Een bewering die herhaaldelijk botst met de waarneembare werkelijkheid vraagt om kritische bestudering. Dergelijke beweringen overleven alleen wanneer tegenstrijdig bewijs wordt verzwegen, gegevens selectief worden gepresenteerd of angst het wint van de feiten. Dat is het geval met het apocalyptische verhaal over klimaatverandering.
Een van de vele voorwendsels van doemdenkers is dat veranderende klimaatpatronen de wereldwijde voedselzekerheid bedreigen. Milieuwebsites zoals Mongabay waarschuwen dat “klimaatverandering, extreem weer en conflicten de wereldwijde voedselcrisis verergeren”, alsof de oogsten overal mislukken. “Wetenschappelijke” blogs beweren dat klimaatverandering voedselsystemen in gevaar brengt. De Verenigde Naties stellen dat “de wereldwijde voedselvoorziening onzeker wordt gemaakt door klimaatverandering.”
Als dit overeenkwam met de werkelijkheid, zouden dichtbevolkte agrarische landen tekenen van ineenstorting vertonen, waarbij mijn thuisland India een waarschuwend voorbeeld zou zijn. Honderden miljoenen Indiërs zijn nog steeds direct of indirect afhankelijk van de landbouw. De variabiliteit in regenval heeft de economische geschiedenis van het land generaties lang bepaald.
In plaats daarvan heeft de gewasproductie in India jaar na jaar records gebroken, waarmee deze klimaatdogma’s onjuist blijken te zijn.
Het agrarische wonder van India
India is de op één na grootste producent van rijst en tarwe ter wereld, met een productie van respectievelijk 150 miljoen en 117 miljoen ton in 2024-25. Het land bereikte een recordproductie van voedselgranen van 358 miljoen ton, wat een sterke verschuiving naar hoogwaardige gewassen weerspiegelt. Tussen 2020 en 2025 steeg de landbouwexport met 50% tot 51 miljard dollar. Landbouw en aanverwante activiteiten zijn goed voor bijna een vijfde van de bruto toegevoegde waarde van het land tegen huidige prijzen, bieden werk aan ongeveer 46% van de beroepsbevolking en voorzien in het levensonderhoud van bijna 55% van de bevolking.
Ziet dit er volgens u uit als een instortend ecosysteem? Zijn recordoogsten een weerspiegeling van een planeet die vijandig staat tegenover planten? Het gekrijs van klimaatalarmisten is geen partij voor miljoenen tonnen geoogst graan.
De giftige CO2-mythe
Hoe kan een land in de tropen, dat zogenaamd kwetsbaar is voor “extreem weer”, opeenvolgende recordoogsten behalen? Het antwoord ligt deels in iets wat klimaatalarmisten weigeren te erkennen: stijgende niveaus van koolstofdioxide (CO2) in de atmosfeer versnellen de plantengroei, en de natuurlijke opwarming van de moderne tijd is veel gunstiger voor de landbouw dan de kou van de Kleine IJstijd, waaruit de planeet 175 jaar geleden tevoorschijn kwam.
Koolstofdioxide is niet de vervuiler die de klimaatpseudowetenschap beweert dat het is. Het is plantenvoeding. Elke botanicus en boer begrijpt dit, net als schoolkinderen voordat indoctrinatie het onderwijs in veel klaslokalen verving. Verhoogde CO2-niveaus stimuleren de fotosynthese, verhogen de gewasopbrengsten en verbeteren de efficiëntie van het watergebruik in planten.
NASA stelt dat “CO2 de aarde groener maakt”, en merkt op dat een stijgende concentratie in de atmosfeer de afgelopen drie decennia 5% heeft toegevoegd aan het wereldwijde groene bladoppervlak. Studies naar plantengroei tonen consequent aan dat gewassen zoals tarwe, rijst en sojabonen sterk reageren op CO2-verrijking, met opbrengststijgingen variërend van 15% tot 30%.
Commerciële kasbeheerders verbeteren routinematig de productiviteit door het CO2-gehalte te verhogen tot 800-1.000 delen per miljoen (ppm) – ruim boven het huidige atmosferische niveau van 420 ppm. De resultaten zijn opvallend: de tomatenopbrengsten stijgen met 40-50%, de komkommerproductie neemt toe met 30-40% en de groei van sla en andere groenten versnelt aanzienlijk.
Dit betekent niet dat het klimaat geen rol speelt in de landbouw. Natuurlijk doet het dat wel. Neerslag, temperatuur, zonlicht en seizoensgebonden timing zijn van belang. De vraag is of het klimaatverhaal de landbouwresultaten nauwkeurig verklaart.
Tijdens de Kleine IJstijd veroorzaakten koude temperaturen wijdverspreide misoogsten. De groeiseizoenen waren meedogenloos kort. Vorst vernietigde oogsten voordat ze konden rijpen. In Europa en Azië leden enorme aantallen mensen honger. De warmere temperaturen en langere groeiseizoenen van vandaag zijn een zegen.
We beleven een gouden tijdperk voor de landbouw. De lucht is rijker aan de stof die planten leven geeft. Het weer is gunstiger voor het verbouwen van voedsel dan het in eeuwen is geweest. De verzonnen doemscenario’s van het klimaatindustriecomplex zijn belachelijk.
Source: https://clintel.nl/recordopbrengsten-voedsel-klimaat/
.