Another van Paul Thomas Anderson speelt Leonardo
DiCaprio een rebel die zich tegen ICE keert. Zijn tegenspeelster, gespeeld door
Teyana Taylor, gaat nog verder en gebruikt geweld om immigranten te bevrijden.
Op televisie gaat het nog verder. De HBO-serie The Pitt
bouwt een verhaal rond een illegale immigrant in een ziekenhuis. ICE-agenten
verschijnen als harde handhavers zonder empathie. Een scène wordt als volgt
samengevat: “…aan het einde van de aflevering wordt een verpleegkundige aangehouden
omdat hij ingrijpt om de patiënt te beschermen wanneer de ICE-agenten te
agressief worden.”
CBS volgt met Matlock. In de aflevering “Collateral”
verdedigt het personage van Kathy Bates een cliënt die vastzit bij ICE. De
overheid wordt daarbij neergezet als onredelijk en hard.
Zelfs superhelden doen mee
In de Marvel-serie Daredevil: Born Again krijgt het
thema een andere vorm. Een burgemeester laat mensen zonder proces oppakken. De
parallel met de kritiek op ICE ligt er dik bovenop. Acteur Michael Gandolfini
zei daarover: “We doen tegenwoordig veel veilige dingen in film. Iets
risicovols maken dat ook echt iets zegt, is zeldzaam.”
Wat opvalt: het blijft niet bij fictie. Late nightshows en
comedyprogramma’s nemen dezelfde toon over. Bij Saturday Night Live
klonk het zo: “Ik snap dat ICE-agenten mensen zijn, zogenaamd, en dat ze hun
werk moeten doen. Maar vraag je jezelf op een gegeven moment, terwijl je oude
vrouwen peppersprayt of op een verpleegkundige schiet, nooit af: ‘Zijn wij
klootzakken?’”
Op rode lopers verschijnen ondertussen “ICE Out”-buttons als
zichtbaar statement.
Het verhaal dat ontbreekt
Wat minder aandacht krijgt, zijn verhalen die niet in dit
narratief passen. Misdrijven waarbij illegale immigranten betrokken zijn,
blijven grotendeels buiten beeld. Hollywood kiest duidelijk welke verhalen het
vertelt, en welke niet.
De koers is helder. Waar Hollywood eerder al een standpunt
innam over immigratie, richt de industrie zich nu expliciet op ICE. Minder
verpakt, meer uitgesproken. Voorstanders zien betrokken kunst. Critici zien een
eenzijdig verhaal. Wat het ook is, het (kleine) scherm fungeert steeds vaker
als podium voor politiek. En dat lijkt voorlopig niet te veranderen.
.

