Nederland noemt zichzelf graag een cultureel ontwikkeld land. We hebben dure beleidsnota’s, cultuurfondsen, adviesraden en een eindeloze stoet bestuurders die elkaar vertellen hoe belangrijk kunst en diversiteit zijn.
Maar ondertussen is de muzikale basis van ons eigen land afgebroken.
Nog maar 22 procent van de studenten die in Nederland worden opgeleid tot uitvoerend musicus komt uit Nederland. Twintig jaar geleden was dat 52 procent. Het aandeel Nederlandse studenten is dus meer dan gehalveerd.
Dat is geen klein statistisch verschijnsel. Het is het resultaat van vijftien jaar bestuurlijke verwaarlozing van muziekscholen, individuele lessen, harmonieorkesten, fanfares en talentontwikkeling.
Nederlandse kinderen krijgen nauwelijks nog een kans
Nederland telt negen hogescholen die hoger muziekonderwijs aanbieden. Zeven daarvan hebben een masteropleiding tot uitvoerend musicus.
Volgens cijfers die de NOS bij DUO opvroeg, komt inmiddels 78 procent van de betrokken studenten uit het buitenland.
Dat bewijst dat de Nederlandse conservatoria internationaal nog steeds aantrekkelijk zijn. Het probleem ligt niet bij getalenteerde buitenlandse studenten. Zij maken gebruik van opleidingen waarvoor zij hard hebben gewerkt en waarvoor zij kennelijk beter zijn voorbereid.
De aanklacht richt zich op de Nederlandse overheid, die haar eigen jeugd steeds minder in staat stelt datzelfde niveau te bereiken.
Op veel basisscholen bestaat geen structureel muziekonderwijs meer. Gemeentelijke muziekscholen verdwenen of werden onbetaalbaar. Individuele lessen werden ingeruild voor oppervlakkige groepsprojecten. Wie serieus viool, piano, klarinet of trompet wil leren spelen, is afhankelijk van particulier aanbod en ouders die de rekening kunnen betalen.
Talent is overal aanwezig. Toegang tot vorming niet.
Geen enkel Nederlands jeugdorkest op internationaal concours
De gevolgen worden zichtbaar bij het Wereld Muziek Concours in Kerkrade. Harmonieorkesten, brassbands en fanfares uit tientallen landen komen daar samen.
In de jeugddivisie doet dit jaar geen enkel Nederlands orkest mee.
Geen één.
Nederland heeft een eeuwenoude traditie van lokale koren, fanfares, kerkorganisten, harmonieën en muziekverenigingen. Vooral in dorpen en kleinere steden vormden die verenigingen een cruciaal onderdeel van de gemeenschap. Kinderen leerden een instrument bespelen, ouderen gaven kennis door en generaties stonden samen op hetzelfde podium.
Die infrastructuur verdwijnt. Verenigingen vergrijzen, orkesten worden kleiner en jonge aanwas blijft uit.
DDS verdedigt de Nederlandse cultuur niet alleen wanneer er een rel ontstaat, maar juist wanneer onze tradities langzaam en geruisloos worden afgebroken. Help ons deze culturele strijd voort te zetten via Rabobank: NL95 RABO 0159 0983 27, t.n.v. Liberty Media. Wie zijn cultuur wil behouden, moet ook de media steunen die haar durven verdedigen.
Honderden miljoenen aan achterstand
De Raad voor Cultuur berekende dat de cultuursector sinds 2005 relatief steeds verder is achtergeraakt. Als aandeel van de totale rijksbegroting daalde het cultuurbudget van 0,47 naar 0,35 procent. Volgens de Raad voor Cultuur komt dat neer op een jaarlijkse achterstand van ruim 500 miljoen euro ten opzichte van andere beleidsterreinen.
Maar het probleem is niet uitsluitend een gebrek aan geld. Het gaat ook om de manier waarop het beschikbare geld wordt besteed.
Bestuurders zijn dol op tijdelijke projecten, campagnes, managementlagen en abstracte doelstellingen. De simpele infrastructuur van een muziekschool, een vaste docent en een betaalbare wekelijkse les heeft veel minder bestuurlijke glamour.
Toch ontstaat juist daar vakmanschap. Een kind leert geen instrument bespelen door één inspiratieworkshop per jaar. Muzikale vorming vraagt discipline, herhaling, persoonlijke aandacht en jarenlange begeleiding.
Het Landelijk Kenniscentrum Cultuureducatie en Amateurkunst waarschuwt dan ook dat Nederland de infrastructuur afbreekt die de conservatoria moet voeden.
Cultuur is meer dan amusement
Als conservatieven spreken over cultuur, denken linkse bestuurders vaak uitsluitend aan identiteitspolitiek of de vraag welke groep in welk bestuur vertegenwoordigd is.
Maar cultuur is in de eerste plaats overdracht. Het is een kind dat van een oudere docent leert hoe Bach moet worden gespeeld. Het is een katholiek koor dat eeuwenoude liturgische muziek levend houdt. Het is een fanfare die een dorp bij elkaar brengt. Het is een harmonieorkest waarin discipline, samenwerking en schoonheid belangrijker zijn dan politieke slogans.
Wie die overdracht niet onderhoudt, verliest haar.
De Nederlandse staat hoeft niet ieder orkest rechtstreeks te besturen. Sterker nog, centralistische bemoeizucht maakt cultuur vaak dood. Wel kan de overheid ruimte geven aan ouders, verenigingen, kerken, particuliere docenten en lokale initiatieven.
Muzieklessen kunnen fiscaal aantrekkelijker worden gemaakt. Gemeenten kunnen repetitieruimtes beschikbaar stellen. Instrumenten kunnen via bruikleenprogramma’s toegankelijk worden. Scholen kunnen muziek opnieuw als serieus vak behandelen in plaats van als incidentele versiering.
Onze eigen jeugd verdient beter
Het zou verkeerd zijn om buitenlandse studenten de schuld te geven. Zij vullen een gat dat Nederland zelf heeft laten ontstaan.
De pijnlijke werkelijkheid is dat onze eigen kinderen steeds minder vaak de opleiding, oefentijd en begeleiding krijgen waarmee zij de top kunnen bereiken. Vervolgens kijkt Den Haag verbaasd wanneer de Nederlandse student op het conservatorium een minderheid wordt.
Dit is geen natuurverschijnsel. Het is een politieke keuze geweest om de basis te verwaarlozen.
Nederland moet weer investeren in vorming, vakmanschap en culturele continuïteit. Niet omdat iedere leerling beroepsmusicus moet worden, maar omdat muziek mensen verheft, gemeenschappen verbindt en een beschaving haar geheugen geeft.
Een land dat zijn eigen kinderen geen toegang meer geeft tot zijn muzikale erfenis, is bezig zichzelf cultureel uit te wissen.
De strijd om Nederland gaat niet alleen over grenzen en belastingen, maar ook over wat wij aan onze kinderen doorgeven. Steun DDS via BackMe en help ons uitgroeien tot een nog sterker onafhankelijk medium dat onze geschiedenis, tradities en christelijke beschaving zonder excuses verdedigt.
Source: https://www.dagelijksestandaard.nl/cultuur/nederlandse-muziekcultuur-afgebroken-conservatoria
.
