Hoogtepunt onderzoek naar ‘klimaatverandering’ is voorbij

Ik heb deze gegevens verkregen via scholar.google.com, door te zoeken op de term ‘climate change’ (tussen aanhalingstekens) en vervolgens per jaar te zoeken. De rode stip is een lineaire extrapolatie voor 2026 vanaf de dag waarop ik de zoekopdracht uitvoerde (10 augustus) tot het einde van het jaar.

Elk punt is op zichzelf slechts een schatting en volledig afhankelijk van de zoek- en opslagmethode van Google. Er is dus een zekere marge bij elk punt om het werkelijke aantal artikelen over ‘klimaatverandering’ weer te geven. Ik weet niet hoe groot die marge precies zou moeten zijn. Er is ongetwijfeld ook sprake van dubbeltelling, aangezien ik heb gemerkt dat sommige artikelen in verschillende jaren opduiken. Maar er is ook veel ondertelling, omdat er een lange periode was waarin wetenschappers niet de term ‘climate change’ gebruikten, maar ‘global cooling’ (halverwege de jaren zeventig) en later ‘global warming’. Die laatste term is in onbruik geraakt, gezien het gemak van ‘klimaatverandering’; d.w.z. dat een ongewenste of onwelkome weergebeurtenis, zelfs kou, ‘klimaatverandering’ kan worden genoemd.

Dit is dus slechts een ruwe schatting. Maar we zijn meer geïnteresseerd in de algemene trend dan in absolute getallen.

Het getal 13 miljoen is de som van alle jaarlijkse artikelen.

Explosieve groei

In 1960 waren er 1.120 geïndexeerde artikelen (ook hier weer met een grote +/-). De totalen bleven een paar jaar op hetzelfde niveau, waarna ze langzaam opliepen. Vervolgens, zoals u ziet, explodeerden ze, met een piek in 2020 met naar schatting 900.000 peer-reviewed artikelen, boeken, conferentieverslagen en andere academische publicaties.

Het jaar 2020 was, zoals u zich helaas herinnert, het jaar waarin de coronapaniek toesloeg. Dat kan verantwoordelijk zijn geweest voor een deel van de terugval die het jaar daarop te zien was. Maar het is vergezocht om de paniek de schuld te geven van de aanhoudende daling. Het grootste deel van die daling vond ook plaats tijdens het ‘klimaatverandering-zal-ons-allen-te-gronde-richten’-vriendelijke presidentschap van Biden. Het is dus ook niet de politiek die verantwoordelijk is voor de scherpe daling.

De grafiek is niet genormaliseerd naar het aantal wetenschappers. In 1960 waren er veel minder wetenschappers dan nu. Dat betekent dat een groot deel van de groei wellicht alleen het gevolg is van het inzetten van meer mensen in de ‘publish-or-perish’-molen. Aan de hand van het artikel van John Ioannidis et al. “Estimates of the Continuously Publishing Core in the Scientific Workforce” kunnen we schattingen maken van het wereldwijde aantal wetenschappers per decennium:

Er waren naar schatting ongeveer 175.000 actieve wetenschappers in 1960; vandaag de dag zijn er zo’n 7,52 miljoen. Dit alles met een aanzienlijke marge, want wat we eigenlijk willen weten is het aantal wetenschappers dat artikelen over ‘klimaatverandering’ zou kunnen schrijven. Het totale geschatte aantal wetenschappers (in alle vakgebieden) is hiervoor slechts een ruwe schatting. Niettemin kunnen we de bovenstaande cijfers per jaar extrapoleren en zo het aantal artikelen per wetenschapper over ‘klimaatverandering’ per jaar berekenen:

In 1960 schreef ongeveer 1 op de 100 actieve wetenschappers een artikel over ‘klimaatverandering’. Dat aantal schoot in 1990 omhoog naar ongeveer 17 op de 100. Maar het aantal daalt nu weer. En niet, zoals we hierboven zagen, uitsluitend om politieke redenen.

Dat betekent dat de daling waarschijnlijk reëel is en niet het gevolg is van het toenemende aantal mensen dat als ‘wetenschapper’ wordt bestempeld.

Dit zijn wereldwijde cijfers – in ieder geval in het Engels – en ze weerspiegelen niet alleen de Amerikaanse politiek.

Waarom?

De belangrijkste reden, zou ik zeggen, is dat de bronnen zijn leeg geperst. Er is niets meer over. Het is allemaal een herhaling. Elk mogelijk aspect van ‘klimaatverandering’ is al ‘onderzocht’ en er valt nog maar weinig nieuws te zeggen. De meeste nieuwe artikelen zijn nu net Hollywood-reboots.

We hebben al gezien dat elk onderwerp op elk vakgebied minstens één peer-reviewed artikel heeft waarin wordt beweerd dat ‘klimaatverandering’ slecht zal zijn voor datgene (als het goed is), of goed voor datgene (als het slecht is). Dit is logisch gezien mogelijk, maar het is complete onzin.

We hebben ook gezien dat elk gebied op aarde minstens twee keer zo snel opwarmt als elk ander gebied op aarde. Dit is logisch gezien onmogelijk en is eveneens complete onzin.

Jij en ik hebben in de loop der jaren honderden van dergelijke artikelen onder de loep genomen, wat ik te danken heb aan Retard Finder op Twitter (en de Daily Mail):

Deze onzin is afkomstig uit het peer-reviewed artikel “Childhood nature connection and constructive hope: A review of research on connecting with nature and coping with environmental loss” van Louise Chawla in People in Nature, een echt tijdschrift dat verzonnen klinkt maar dat niet is. Het artikel gaat uitsluitend over gevoelens. Irrelevante gevoelens over ‘bedreigingen’, zoals ‘klimaatverandering’. Uit de samenvatting:

De emoties van zorg, frustratie en verdriet bij jongeren wanneer ze horen over milieuaantasting, drukken ook hun besef uit dat ze verbonden zijn met de biosfeer. Daarom omvat dit overzicht onderzoek naar hoe jongeren omgaan met informatie over grootschalige milieuproblemen, en worden er praktijken geïdentificeerd om hoop in stand te houden.

Dit is geen onderzoek, noch wetenschap. Het is zelfgenoegzame onzin die zich voordoet als serieuze wetenschap. Wat, zoals we hebben gezien, het overgrote deel uitmaakt van de hierboven getelde artikelen. De meeste verbergen de onzin weliswaar beter dan dit artikel, door gebruik te maken van de statistische rituelen die succes bij publicatie garanderen.

Wat nu?

De werkelijkheid is niet mild geweest voor het onderzoek naar ‘klimaatverandering’. De ontelbare onheilsvoorspellingen die in de loop van decennia zijn gedaan, zijn niet uitgekomen. Maar niet in de verbeelding van het brede publiek, natuurlijk. Voor veel mensen  voorziet ‘klimaatverandering’ duidelijk in een behoefte. Velen willen zien dat hun bestaan – maar vaker nog jouw bestaan – op zich ‘schadelijk is voor de planeet’. Dit is een soort religie. Als zodanig zal ze waarschijnlijk nog wel een tijdje bij ons blijven.

Ruwe extrapolaties op basis van de bovenstaande afbeeldingen laten zien dat we nog minstens een decennium te maken zullen hebben met een overvloed aan ‘klimaatverandering’-artikelen. De timing hangt af van de niet-wetenschappelijke doeleinden waarvoor deze artikelen kunnen worden gebruikt. Zoals het verkopen van ‘groene’ energie. Maar die markt is, zoals de meesten weten, behoorlijk verzadigd. Het meeste gemakkelijke geld is al verdiend. Hoe dan ook, hele staten volbouwen met windmolens en zonnepanelen gaat niet werken. (Mijn recente favoriet was een groot energiebedrijf in het VK dat mensen waarschuwde geen elektriciteit te gebruiken tijdens de zonsverduistering. Je moet er wel om lachen.)

Slachtoffers zullen blijven uitmelken waarmee ze denken te kunnen wegkomen. Dit door te roepen dat hun lijden onder ‘klimaatverandering’ groter is dan dat van anderen. De politiek, vanwege de ongebreidelde ‘immigratie’, garandeert een deel hiervan. Maar mijn gok is dat de gevolgen van etnische en raciale ruzies zo groot zullen zijn zodat we ons niet op het weer hoeven te richten om de vijandigheid te vergroten.

Wetenschappers schrijven meestal over datgene waarvan ze denken dat andere wetenschappers hen daarvoor zullen prijzen. ‘Klimaatverandering’ heeft nog steeds een zekere status, maar die neemt duidelijk af. Tenzij iemand met een nieuwe invalshoek komt om andere wetenschappers te intrigeren over hoe we allemaal ten dode opgeschreven zijn, zal vermoeidheid ervoor zorgen dat de cijfers blijven dalen. Ik kan niet raden wat dat zou kunnen zijn. We hebben alle gangbare weerthema’s al tot vervelens toe uitgeput.

Toch is de kans groot dat ‘klimaatverandering’ weer aan populariteit wint, bij gebrek aan iets beters, tenzij ze een andere trend kunnen vinden om op in te springen – en die zou dan wel net zo universeel moeten zijn als ‘klimaatverandering’ of bijvoorbeeld covid.