Omdat ik continu op zoek ben naar verbanden, kom ik continu losse eindjes tegen. Onverklaarbare hiaten en sinistere wendingen op alle mogelijke manieren. We wisten het immers al langer: er wordt met ons “gesold” om ons continu in onbalans te houden. Alle moet blijven bewegen, alles moet “wrijven”. Overal, in de wereld om ons heen en in ons hoofd. Die wrijving in het hoofd komt bij mij tot uiting in artikelen in een poging balans te vinden. Als we het hebben over losse eindjes en gaten in het verhaal, dan heeft dat natuurlijk alles met elkaar te maken. Eén van die losse eindjes is het vraagstuk waarom de geschiedenis zich herhaalt en waarom er een gat is in wat we nog kunnen waarnemen en wat ons wordt “geleerd”. Ik struikel altijd weer over die kolossale constructies, of het nu piramides of kathedralen, aquaducten of spoorlijnen zijn, de oorsprong waarvan het systeem geen verklaring voor kan bedenken; niet zonder ons voor idioten te verslijten.
Ik hoop dat ik het nog uitgelegd krijg.
Iedereen kent de uitdrukking: “Ik voel het aan mijn water.” Dat heeft niets te maken met de druk op de urineblaas. Het is dat gevoel van binnen dat er van alles eigenlijk niets klopt. Sommigen noemen het je DNA, je software. Ik weet niet wat DNA en cellen zijn, kan me er niets bij voorstellen, het zijn 3-D fenomenen, bedacht door de “usual suspects”. Wat moet je ermee. Maar wat ik aan mijn water voel is in feite de vertaalslag van mijn herinneringen naar het koolwaterstof vehikel wat mij is toegewezen, toen ik als een vis op het droge werd gemieterd en naar lucht hapte. Mijn eerste opdracht hier in deze kunstmatige omgeving was duidelijk: geluid maken. Wanneer je je herinnert dat je ooit een soeverein was die in volmaakte, wrijvingsloze harmonie samenwerkte met de oneindige overvloed van onze Aarde, wordt het idee om in een cyclus van 9 tot 5 in een kunstmatige kantoorkubus te zitten ronduit belachelijk. Het wordt nog gekker door je onbetaalbare kinetische plasma in te ruilen voor compleet waardeloos fiatgeld om een plaatsvervangende koning te betalen voor het recht om op je eigen Aarde te bestaan. Sterker nog: het wordt biologisch ondraaglijk. Je depressie, je chronische vermoeidheid en je diepgaand, pijnlijk verlangen naar een wereld die zin heeft, zijn geen tekenen van een psychische aandoening. Het zijn de fysieke symptomen van heimwee. Je begint te resoneren met de frequentie van een eerdere, superieure versie van jezelf. Je lichaam stoot de gedegradeerde versie waarin je momenteel gedwongen bent te opereren om te overleven, steeds heftiger af.
Waar is dit goed voor?
Ik heb van jongs af geleerd mij altijd af te vragen waar iets goed voor is. Normaal gesproken gebeuren er alleen maar dingen die tot het welbevinden van de mensheid leiden, zou je zeggen. Je kunt concluderen dat het omgekeerde het geval is. Wat niet goed is voor de mensen moet niet gebeuren, zodat je kunt constateren, dat er vrijwel niets meer gebeurt. Er zijn krachten aan het werk die er belang bij hebben dat het de mensheid als geheel steeds beroerder gaat. Het lijkt wel alsof onze woning is gekraakt terwijl wij er nog woonden. na enkele generaties vinden we het doodgewoon. Een soort “Krakerselite” heeft ongevraagd de regie overgenomen en bepaalt wat er gebeurt. Deze parasitaire Krakerselite heeft zich onderworpen aan een soort autonoom opererend apparaat, die het absoluut moet gehoorzamen op straffe van verdamping in het niets. Alsof ze iets ingebouwd hebben gekregen, wat de machine op afstand de mogelijkheid geeft ze uit te schakelen, mochten ze van het scenario afwijken.
Ik voel echter aan mijn water, dat er iets niet volgens plan verloopt. Het is hier op het aardoppervlak namelijk een chaotische bende. Alles wijst erop, dat we allang van de aardbodem weggevaagd hadden moeten zijn, maar we lopen hier nog steeds rond. Het zou namelijk niet de eerste keer zijn. Deze keer was het nodig om te voorkomen dat we met meer dan 10 miljard mensen de volgende eeuw in zouden gaan. Nou ja, 5 miljard is ook al behoorlijk veel…. Ik heb ze niet geteld. Er zijn verschillende variaties voorstelbaar, iedereen heeft er zijn eigen gedachten over. Dat strekt van het verbranden van alles wat op het aardoppervlak is, het onder water zetten van het aardoppervlak of het in de grond laten zakken van een complete beschaving. Dit zijn de zogenaamde instant resets, in tegenstelling tot de langzame marteldood als ziekten, hongersnoden en genociden. Allemaal nuttige werktuigen om van tijd tot tijd de boel op nul te zetten en een “nieuwe wereld” te installeren zonder al te veel gedoe. Weg is weg, volgende experiment. Wij, als oorspronkelijke mens, staan er bij en kijken er naar. Het is duidelijk niet goed voor ons en er is niets tegen te doen, aangezien we nog steeds geloven, dat dit natuurrampen zijn. Ik denk dat deze resets noodzakelijk waren, omdat de mens zich dingen begon te herinneren en de oude wereld aan het repareren was.
Dat het catastrofale natuurlijke rampen zijn geweest, lijkt mij een pertinente leugen. Het lijkt mij meer een systeemvereiste om te voorkomen dat we ons herinneren wie we werkelijk zijn én om de machine aan de praat te kunnen houden. Het een staat niet los van het ander. Als we in de gaten krijgen dat wij de brandstof voor onze eigen ondergang leveren, is het over en uit. Daarom wordt de wereld overspoeld met luidruchtige blindgangers en slaapwandelaars, die denken dat deze wereld in stand moet worden gehouden, omdat er simpelweg niets anders is en ook nooit is geweest. Dit zijn de hulpjes van de krakerselite, de volledig op het ego draaiende meelopers, die de mensheid als totaal moeten besmetten met hun angstpsychosen. De meest recente test was de Covid-operatie om te kijken of een kritische massa van de mensheid klaar was om het “Jim Jones in Guyana Protocol” te laten afwikkelen. Het lijkt te zijn mislukt, ondanks het feit dat 90% van de beoogde slachtoffers de test niet met goed gevolg heeft doorlopen, toch een succes voor de krakerselite. Aan de andere kant: ik weet niet zeker of die test al is afgerond.
Ons stukje van de aarde is buiten de kosmos gevallen, omdat het ooit geperfectioneerde koolwaterstofsysteem zwaar is gecorrumpeerd met synthetische rotzooi. Ik heb het idee dat moeder aarde een natuurlijke koorts aan het ontwikkelen is om de parasiet te verbranden. De opwarming van de aarde of de klimaatverandering kunnen best waar zijn, alleen over de oorzaak wordt categorisch gelogen. Zolang de parasiet nog min of meer aan de media-touwtjes trekt, prevaleert de leugen. Zolang zal ook alles worden gedaan om de aarde en de atmosfeer te misbruiken. Wat niet goed is voor de mensen is ook niet goed voor de aarde. De meeste steden op aarde zijn gebouwd op specifieke locaties, die door middel van leylijnen met elkaar zijn verbonden. Ze waren onderdeel van de reparatie van de oorspronkelijke wereld. Het angstaanjagende tempo van de vernietiging van de oude steden door bombardementen, stadsbranden, aardbevingen, sloop, nieuwbouw en bekabeling heeft een bedoeling. Deze punten moeten worden geneutraliseerd. Het volgieten van de steden met asfalt, gewapend beton en synthetische onderdelen is daar ook onderdeel van. Dit is geen vooruitgang, dit is een noodgreep om te voorkomen dat wij met de aarde in verbinding blijven. Het opsluiten van mensen in zogenaamde “smart city’s” garandeert het ombouwen van mensen naar cyborgs, die met de krakerselite vluchten naar een digitaal paradijs en Mars gaan koloniseren. De aarde wordt ons aangepraat als een bedreiging en zal volgens het scenario onherroepelijk vergaan.
We komen nu aan bij de losse eindjes. Het steekwoord is: acceleratie. De laatste decennia zijn er allerlei ontwikkelingen in een noodgang doorgedrukt. Mensen krijgen niet eens meer de kans om te denken waar het goed voor is, want meestal is het al gebeurd. Collectieve cognitieve dissonantie zorgt voor acceptatie. Ook al weten we niet waar het goed voor is, het zal wel goed zijn, anders zouden ze het niet doen. Het noodtempo van de vooruitgang is het noodscenario van de krakerselite en hun sputterende siliciummachine. Door het haperen van die machine moeten de operators zelf dingen gaan bedenken. Een reset uitvoeren zoals de vorige, is niet meer aan de orde, want het gaat te lang duren voordat de “nieuwe orde” weer is opgetuigd. Oorlogen en genociden zijn te bewerkelijk geworden als er werkelijk 10 miljard mensen rondlopen. Vandaar dat een halve eeuw geleden het computertijdperk vol op de mensheid is losgelaten.
Het ongekende tempo van de introductie van deze digitale sub- of onderwereld is op zijn minst verdacht. Ik kan het niet anders verklaren dat er niet meer met een script wordt gewerkt, maar dat alles van noodgrepen aan elkaar hangt. De wereld vergaat niet: HÚN wereld vergaat. De organische mens zal op hun puinhopen overleven, de cyborg zal er letterlijk mee verbranden. Ik voel het aan mijn water. Is dit nou weer een doemscenario? Jazeker, voor de krakerselite, die zich in hun bunkers opsluiten en er ter plekke zullen verbranden. Vandaar dat we moeten doen wat zij zeggen. We moeten vooral bang zijn. En ons aansluiten bij iets of iemand. Saamhorigheid zal ons redden en hopelijk kunnen we ook tot een of andere God bidden, die ons naar de nieuwe orde zal leiden. Het enige wat we hebben is “hoop”. Hoop op een “zonnige toekomst”, in afwachting van betere tijden.
Natuurlijk, ze zullen nog één keer proberen een kolossale wereldwijde chaos te creëren. Laat dat maar aan de volidioten over. Links en rechts oorlogen ensceneren, voedselketens afknijpen, financiële rampen optuigen, milieucatastrofes veroorzaken, dreigen met atoombommen, lockdowns, klimaatvaccinaties, en waarschijnlijk nog gekker. Je kunt het zo idioot niet bedenken of zij zullen er mee komen. Horden slaapwandelaars en blindgangers zullen hen volgen en ons voor gaan. We moeten bang worden gehouden voor letterlijk alles tegelijkertijd en elkaar uiteindelijk suïcidaal naar de strot vliegen.
Ja, en de tijd vliegt, zelfs al heb je geen lol. Waar blijft de tijd? Ik denk nergens. Op den duur is het synthetische fenomeen tijd opgelost in het NU. Maar op datzelfde moment is er ook geen wereld meer, HÚN wereld met al hun falsificaties is verdwenen en onze oude, originele wereld is terug. Daar voelen wij ons als een vis in het water. Hoe lang gaat dat nog duren? Zo snel als we zelf willen, vermoedelijk. Allereerst zullen we moeten beseffen dat alles in scène is gezet om ons te kunnen misbruiken. Daarna moeten we ons aanleren onszelf op te laden met zuivere energie waarvan het systeem niet wil dat we het van de aarde en de kosmos aftappen. Wij dienen hun regels en orde te volgen. Hun angstpsychosen over te nemen. Aanleren en afleren. Geen aandacht geven, niet focussen op 3-D materie, afkoppelen van “informatie”, zorgen dat je voor het systeem een dode zone, een zwart gat wordt. Je omgeving pikt het op, of pikt het niet op. Daar maak ik mij geen zorgen over, ik ben geen evangelist. Als ik iemand in de taal van het apparaat, met de daarbij horende slaventerminologie moet overtuigen, heb ik al mijn kostbare energie al 3 keer gemorst, in de lengte, in de breedte en in de hoogte. Wij hebben volgens mij geen “missie”, een typisch hiërarchisch bedenksel van het systeem.
“Ik denk dat ik moet ZIJN wie ik altijd al WAS en mij moet HERINNEREN in het NU”, spreekt mijn ego ter linker zijde met een steeds zachter stemmetje….
“Ik BEN en WEET in het NU” vertaalde een steeds luidere stem ter rechter zijde.
Tja, dit schrijf ik dan op een website met een missie. Deze website is natuurlijk ook een matrix vehikel van jewelste. Maar het woord “herstellen” is toch wel de rode draad die al die jaren door de verhalen heen is blijven lopen. Ik wilde altijd “terug naar iets”, een onverklaard gevoel van heimwee en een aangeboren aversie tegen autoriteit. Dan maar een soort van democratische (volks)republiek, meer van hetzelfde, uiteraard. Ik dacht dat het niet anders kon. De tegenstander bestrijden met de mij aangereikte – en dus in feite onklaar gemaakte – wapens, met inachtname van zijn regels, waar hij zich (bij wet geregeld) helemaal niet aan hoeft te houden. Bij twijfel of onenigheid wordt door hem een scheidsrechter aangewezen. Ik heb het vaak gedacht: wat is dit voor onzin! Nu ik ongeveer wel in de gaten begin te krijgen dat onze voorouders óók iets aan het repareren waren, het herstellen van onze oude, originele wereld, heb ik er wel vrede mee. Een herstelbeweging is van alle tijden.
Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2026/09/17/ik-voel-het-aan-mijn-water/
.