
Van vurige woede naar ijskoude apathie
Jarenlang kon de burger zich nog groen en geel ergeren aan de waanzin die vanuit de Hofstad over ons werd uitgestort. De woede over gebroken beloftes dreef kiezers naar de stembus in de hoop op échte verandering. Maar na de zoveelste politieke dolksteek in de rug, knapt er iets fundamenteels. Jan Bennink beschrijft dit omslagpunt treffend: “Ik merk dat ik niet alleen meer met de gebruikelijke afschuw naar Haagse politiek kijk.”
Wat daarvoor in de plaats is gekomen, is vele malen dodelijker voor het vertrouwen in onze rechtsstaat dan boosheid. “Het gekronkel van deze allesvernietigende kluwen zaagwormen laat me tegenwoordig volkomen koud”, vervolgt hij.
En dat is exact de spijker op de kop. Als de overheid en de volksvertegenwoordiging zo stuitend onbetrouwbaar blijken te zijn, haken weldenkende mensen simpelweg af. De politiek is een abstract poppentheater geworden waar de burger geen enkele invloed meer op lijkt te hebben.
Laat de waarheid niet verzwijgen: blijf op de hoogte van de teloorgang van het partijkartel en het échte geluid van de straat! (Let op: het artikel gaat hieronder direct verder!)
Een kluwen van leugens en theater
Bennink spaart het establishment in het vervolg van zijn relaas absoluut niet, en benoemt de culturele en politieke afbraak van ons land zonder enige terughoudendheid. Hij concludeert meedogenloos:
“Ik kan me niet meer opwinden over deze kliek, die Nederland verraadt en verkwanselt in een regen van homodansjes, crossdressers, verdomde leugens en doorzichtige afgesproken werkjes.”
Vooral dat laatste raakt een open zenuw. Die “doorzichtige afgesproken werkjes” zijn precies wat we deze week in de Eerste Kamer zagen rondom het asieldebacle.
Politici spelen een uitgedacht spelletje voor de bühne, compleet met krokodillentranen en ingestudeerde verontwaardiging, terwijl ze achter de schermen precies weten dat ze de boel aan het saboteren zijn. Het land wordt verkwanseld terwijl de elite zich in de Tweede Kamer drukmaakt over de nieuwste woke-trends.
Het is volkomen begrijpelijk dat mensen als Bennink, en met hem talloze anderen, hun schouders inmiddels ophalen. Als het establishment de kiezer met zoveel minachting behandelt, is apathie het enige logische verdedigingsmechanisme.
Toch mogen we dit corrupte systeem nooit zomaar vrij spel geven. De waanzin moet benoemd blijven worden, al is het maar om vast te leggen hoe diep dit land door de Haagse “zaagwormen” is afgebroken!
.

