## Kerkasiel eindigt: Wat betekent dit voor de toekomst van asielzoekers?
Na een onwerkelijke periode van 730 dagen is het kerkasiel in Kampen ten einde. Het Oezbeekse gezin Babayants heeft de bescherming van de kerk niet langer nodig, omdat zij een nieuwe asielprocedure zijn gestart. De rechter had eerder hun verzoek afgewezen, maar dat lijkt nu vergeten. Asielminister Van den Brink (CDA) staat voor een cruciale keuze: telt een definitief ‘nee’ nog, of is het een kwestie van tijd rekken?
### De onthulling van de protestantse gemeente
Tijdens een persconferentie maakte de protestantse wijkgemeente Open Hof zaterdag bekend dat het gezin, dat sinds 21 november 2024 in de kerk verbleef, binnenkort zal vertrekken. De overheid mocht de kerkdienst, die dag en nacht doorging, niet onderbreken, wat betekende dat het gezin niet kon worden uitgezet. Nu ze zelf besluiten om te stoppen, zal hun vertrek volgen zodra er opvang is geregeld.
### De strijd om verblijf
Het gezin arriveerde in 2014 met twee kinderen uit Oezbekistan en kreeg er nog twee in Nederland. Jarenlang streden ze om een verblijfsvergunning, maar zonder resultaat. Het kabinet beschouwde Oezbekistan als veilig, en in oktober 2024 wees de rechtbank hun aanvraag opnieuw af. Een maand later begon het kerkasiel, waarmee ze de rechtsgang omzeilden.
De nieuwe procedure draait om de vraag of het gezin inmiddels een gezins- en privéleven heeft opgebouwd dat bescherming verdient. Ze beroepen zich op artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, en zolang de zaak loopt, verblijven ze legaal in Nederland.
### De paradox van ‘nee’
Wat gebeurt er hier? Eerst zegt de rechter ‘nee’, en dat ‘nee’ wordt twee jaar lang omzeild door een kerkdienst. Ironisch genoeg is die verstreken tijd nu hun nieuwe argument om te blijven. Hoe langer je een ‘nee’ van de rechter weet te rekken, hoe sterker je zaak wordt. De advocaat van het gezin, Inge Zuidhoek, stelt in het persbericht dat het gezin al ’thuis’ is, maar dat is precies het probleem: dit thuis werd hen gegeven terwijl ze steeds afwijzingen kregen.
### Een nieuwe richting door de Raad van State
De familie put hoop uit een uitspraak van de Raad van State van 1 juli, die drie gezinnen uit Nigeria en Armenië het recht gaf om te blijven. De hoogste bestuursrechter bepaalde dat het belang van kinderen die al lange tijd in Nederland wonen zwaarder weegt dan rigide toelatingsregels. Dit zou de minister kunnen verplichten om de aanvraag van het gezin opnieuw te behandelen. Elk jaar dat het gezin hier blijft, versterkt hun zaak – niet omdat hun oorspronkelijke asielverzoek sterker wordt, maar omdat de tijd hen in hun voordeel werkt.
### Een bredere strijd
Herman Stomphorst, coördinator van de kerk, maakt geen geheim van de bredere inzet: “Wij stoppen de kerkdienst, niet de strijd. Voor dit gezin en voor meer dan 420 andere kinderen.” De IND schat dat het gaat om honderden gewortelde minderjarigen zonder verblijfsvergunning. Dit is geen uitzondering; het is een groeiende groep die nu een pad heeft: rekken tot je geworteld bent. De kinderen hebben deze strijd niet gekozen; de schuld ligt bij een systeem dat het negeren van een definitief ‘nee’ beloont.
### De bal ligt bij Van den Brink
De verantwoordelijkheid ligt nu bij asielminister Van den Brink. De vragen van de gewone Nederlander zijn simpel: Is doorprocederen het nieuwe verblijfsrecht? En wanneer wordt een definitief ‘nee’ weer echt definitief?
Als hij niet ingrijpt, weet elke uitgeprocedeerde asielzoeker wat hen te doen staat: blijven, opnieuw procederen, een kerk zoeken, en wachten tot de tijd aan hun zijde is. Van den Brink moet de Kamer laten weten hoe hij dit gat gaat dichten. Een ‘nee’ van de rechter moet weer een ‘nee’ zijn. Anders wordt ons asielbeleid niet meer dan een wachtkamer met een open achterdeur.
**Wat als dit alles deel uitmaakt van een groter plan? Wat als ‘zij’ deze chaos in stand houden om de controle over ons leven te behouden? De waarheid ligt misschien wel dieper dan we denken…**
.

