Ik heb de afgelopen dagen de International Conference on Climate Change bezocht. Er was veel materiaal dat interessant zal zijn voor lezers.
Een belangrijk onderwerp dat door meerdere sprekers aan de orde werd gesteld, valt onder de noemer “Wat is het bewijs?”, en in het bijzonder: wat is het bewijs dat er een of andere klimaat’crisis’ op ons afkomt? Het zal u niet verbazen te horen dat voor vrijwel elke bewering van de klimaatkliek het bewijs ontbreekt.
De meest interessante presentatie over dit onderwerp kwam van John Clauser. Voor degenen die nog nooit van hem hebben gehoord: Clauser was een van de winnaars van de Nobelprijs voor Natuurkunde in 2022. Het specifieke onderwerp van Clausers prijs was iets dat ‘kwantumverstrengeling’ heet, wat slechts zijdelings verband lijkt te houden met klimaatverandering. Uit Clausers presentatie bleek echter dat hij sinds het winnen van de prijs veel van zijn tijd heeft besteed aan het bestuderen van de literatuur over klimaatverandering, en met name aan het bestuderen van de gegevens die worden aangehaald ter ondersteuning van beweringen over een dreigende klimaatcrisis. In die periode is hij een zeer uitgesproken klimaatscepticus geworden. Hij is duidelijk een zeer slimme man, met een scherp kritisch oog. Ook heeft hij een specifieke aanpak gekozen, namelijk het onderzoeken van de gegevens op zoek naar hiaten, wijzigingen of manipulaties die de gegevens ontoereikend zouden kunnen maken om de beweringen te ondersteunen (zie ook mijn serie over De grootste wetenschappelijke fraude aller tijden). Ik denk dat deze aanpak de essentie is van de wetenschappelijke methode, maar helaas ontbreekt deze grotendeels in de ‘klimaatwetenschappelijke’ cultus. Clauser heeft zich specifiek gericht op bepaalde tekortkomingen of manipulaties van de gegevens die gemakkelijk te zien en te begrijpen zijn voor een leek, zonder dat daarvoor specifieke wetenschappelijke expertise nodig is.
Geen bewezen klimaatcrisis
Clauser gaf zijn lezing de titel “Global warming, climate change, and scientific consensus have not been proven. There is no proven climate crisis.” De lezing ging gepaard met een PowerPoint-presentatie van zo’n 124 dia’s, wat veel te veel en te gedetailleerd was om alles te behandelen of voor een toehoorder om grondige aantekeningen te maken. Ik heb echter een kopie van de presentatie weten te bemachtigen. (Clausers volledige lezing is beschikbaar op de Heartland-website, en ik heb begrepen dat de presentatie binnen enkele dagen ook op de website beschikbaar zal zijn.)
Vandaag begin ik met het deel van Clausers presentatie dat betrekking heeft op de kwestie van wat “extreme weersomstandigheden” worden genoemd — bijvoorbeeld overstromingen, droogte, orkanen, tornado’s, hittegolven en dergelijke. Voor dit deelonderwerp begon Clauser met een artikel uit 2012 in Physics Today van Jane Lubchenco en Thomas Karl, getiteld “Predicting and managing extreme weather events.” (L&K). Ten tijde van het artikel, tijdens het presidentschap van Barack Obama, was Lubchenco directeur van NOAA en was Karl directeur van het National Climatic Data Center van NOAA en voorzitter van het US Global Change Research Program. Met andere woorden, dit waren de mensen die toen namens de regering verantwoordelijk waren voor het verzamelen van de Amerikaanse weergegevens, inclusief gegevens over extreme weersomstandigheden. Zoals Clauser in zijn lezing opmerkte: als er mensen zijn die toegang hebben tot de allerbeste gegevens om een bewering over toenemend extreem weer te staven, dan zijn het wel deze twee.
Lubchenco en Karl
De stelling van het artikel van L&K is dat extreme weersomstandigheden in de VS zijn toegenomen en naar verwachting verder zullen toenemen naarmate het klimaat opwarmt. Hier volgt de inleidende alinea:
Het klimaat op aarde warmt op en destructief weer komt steeds vaker voor. Om met deze veranderingen om te gaan, zijn wetenschappelijke samenwerking, vooruitstrevend beleid en een goed geïnformeerd publiek nodig.
Naast hun eigen uitspraak hierover, citeren L&K ook meerdere soortgelijke uitspraken van het IPCC:
“Het is zeer waarschijnlijk dat hittegolven in de meeste landgebieden in duur, frequentie en/of intensiteit zullen toenemen. . . . Het is waarschijnlijk dat de gemiddelde maximale windsnelheid van tropische cyclonen in de komende eeuw zal toenemen. . . . Het is waarschijnlijk dat de frequentie van zware neerslag of het aandeel van zware regenval in de totale neerslag in de 21e eeuw in veel delen van de wereld zal toenemen.”
Wat is dan het bewijs?
L&K presenteren een reeks grafieken die volgens hen aantonen dat extreme weersomstandigheden in de VS “de afgelopen decennia gestaag zijn toegenomen”. Om de omvang van deze extreme weersomstandigheden in de VS te meten, hebben L&K iets bedacht dat ze de “US Climate Extremes Index” noemen. Ze beschrijven de index als berekend op basis van “het percentage van het land dat in een bepaald jaar te maken heeft met extreme maandelijkse temperaturen, ernstige droogte, bodemwateroverschot, dagen met en zonder neerslag, orkanen die aan land komen, en eendaagse zware neerslaggebeurtenissen.” Maar afgezien van die beschrijving is er niets in de vorm van een technische beschrijving en onderbouwing van hoe de grafieken kwantitatief zijn opgesteld. Een voetnoot met een link naar een eerder artikel van Karl over dit onderwerp, dat vermoedelijk deze details bevat, geeft de melding “niet gevonden” weer.
Klimaatextremen
Mijn eerste opmerking over deze “Climate Extremes Index” is dat het een uiterst twijfelachtige maatstaf is, die duidelijk zeer gemakkelijk te manipuleren is. Wie heeft bijvoorbeeld bepaald hoeveel landoppervlak door een bepaalde “orkaan die aan land kwam” werd bestreken? Is dat alleen het landoppervlak waar de windsnelheden hoger waren dan 75 mph (mijl per uur), of betreft dit het gehele gebied dat door het orkaansysteem werd overspoeld gedurende de volledige levensduur van mogelijk meerdere dagen, grotendeels met veel lagere windsnelheden? Verborgen beslissingen als deze zouden gemakkelijk kunnen worden gebruikt om een index als deze te manipuleren om een gewenst resultaat te produceren.
Clauser gaat daar echter niet eens op in, maar neemt in plaats daarvan gewoon de waarden van de index zoals gepresenteerd door L&K en vraagt of deze daadwerkelijk zijn gestegen in de betreffende periode. Hier is figuur 2a van L&K, die de waarden van hun U.S. Climate Extremes Index laat zien over de periode 1910 tot 2011:
Source: https://clintel.nl/john-clauser-op-de-heartland-conferentie-waar-is-het-bewijs/
.