Begonnen met schrijven met een bepaald doel iets te verduidelijken, maar in the process afgedwaald. Het gebeurt vaak genoeg, meestal wordt het eindresultaat niet gepubliceerd omwille van de doelstelling. Maar het hebben van “een doel” is vrijwel altijd ingegeven en nodig voor de polarisatie. These en antithese. Wat er overblijft is synthese, een slechtere versie van wat er is aangeleverd. Het resultaat van de som der delen wordt altijd naar beneden afgerond. Dat noemen we “leven” en daarom is het maar een vluchtig en “tijd-elijk” fenomeen. Dat “afdwalen” kan zo maar iets zijn wat boven komt borrelen als het tastbare gevolg van herinnering. Dus ik ga de afgedwaalde teksten niet “herstellen” door ze anders op te schrijven of helemaal te censureren.
Het praten en schrijven over een apparaat, machine of systeem blijft voor velen toch iets abstracts. Mensen kunnen zich er geen beeld bij vormen. Vaak komt dan toch de vraag, wie er achter de knoppen van dat apparaat zit en van wie de opdrachten komen. Dat is een normale 3D beleving, zo zijn we geprogrammeerd.
Maar in het geval van dit apparaat moeten we meer denken aan een kunstmatig op zichzelf staand systeem, die min of meer de natuur kopieert of probeert te kopiëren. De natuur is een niet te evenaren (organische) intelligentie, uiteraard ook een creatie van een superintelligentie, de “broncode” waar we als mensenkinderen helemaal geen beeld bij hebben, druk als we zijn. Met de eerste de beste poging om de broncode te overschrijven, stortte de boel in en moest met kunst- en vliegwerk optisch bij elkaar worden gehouden. Dit bij elkaar houden is geen stille uitgebalanceerde coherentie, wat het ooit moet zijn geweest, maar het constant verplaatsen van brokstukken, het reorganiseren van de puinhoop naar een andere puinhoop ten koste van onze levensenergie. Wie of wat daar achter zit? We zullen het ooit weten, nu kunnen we alleen maar redeneren en onze(?) gedachten de vrije loop laten.
Om duidelijk te maken hoe dit systeem werkt is niet eenvoudig. Je kunt het alleen verduidelijken door voorbeelden uit de praktijk. Kleine stukjes informatie inpassen in het formuleren van het vraagstuk, zonder dat er een “oplossing” in beeld komt. Het woord “oplossing” betekent in dit geval inderdaad een mengsel van een oplosmiddel (water) en een stof (suiker). Omdat je weet wat je hebt gedaan, weet je ook wat er in zit. In het geval van het oplossen van het genoemde vraagstuk zie je ook een mengsel, maar je weet de samenstelling niet. Het blijft dus gissen, zeg nooit dat je de waarheid hebt gevonden, want dat kun je niet weten. Het vinden van de waarheid is overigens vrijwel onmogelijk als je niet weet waar je gedachten hun oorsprong hebben.
Het voorbeeld.
Een analyse over de verdeling van rijkdom in Europa. Het lijkt mij nogal een klus om dat op een rijtje te krijgen. Ik heb het als volgt samengevat.
De rijkste 1% van de meeste landen in Europa, bezitten tussen de 24% en 33% van de “assets”, de eigendommen, tegoeden, etc. Een land als Hongarije is daarbij koploper, omdat de miljarden van Brussel (dus ook van netto-betaler Nederland) terecht zijn gekomen in de handen van een nieuwe elite, de beslissers.
Als je een stap verder gaat, dan is de uitkomst dat de rijkste 10% van deze landen, grofweg 70% van alle activa bezit. Dat betekent dus dat 90% van de bevolking elkaar financieel afslacht om een stukje van de resterende 30% te bemachtigen. Er is niet uitgezocht welk deel van die 90% eigenlijk helemaal niets bezit, maar ik vermoed dat dat wel eens ruim meer dan de helft zou kunnen zijn. Deze “have nots” worden in leven gehouden door de bovenlaag van die 90% via de uitgeklede loonstrook.
Qua bezittingen is er een maatschappij in 4 klassen ontstaan. De 1% bezit 30%, de volgende 9% bezit 40%, dan de volgende ongeveer 40% strijdt om de rest, te weten 30%. De helft van de maatschappij bezit in feite niets, of niets van waarde, is mijn idee. De vier klassen zijn dus de (1) elite, de (2) toplaag, de (3) middenklasse en de (4) onderklasse.
Omdat “geld” (currency; stroming) de bloedsomloop van het apparaat is, wordt alles van waarde in geld uitgedrukt. Zo ook de verdeling van rijkdommen.
Hoe vaak zeggen we niet tegen elkaar: “Hoe je het ook wendt of keert, uiteindelijk verandert er niets, tenzij ten nadele van de mensen.”? Alsof we in een vicieuze cirkel zitten, of een lus waarin we gevangen zitten, zonder dat we het beseffen. Het komt steeds weer op hetzelfde neer: er verandert nooit wat. Heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees, onder de streep komen we weer negatief uit. Er zijn altijd tekorten die we nooit aan kunnen zuiveren. dat betekent dus altijd verslechtering. En als het een verbetering voor de buurman is, ben ik twee keer zo slecht af. Per saldo komen we samen negatief uit, maar ik betaal de rekening door harder te werken, bij te lenen, op dievenpad te gaan. Dus we zijn van alles aan het doen, bewegen wat we kunnen, willen iets bereiken, maar eindigen met nul, min een beetje.
Er is een systeem aan het werk. Alles gaat gewoon door, alles blijft bij het oude, er verandert nooit iets, informatie is propaganda. Het lijkt steeds iets anders, het lijkt te verbeteren, het lijkt alsof aan onrecht een eind komt. Maar oorlogen, genociden, roofzucht, het gaat in andere vorm zijn gebruikelijke gang. mensen worden er immuun voor, keren zich ervan af en doen alsof het er niet is.
Dat is het apparaat…
En dit is hoe het werkt. We zijn het zelf, zonder het te beseffen. We zien het niet, zelfs niet als je het door hebt….. Dat “door hebben” begint pas, als je stopt met bewegen, stil gaat staan observeren, als het ware. Terug naar die percentages, die we analyseerden. Die 1% is van het apparaat. Dit zijn geen authentieke mensen. Deze 1% stuurt via de 9% de rest aan, wereldwijd. De 1% is het programma. Zij zijn er op geprogrammeerd alles in handen te krijgen. Dat is het doel. Het is een richtpunt om te kunnen polariseren. Want als er geen doel is, heb je ook niets om je tegen af te zetten en het apparaat heeft dat nodig. Er moet “oscillatie” zijn, een continue beweging, zonder oscillatie, frequentie bestaat er niets. 3D is niets anders dan oscillatie. Zonder beweging is de puinhoop verdwenen, inclusief wijzelf in onze huidige organische vorm. Als we zijn “geïnfecteerd” met een levensvonk, een vlammetje van de BRON, dus in het bezit van de broncode, dan bevinden we ons weer in het tijdloze oude paradijs, een bijna dood ervaring, maar dan voor altijd.
Het apparaat is misschien in oorsprong een dood ding, een kunstmatige intelligentie, wat op zichzelf draait. Dat is één versie. Mijn versie is, dat het inmiddels de totaliteit is, iedereen is er onderdeel van. Dat is nodig, omdat wij mensen hoogwaardige brandstof moeten leveren voor een gebrekkig systeem. Hoogwaardig is negatieve levensenergie. In de geest van oorlogen worden gefinancierd, vrede per definitie niet zonder het zaad van nieuwe oorlogen. Het bewijs dat we in een oneindige lus terecht zijn gekomen. Wij zijn ook ingekapseld door kunstmatige intelligentie, door steeds hetzelfde te doen in de hoop op een betere uitkomst. Ik vergelijk het met de IJzeren Geit die telkens tegen hetzelfde muurtje botst. In het process wordt er zoveel mogelijk overstemmend lawaai gemaakt, geen lawaai, geen leven.
Dus wij bestaan in 3D bij de gratie van herrie…..
In dat geval is 3D een fase, een situatie die wordt geschapen door frequentie waardoor tijd is ontstaan. Er wordt iets wat tijdloos is als het ware “in beeld” gebracht. Er wordt iets zichtbaar en tastbaar gemaakt, wat er altijd al was, maar we nooit konden waarnemen. Alsof de broncode er altijd al was, maar dat het idee om te kunnen waarnemen als een experiment is uitgevoerd. We denken dan misschien wel dat het allemaal uit de hand is gelopen, maar is dat ook zo? Van wie zijn die gedachten. Of zijn het toch herinneringen? Kunnen alle mensen herinneren?
Het is pijnlijk – of bevrijdend – om te moeten constateren, dat de overgrote meerderheid van de nu rondlopende en herrie makende mensheid een geïntegreerd onderdeel van het apparaat is. Blijkbaar heeft iedereen een taakje toebedeeld gekregen om de gang erin te houden. En ja, misschien is dit schrijfseltje ook wel weer een afleidingsmethode, mij ingegeven door een systeem wat op polarisatie is gebaseerd alleen maar om te kunnen blijven functioneren. Om een experiment aan de gang te houden, waarvan we allang weten, dat het een mislukt, want “tijd-elijk” experiment is (geweest)Misschien ben ik onbewust wel druk met het verzetten van meubeltjes in een afgepast kamertje. Of, met andere woorden, het reorganiseren van de puinhoop tot een andere puinhoop. Je doet je best om te herinneren, maar je gedachten zitten in de weg. Een minuut of zelfs minder zonder te denken, zonder gedachten, zonder 3D-systematiek; dat is de kunst van herinneren.
Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2026/05/14/hoe-het-apparaat-werkt/
.