
Het is een patroon dat inmiddels even lachwekkend als treurig is. Het wankele minderheidskabinet-Jetten (D66, VVD en CDA) is nog maar amper begonnen, of ze struikelen alweer over hun eigen veters. Met een stuitende arrogantie dachten ze wel even een bezuiniging van 30 miljoen euro op de inkomenssteun door de Kamer te drukken, in de ijdele hoop dat de overige partijen blindelings zouden volgen. De realiteit? Een keiharde en beschamende afgang. Het kabinet moet met de staart tussen de benen de zoveelste beleidsmaatregel intrekken. Dit Haagse amateurisme kent werkelijk geen grenzen!
De hoogmoed van een minderheidskabinet
Hoe verzin je het? Je hebt geen meerderheid in de Tweede Kamer, maar je gedraagt je vanaf dag één wél als de absolute alleenheerser. Het asociale plan stond doodleuk genoteerd in de voorjaarsnota: “het versoberen van de proactieve dienstverlening”. Oftewel: gemeenten zouden mensen die recht hebben op een uitkering, maar dat in de ondoordringbare bureaucratische chaos niet weten, niet langer actief benaderen. Een kille bezuiniging op de rug van de meest kwetsbaren.
Liefst 170.000 huishoudens lopen momenteel geld mis waar ze wettelijk recht op hebben. Nationale ombudsman Reinier van Zutphen sprak klip en klaar uit wat elke weldenkende Nederlander vindt. Hij noemde het een “armzalige situatie” dat deze groep mensen onder het bestaansminimum wegzakt. Maar het kabinet dacht: ach, die 30 miljoen kunnen we daar wel mooi wegschrapen.
Laat de waarheid niet verzwijgen: blijf op de hoogte van het gepruts in Den Haag en de naderende val van dit kabinet! (Let op: het artikel gaat hieronder direct verder!)
Interne chaos en een gedwongen aftocht
Regeren is vooruitzien, behalve bij Jetten
En dus kan minister Aartsen weer terug naar de tekentafel om ergens anders 30 miljoen euro vandaan te toveren, terwijl de tekorten op zijn ministerie door de peperdure WIA-uitkeringen toch al de pan uit rijzen.
Het is het zoveelste snoeiharde bewijs dat deze D66-VVD-CDA-combinatie compleet stuurloos ronddobbert. Ze dachten met een ongekende bestuurlijke arrogantie de boel wel even te kunnen dicteren, maar de realiteit van een minderheidskabinet haalt ze keer op keer genadeloos in.
Een regering die na enkele maanden al grossiert in ingetrokken plannen, ruziënde coalitiepartners en pijnlijke parlementaire nederlagen, is geen lang leven beschoren. Dit wekt nul komma nul vertrouwen!
.

