Hoe ben je hierin terechtgekomen?
“Na mijn studie geschiedenis aan de universiteit ben ik als journalist begonnen. Ik heb een behoorlijk lange carrière als onderzoeksjournalist achter de rug en heb voor bijna alle grote Estse mediaorganisaties gewerkt. Ik ben begonnen bij de gedrukte pers op lokaal niveau, op een klein eilandje genaamd Hiiumaa in Estland. Maar daarna ben ik overgestapt naar andere, grotere kranten in Estland. Ik heb vele jaren gewerkt voor de onderzoeksredactie van de enige zakenkrant van Estland. En daarna ben ik naar de televisie overgestapt.”
“De grootste Estse commerciële tv-zender begon een onderzoeksprogramma in de stijl van 60 Minutes. Dus hebben we dat opgezet en het was behoorlijk succesvol. Na vijf jaar stapte ik over naar het belangrijkste Estse tv-nieuwsprogramma en heb daar ook een paar jaar gewerkt. En toen kwam 2020 en COVID.”
“Dat was in het begin, nou ja, verwarrend. En toen werd het vrij duidelijk dat er dringend weerstand moest worden geboden tegen de uitholling van individuele vrijheden. Er heerste het gevoel dat we dergelijke ontwikkelingen moesten tegengaan. De druk die ik tijdens de coronaperiode voelde, was zo intens dat ik het werk als nieuwsredacteur niet meer wilde doen. Omdat ik het gevoel had dat we niet over belangrijke kwesties spraken.”
Ben je uiteindelijk uit de mainstream media gestapt?
“Nou, ik ben niet echt helemaal weggegaan. Ik heb daar nog steeds contacten, ik publiceer daar nog steeds, ik heb een column in de grootste krant van Estland en ik werk met hen samen. Dus ik kan niet zeggen dat ik in die zin de mainstream media heb verlaten.”
Dat is best interessant. Als je in Nederland een documentaire als No Boiling Planet had gemaakt, zou je meteen door de mainstream media worden ‘gecanceld’.
“Zo ver zijn we in Estland nog niet, denk ik. Nog niet in ieder geval. Al die ‘woke’-dogma’s en het ‘cancelen’ van mensen zijn in andere westerse landen veel intenser. We hebben wel activisten en campagnevoerders, maar er zijn nog steeds behoorlijk wat eerlijke journalisten. En mijn achtergrond – ik ben het grootste deel van mijn carrière in dienst geweest bij deze grote mediabedrijven en heb daar nog steeds contacten – is ook een voordeel.”
Ben je na COVID met Freedom Research begonnen?
“Ja, de uitholling van individuele vrijheden gaf mij en enkele collega’s het gevoel dat we terug moesten vechten. We hebben een ngo opgericht die zich hieraan wijdt en waarbinnen we onze media-activiteiten uitvoeren. We zijn volledig afhankelijk van de steun van onze lezers en kijkers, die aan ons kunnen doneren. Freedom Research is de Engelse versie, en we hebben ook een Estse versie. We doen dus twee dingen tegelijk. We willen rationele ideeën overbrengen, niet alleen in Estland, maar in bredere zin.”
Hield je je al bezig met het klimaatthema voordat je Freedom Research oprichtte?
“Nee, daar dacht ik helemaal niet over na. En ik moet zeggen dat ik een vrij gangbare opvatting over het klimaat had, totdat ik me er ongeveer vier jaar geleden in ging verdiepen. Ik dacht dat er een soort wetenschappelijke consensus bestond. Ik had geen idee waar ze het over hadden, als men sprak over de consensus van 97 procent. We weten nu allemaal dat dit eigenlijk afkomstig is uit een gebrekkig wetenschappelijk artikel.”
“Toen ze op een beperkende manier over het klimaat begonnen te praten, namelijk dat we onze levenswijze moesten inperken, trok het onderwerp pas écht mijn aandacht. Hoezo kan ik niet meer op zomervakantie gaan? Ik begon zogenaamde sceptici te interviewen en ontdekte dat zij een heel andere visie hadden. Ik herinner me bijvoorbeeld dat ik het boek van Judith Curry las, Climate Uncertainty and Risk.”
Professor Judith Curry in No Boiling Planet: “Het is economische zelfmoord”
Wat is je huidige visie op het klimaat?
“Ik denk niet dat mensen met hun handelingen een catastrofe veroorzaken. En ik denk niet dat kooldioxide veel opwarming veroorzaakt. Ik denk dat al die absurde beweringen over steeds ergere overstromingen en orkanen volstrekt onjuist zijn.”
“Het probleem is dat dit niet op feiten is gebaseerd. En dat is, voor mij als journalist, precies wat ik aan de kaak wil stellen. We moeten ons aan de feiten houden en mogen geen onwaarheden verkondigen. Ik ben er echt van overtuigd dat het publiek ernstig verkeerd geïnformeerd is over de klimaatkwestie.”
Wat was het doel en de motivatie om No Boiling Planet te maken?
“De motivatie is om mensen te laten zien dat wat je in de media hoort over het klimaat en klimaatverandering niet klopt. Dit is wat mensen moeten weten, waarover ze moeten nadenken en wat ze aan de orde moeten stellen bij verkiezingen. Ze moeten politici hierover aanspreken en dienovereenkomstig stemmen.”
“Bovendien wilde ik alles delen wat ik zelf heb geleerd tijdens deze zoektocht rond klimaatonderwerpen. Niemand anders spreekt zich uit over tegengestelde standpunten, en als ze dat wel doen, worden deze standpunten bestempeld als desinformatie.”
“Ze vonden ook Martin Durkins Climate: The Movie, een zeer goede documentaire over dezelfde kwesties, desinformatie. Maar we zijn erin geslaagd om de film op de Estse televisie te krijgen. Hopelijk doet onze film het net zo goed als Climate: The Movie, en als Durkins oudere film The Great Global Warming Swindle, ook een zeer goede film. Voor mij waren die films eigenlijk een soort rolmodellen. Onze invalshoek, onze vertelwijze is iets anders; we bouwen het verhaal op en richten ons meer op wat Europa doet.”
Denk je dat het tij op klimaatgebied aan het keren is?
“Zeker, het gaat de goede kant op. Kijk maar naar de klimaatconferenties, de COP’s. In het slotdocument van de laatste klimaatconferentie werd niet meer vermeld dat fossiele brandstoffen geleidelijk zullen worden afgebouwd. Het grootste deel van de wereld wil deze uitspraken niet meer horen, omdat fossiele brandstoffen de basis vormen van de manier van leven die we vandaag de dag hebben. En we kunnen ze niet vervangen. Dus ja, het hoogtepunt van de klimaatdiscussie is voorbij, het grootste deel van de wereld heeft dit achter zich gelaten.”
Daardoor zitten we nu in de vreemde situatie dat Europa in feite het enige deel van de wereld is dat nog steeds streeft naar klimaatneutraliteit, en daarmee mogelijk economische zelfmoord pleegt.
“Ja, het is moeilijk uit te leggen. Maar ik denk dat bijvoorbeeld in Estland steeds meer mensen zich ervan bewust worden dat de alarmistische argumenten niet echt kloppen, en dat ze vragen beginnen te stellen. Dus in Estland, en dat is deels ook te danken aan ons werk, verschuift de balans naar een rationelere aanpak en naar adaptatie aan klimaatverandering. Want we kunnen klimaatverandering sowieso niet tegenhouden.”
“In West-Europa is het probleem dat een film als de onze meteen zou worden gecanceld. Het narratief is daar dus nog steeds sterk. Men marcheert in het gelid vooruit, terwijl de regeringen het narratief nog steeds van bovenaf opleggen.”
“Waarom blijven ze deze koers volgen? Een antwoord zou kunnen zijn dat ze vrijheden willen inperken en meer controle over het leven van mensen willen hebben. Maar ik denk dat politici tegenwoordig een iets ander probleem hebben. Ze praten al te lang over klimaatverandering. Ze hebben gezegd dat wind- en zonne-energie goedkoop zouden worden, dat ze milieuvriendelijk zouden zijn en ons overvloedige energie zouden opleveren. Ze hebben kerncentrales en kolencentrales gesloten en belastinggeld verspild aan die andere oplossingen die niet werken.”
Prof. Samuel Furfari in No Boiling Planet over de EU: “Niemand volgde ons”.
Denk je echt dat politici diep van binnen beseffen dat wind- en zonne-energie geen oplossingen zijn?
“Ze moeten het wel beseffen. Ze zijn tenslotte niet dom. Of wel? Ik bedoel, dit is elementaire natuurkunde.”
In je documentaire zegt Richard Lindzen dat er iets psychologisch aan de hand moet zijn: “Ze hebben een psychiater nodig.”
“Nou ja, sommige politici hebben waarschijnlijk inderdaad een psychiater nodig. Ze zien niet wat er om hen heen gebeurt. En nog iets: we hadden het over die klimaatconferenties en ik zei dat er de vorige keer geen document is opgesteld over het uitfaseren van fossiele brandstoffen. Maar zag je enige paniek in Europa? Europa stoot slechts 6% van de broeikasgassen uit. Dus als China en de VS en Rusland en India en alle andere landen doorgaan met het uitstoten van broeikasgassen, dan zou er paniek moeten zijn, toch? Maar ik zag helemaal geen paniek.”
“Dit is absurd. Dus ik denk echt dat ze ofwel heel, heel dom zijn, ofwel andere motieven hebben, ofwel dit al tientallen jaren zeggen en simpelweg niet meer kunnen veranderen. We hebben dus een nieuwe generatie politici nodig die dit wél gaat veranderen, want politici komen hun woorden meestal niet terug, toch?”
Is dit de manier waarop dit in Europa zal worden opgelost? Een nieuwe generatie politici die andere standpunten kan innemen?
“Ja, partijen als Alternative für Deutschland of de partij van Le Pen, of Reform in het Verenigd Koninkrijk, zullen vroeg of laat waarschijnlijk aan de macht komen. Dan stort het allemaal toch in.”
Tot slot, aan welke andere kwesties werkt Freedom Research nog meer?
“We zetten ons in om de problemen rond individuele vrijheden onder de aandacht te brengen en deze te beschermen. De druk om onze vrijheden te ontnemen is de afgelopen tien jaar behoorlijk groot geweest. Deze vrijheden zijn in feite de belangrijkste mensenrechten. Dat zijn de vrijheid van denken, de vrijheid van meningsuiting, academische vrijheid, de vrijheid om eigen keuzes te maken op het gebied van gezondheid, de vrijheid om niet te worden gevolgd en om geen gegevens te laten verzamelen. En de vrijheid om je eigen levenswijze te kiezen.”
“Politieonderzoeken zijn tegenwoordig heel gewoon, zelfs voor grappen op internet. We moeten ons hiertegen verzetten, koste wat het kost, want als deze vrijheden ons worden ontnomen, hebben we geen vrije samenleving meer.”
Source: https://clintel.nl/no-boiling-planet-hannes-sarv-klimaatalarmisme/
.