“Jongeren betrekken bij het klimaatrealisme”

Lucy Biggers

Tot een paar jaar geleden was Lucy Biggers (35) nauw betrokken bij de klimaatbeweging. Ze ging zelfs om met Greta Thunberg en werkte samen met het klimaatalarmistische Democratische congreslid Alexandria Ocasio-Cortez (beter bekend als AOC). Biggers’ ‘coming-out’ vond plaats in mei 2024 met een uitgebreid artikel in The Free Press, waar ze nu hoofd sociale media is.

In haar lezing op de Heartland Conference schetst Lucy Biggers haar persoonlijke en ideologische reis van klimaatactiviste naar criticus van het dominante klimaatverhaal. Ze legt uit dat ze aanvankelijk volledig op één lijn zat met de gangbare voorstellingen van klimaatverandering, zowel wat betreft urgentie als framing. Binnen deze kringen, zegt ze, was er weinig ruimte om het heersende perspectief in twijfel te trekken. “Ik was volledig ondergedompeld in dat wereldbeeld.”

Ze gaat verder in op de sociale dynamiek binnen activistische en mediakringen. Volgens Biggers is er vaak impliciete druk om zich aan te passen aan dominante standpunten, wat een open debat en kritisch onderzoek kan ontmoedigen. Ze beschouwt dit niet noodzakelijkerwijs als opzettelijke onderdrukking, maar als een bijproduct van groepsdenken en institutionele cultuur. “Er is veel druk om in het gareel te blijven.”

Na verloop van tijd begon ze echter twijfels te krijgen. Deze twijfels ontstonden toen ze merkte dat bepaalde informatie werd weggelaten of op een te simplistische manier werd gepresenteerd. Complexere gegevens of alternatieve standpunten, zo stelt ze, werden vaak uitgesloten van de verhalen die ze hielp creëren. Dit gaf haar het gevoel dat het publieke debat niet zo volledig of zo transparant was als zou kunnen. In haar woorden: “Ik begon op te merken wat er niet werd gezegd.”

Een belangrijk keerpunt in haar verhaal kwam toen ze alternatieve bronnen en deskundigen tegenkwam die de gangbare klimaatmodellen of beleidsbenaderingen ter discussie stelden. Ze benadrukt dat haar verschuiving in perspectief geleidelijk plaatsvond in plaats van plotseling. Ze begon vragen te stellen over onderliggende aannames, de interpretatie van gegevens en de manier waarop onzekerheid werd gecommuniceerd.

Emotie

Een ander centraal thema in haar lezing is de rol van emotie. Biggers stelt dat angst een krachtige drijfveer is geworden in de klimaatcommunicatie. Dit kan leiden tot overdreven of eenzijdige voorstellingen. Zoals ze zegt: “Angst is een zeer krachtig instrument.” Ze waarschuwt dat deze aanpak uiteindelijk het vertrouwen van het publiek kan ondermijnen, vooral als voorspellingen als te absoluut worden ervaren of niet uitkomen zoals verwacht.

In het laatste deel van haar lezing reflecteert Biggers op haar huidige standpunt. Ze presenteert zichzelf niet als iemand die klimaatverandering ontkent, maar eerder als iemand die pleit voor meer nuance, transparantie en open discussie. Ze benadrukt het belang van het erkennen van wetenschappelijke onzekerheid en het meenemen van een breder scala aan perspectieven in de beleidsvorming. Ze moedigt zowel journalisten als het publiek aan om kritischer na te denken.

Chris Martz

Een andere spreker tijdens deze panelsessie was Chris Martz (23). Vorig jaar werd Chris de 2000ste ondertekenaar van Clintels World Climate Declaration (WCD). Hij is een jonge meteoroloog die bekend staat om zijn uitgesproken meningen over klimaatwetenschap via zijn invloedrijke aanwezigheid op het sociale mediaplatform X.

Martz bouwde een aanzienlijke aanhang op X op met een virale post (een must-read waarin Martz zijn ‘reis’ uitlegt) die 30.000 likes en meer dan 2,5 miljoen views oogstte. Zijn openhartige posts waarin hij de gangbare klimaatverhalen ter discussie stelt, hebben hem tot een polariserende figuur gemaakt (de New York Post noemde hem zelfs de Anti-Greta Thunberg), met name onder zijn medestudenten tijdens zijn bachelor-studie aan de Millersville University.

In zijn presentatie op de Heartland Conference onthult Chris Martz dat hij, net als Biggers, aan de andere kant van het klimaatdebat stond toen hij jonger was. Nu positioneert hij zich als deel van een jongere generatie die vraagtekens plaatst bij wat hij ziet als overdrijving en desinformatie in het klimaatdiscours.

Martz begint met het benadrukken van zijn achtergrond als meteoroloog en zijn vroege betrokkenheid bij online-klimaatdiscussies. Hij omschrijft zijn rol als iemand die onafhankelijk klimaatgegevens analyseerde en sceptisch werd over wijdverspreide beweringen. Hij benadrukt dat zijn conclusies niet politiek gemotiveerd waren, maar voortkwamen uit het onderzoeken van empirisch bewijs. “Ik ben de gegevens zelf gaan bekijken.”

Martz gaat ook in op de rol van de media en sociale platforms bij het vormgeven van klimaatverhalen. Een terugkerend thema in zijn lezing is het idee dat onzekerheid ondervertegenwoordigd is in de mainstream klimaatcommunicatie. Martz stelt dat wetenschappelijke onzekerheid vaak wordt gebagatelliseerd ten gunste van meer definitieve uitspraken, wat het publiek kan misleiden over de mate van consensus of vertrouwen in specifieke beweringen. Hij benadrukt het belang van het erkennen van beperkingen in gegevens en modellen. Zoals hij het zelf zegt: “Er is veel meer onzekerheid dan mensen wordt verteld.”

Sociale dynamiek

Naast wetenschappelijke argumenten gaat Martz ook in op de sociale dynamiek van het klimaatdebat. Hij beschrijft hoe hij kritiek en weerstand ondervindt vanwege zijn standpunten, met name als jonge stem die gevestigde verhalen ter discussie stelt. Maar Martz positioneert zichzelf ook als onderdeel van een bredere beweging van jongere individuen die de dominante klimaatboodschap in twijfel trekken. Hij beschouwt dit als een positieve ontwikkeling en stelt dat een open debat en kritisch denken essentieel zijn voor wetenschappelijke vooruitgang. Hij moedigt het publiek aan om gegevens onafhankelijk te onderzoeken en voorzichtig te zijn met beweringen die met buitensporige zekerheid worden gepresenteerd.