
De misplaatste jaloezie van de linkse critici
Tijdens de altijd enerverende Formule 1 Grand Prix van Monaco in 2025 – de perfecte plek waar topsport, snelheid en glamour samenkomen – kruisten de paden van Bardella en de Italiaanse prinses elkaar. Prachtig voor hem, zou je zeggen.
Maar in plaats van hem dit geluk te gunnen, grijpen critici deze romance aan om zijn politieke profiel aan te vallen. Bardella groeide op in de keiharde buitenwijken van Seine-Saint-Denis en werkte zich vanuit een bescheiden milieu helemaal op naar de top.
Wat een armoedige, jaloerse logica. Je afkomst en het milieu waarin je bent opgegroeid, veranderen toch niet met terugwerkende kracht omdat je vriendin toevallig rijk is? Bardella wéét wat de hardwerkende burger doormaakt, juist omdat hij daar zelf vandaan komt.
Laat de waarheid niet verzwijgen: blijf op de hoogte van de hypocriete aanvallen van het establishment op rechtse leiders! (Let op: het artikel gaat hieronder direct verder!)
Een sprookje voor de volkswijken
Sterker nog, het is de ultieme belichaming van de droom dat je, ongeacht je afkomst, alles kunt bereiken. Een prominent RN-partijfiguur legde dit haarfijn uit aan Le Parisien: “Het is een enorme troef. Mensen zijn dol op de verhalen over de gewone jongen en de prinses, vooral in de volkswijken. Het betekent dat het inderdaad mogelijk is.”
Laat de man met rust
De aanval op de nationaliteit van de prinses is minstens zo triest. Dat Bardella strijdt tegen ongecontroleerde, massale immigratie uit niet-westerse landen, betekent natuurlijk niet dat hij geen relatie mag hebben met een Europese, Italiaanse vrouw. Dat is de bekende appels-met-peren-vergelijking van de wanhopige elite.
In Frankrijk is het bovendien de normaalste zaak van de wereld dat politici zich begeven in glamoureuze kringen. Zoals een trouwe medestander van Bardella al volkomen terecht opmerkte: “Nicolas Sarkozy had ook een relatie met Carla Bruni en dat vonden zijn kiezers geen enkel probleem”.
Het is de hoogste tijd dat we kappen met dit moralistische gezeur. Bardella strijdt voor een soeverein en veilig Frankrijk, en met wie hij na werktijd het bed deelt of op de Monegaskische tribunes staat, doet daar werkelijk he-le-maal niets aan af!
.

