Deel deze eye-opening informatie met je vrienden op social media!
In een interview bij blckbx onthult sportondernemer en voormalig beroepsmilitair Grada Boschker hoe de SDG’s (Sustainable Development Goals) worden misbruikt om kleine ondernemers en boerenfamilies van hun grond te verdrijven, ten gunste van grote corporaties.
Crises als politiek gereedschap
Boschker legt uit dat machthebbers crises bewust gebruiken om ruimte op de markt te creëren. De coronacrisis heeft de detailhandel al verdrongen, en het stikstofbeleid legt nu druk op boeren. Telkens zijn het de grote bedrijven die verbonden zijn met het World Economic Forum die profiteren van deze situaties. Ze verwijst naar het boek Behind the Green Mask van Rosa Koire, dat al in 2011 waarschuwde voor dit mechanisme: achter milieudoelstellingen schuilt een agenda om kleine ondernemers systematisch uit de markt te drukken.
—Lees verder na dit advertentieblokje—
Het Wildlands Project
Boschkers analyse draait om het Wildlands Project, een onderdeel van de biodiversiteitsovereenkomst die in 1992 werd ondertekend door 178 landen in Rio de Janeiro. Hoewel het geen bindend verdrag is, wordt het stap voor stap geïmplementeerd. Het project beoogt grote stukken land terug te geven aan de natuur, omringd door bufferzones waar menselijke activiteit beperkt of verboden is. De recente hekken rond de Veluwe en de koppeling van Natura 2000-gebieden via Natuurnetwerk Nederland zijn volgens Boschker tastbare voorbeelden van dit beleid. Boeren moeten weg, niet vanwege stikstof, maar vanwege een kaart die al decennia geleden is getekend.
Wageningen en de rol van universiteiten
Boschker wijst op de rol van Wageningen University & Research (WUR) in het wetenschappelijk onderbouwen van dit beleid. De universiteit liep al in de jaren 2000 voorop in het bedenken van de biodiversiteitstransitie. Ze noemt het cynisch dat de instelling een agenda uitrolt die de bestaanszekerheid van haar eigen alumni ondermijnt. Ze ziet een vergelijkbaar patroon op andere Nederlandse universiteiten: SDG-vlaggen wapperen trots, professoren zijn gebonden aan specifieke SDG-doelstellingen en studenten worden enkel blootgesteld aan sprekers die de agenda bevestigen.
Monopolievorming via gemeentelijk beleid
Lokaal wordt de impact concreet. Gemeenten stellen steeds strengere eisen aan aannemers en leveranciers, waardoor kleine spelers worden uitgesloten. Grote bedrijven met de juiste middelen en keurmerken hebben hier geen moeite mee, terwijl kleine aannemers worden benadeeld. Dit leidt tot monopolievorming in het voordeel van corporaties die de SDG-agenda steunen, zoals bouwconcern BAM. Boschker ziet dit niet als toeval, maar als bewust beleid dat gemeenten richting monopolievorming stuurt.
Burgemeesters als uitvoeringsorgaan
Boschker en haar tafelgenoten bij blckbx zien benoemde burgemeesters in Nederland als een groot probleem. Deze burgemeesters voeren volgens haar een agenda uit die van bovenaf wordt opgelegd, in plaats van onafhankelijk te besturen. Ze wijst op regio’s zoals Arnhem Nijmegen waar burgemeester Bruls nauwe banden heeft met organisaties die de SDG-doelstellingen actief promoten. In de Achterhoek is dit zichtbaar via de Achterhoek Raad, waar de SDG-agenda wordt uitgerold zonder steun van lokale fracties.
Decentralisatie als tegenkracht
Om weerstand te bieden aan deze agenda pleiten Boschker en haar gesprekspartners voor radicale decentralisatie. Besluitvorming moet dichter bij de burger komen te liggen. Het MKB, dat een groot deel van de werkgelegenheid en het bruto nationaal product vertegenwoordigt, moet beschermd worden tegen overmatige regeldruk die kleine spelers benadeelt. Zolang gemeenten dienen als uitvoeringsorganen van hogere overheden en burgemeesters benoemd worden in plaats van gekozen, blijft de burger buitenspel staan. Boschker roept op om haar blogs te lezen, het verhaal te delen en weerstand te organiseren vanuit de lokale politiek, omdat daar de agenda het meest kwetsbaar is.
.