
Zelfs president Trump moest onlangs in Mar-a-Lago toegeven dat zijn vicepresident “philosophically a little different” dacht over de aanval en “less enthusiastic about going” was.
Ervaring in de loopgraven
In tegenstelling tot de zolderkamer-haviken in de Amerikaanse politiek, weet J.D. Vance dondersgoed wat oorlog inhoudt. Zijn scepsis is rechtstreeks gesmeed tijdens zijn eigen diensttijd in het Korps Mariniers in Irak. Hij heeft met eigen ogen gezien hoe de Amerikaanse elitetroepen door het establishment een moeras in werden gestuurd zonder duidelijk doel of einde. Het is dan ook geen verrassing dat hij een eerdere aanval op de Houthi’s in een besloten groepschat al bestempelde als een absolute “mistake“.
Vance beseft als geen ander dat een openlijke oorlog met Teheran de definitieve doodsklap voor de stabiliteit is. Twee jaar geleden, tijdens een podcast met Tim Dillon, vatte hij de realiteit al loepzuiver samen: “our interest, I think, very much is in not going to war with Iran“.
Hij waarschuwde toen al uiterst scherp dat zo’n conflict een “huge distraction of resources” zou zijn en “massively expensive to our country“. En exact dat doemscenario voltrekt zich nu voor onze ogen, met een gesloten Straat van Hormuz en een bloedende Europese economie tot gevolg.
Trump luisterde naar de verkeerde adviseurs
Het is eeuwig zonde dat Trump in deze cruciale kwestie niet naar zijn eigen vicepresident heeft geluisterd, maar zich heeft laten inpakken door de oorlogszuchtige kliek rondom figuren als minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio. De pogingen van het Witte Huis om de plooien nu publiekelijk glad te strijken, veranderen niets aan de harde feiten. Vance heeft zich als een ware patriot opgesteld door te pleiten voor diplomatie en terughoudendheid (“we all prefer the diplomatic option“), in plaats van de wereld in de brand te steken.
Terwijl de Amerikaanse oorlogsmachine op volle toeren draait en wij hier de torenhoge economische rekening betalen, toont dit lek aan dat de isolationistische ‘America First‘-visie van J.D. Vance de enige juiste weg was. Het is te hopen dat zijn stem de komende tijd alsnog de overhand krijgt in Washington, voordat deze waanzin onomkeerbaar escaleert.
.

