Op 7 juli publiceert Trouw een triomfantelijk artikel van Adriaan ter Braack over de veiligheid en effectiviteit van mRNA technologie, gebaseerd op een onderzoek dat onlangs verschenen in medische-wetenschappelijk tijdschrift de Lancet.
Het is een flutartikel waaruit overduidelijk blijkt dat ter Braack de studie zelf niet kritisch heeft gelezen noch bekend is met de kritische kanttekeningen van de wetenschappers die zich al jarenlang buigen over de risico’s van de mRNA techniek die in alle haast over de mensheid is uitgerold.
Geen objectief verslag, geen hoor en wederhoor, maar een vooringenomen schrijven dat niet eens verslag doet van een studie, één studie – die het narratief onderschrijft in tegenstelling tot de talloze studies die dat NIET doen. Braack haalt voornamelijk uit naar kritische stemmen waaronder de stichting Vaccinvrij op een denigrerende en provocerende toon. Hij moest het artikel in de Lancet kennelijk aangrijpen om de massa weer eens te voorzien van het “bewijs” dat het niet nodig is om zelf te blijven nadenken, en dat iedereen die dat wel doet onbetrouwbaar is.
De spreekbuizen van Big Farma
I. Wetenschappelijke tijdschriften:
Laten we het eerst even hebben over de betrouwbaarheid van wetenschappelijke tijdschriften zoals de Lancet.
Richard Horton, de hoofdredacteur van ‘The Lancet’ zei in www.thelancet.com Vol 385:
“De argumenten tegen de wetenschap zijn duidelijk: een groot deel van de wetenschappelijke literatuur, misschien wel de helft, is mogelijk simpelweg onwaar. Geplaagd door onderzoeken met kleine steekproeven, minuscule effecten, ongeldige verkennende analyses en flagrante belangenconflicten, in combinatie met een obsessie voor het najagen van modieuze trends van twijfelachtig belang, heeft de wetenschap een wending naar de duisternis genomen.” – Richard Horton – www.thelancet.com Vol 385
Al op 15 januari 2009 zei collega Marcia Angell, hoofdredacteur van New England Journal of Medicine
“Het is simpelweg niet langer mogelijk om veel van het gepubliceerde klinische onderzoek te geloven, of te vertrouwen op het oordeel van vertrouwde artsen of gezaghebbende medische richtlijnen. Deze conclusie, die ik langzaam en met tegenzin heb getrokken gedurende mijn twintig jaar als redacteur van The New England Journal of Medicine, doet mij geen plezier.” – Marcia Angell – hoofdredacteur van NEJM
De ‘Lancet’ en het ‘New England Journal of Medicine’ worden verondersteld de meest toonaangevende medische vakbladen te zijn, maar hun hoofdredacteuren geven duidelijk aan dat ze niet betrouwbaar zijn. De farmaceutische industrie heeft overal haar tentakels inzitten.
II. Wetenschappers:
En laten we het ook eens hebben over de belangenverstrengelingen van de schrijvers van de studie. In de “Verklaring inzake belangenconflicten” is duidelijk te lezen dat Big Farma over vertegenwoordigd is.
Eerst de namen van de onderzoekers voluit onder de titel van het onderzoek, en daarna staan hun namen met afkortingen in de verklaring inzake belangenconflicten.
Verklaring inzake belangenconflicten:
De namen van de hierboven genoemde auteurs van het onderzoek staan afgekort weergegeven bij de verklaring inzake de belangenconflicten:
AKB is lid van de wetenschappelijke adviesraad van Replicate Bioscience, Genvax Technologies en Pasture Biosciences; heeft als onderzoeker meegewerkt aan projecten die werden gefinancierd door Pfizer, Replicate Biosciences en Rocket Science Health; en heeft opgetreden als getuige-deskundige tijdens een tuchtprocedure.
BJC heeft advieswerk verricht voor AstraZeneca, Fosun Pharma, GSK, Moderna, Novavax, Pfizer, Roche en Sanofi Pasteur.
HJL ontving subsidies van GSK, Moderna en de Gates Foundation die geen verband hielden met dit manuscript; ontving honoraria voor lezingen aan de Rice University (TX, VS), UNC (NC, VS) en Rockefeller University (NT, VS); hij ontving steun voor het bijwonen van de Asia Pacific Immunization Summit en de examencommissie voor promovendi in Helsinki en Oslo; hij is lid van de raad van bestuur van PATH; en hij treedt op als adviseur voor het Gates Medical Research Institute.
KAT ontving subsidies van de Canadian Institutes of Health Research, het Public Health Agency of Canada en de Coalition for Epidemic Preparedness Innovations die geen verband houden met dit overzicht; en hij was stemgerechtigd lid van het National Advisory Committee on Immunization.
MS ontving subsidies van GSK, Merck, Moderna, Pfizer en Sanofi–Pasteur die geen verband hielden met dit werk; en was voorzitter en vicevoorzitter van twee commissies voor gegevens- en veiligheidsmonitoring voor COVID-19-vaccinonderzoeken.
RJS heeft als adviseur gewerkt voor Sanofi–Pasteur.
Wat zouden de effecten van al deze contacten zijn? Zouden ze niet in de gaten hebben dat ze vooringenomen zijn? Of zouden ze gewoon genieten van de (financiële) voordelen die er ongetwijfeld aan hun conclusies verbonden zijn… Wat denkt u?
En Adriaan ter Braack, zou hij onder een steen hebben geleefd de afgelopen vijf jaar? Zou het hem allemaal ontgaan zijn dat er oversterfte is sinds de uitrol van de experimentele prik en al die duizenden andere zaken die de afgelopen jaren aan het licht zijn gekomen? Of zou hij ook nog een paar kruimeltjes toegeworpen krijgen voor zijn bereidheid om vaccincritici zwart te maken… Wat denkt u?
III. De media: Hierover kunnen we kort zijn. Het vertrouwen in de media is behoorlijk gedaald. En de “nieuwe media” zijn als paddestoelen uit de grond geschoten sinds Covid. Het heeft misschien alles te maken met de slechte onderzoeksjournalistiek van de reguliere journalisten. De reguliere media hebben zich ook bereidwillige spreekbuizen getoond voor de farmaceutische industrie.
Gelukkig zijn er ook journalisten die wel hun werk doen en misstanden aan de kaak stellen. De inhoudelijke bespreking van het artikel in de Lancet laten we over aan Maryanne Desmasi – een onderzoeksjournaliste die de veiligheidsissues en de corruptie hieromtrent al 5 jaar verslaat.
Hieronder volgt haar kritieke kijk op de wijze waarop de mRNA technologie is onderzocht. We hebben het voor u vertaald met in haar schrijven linken die dieper op de verschillende onderwerpen ingaan.
Het nieuwste mRNA-overzichtsartikel in The Lancet lijkt meer op marketing dan op wetenschap
Mariyanne Desmasi
Het nieuwste overzichtsartikel van The Lancet over mRNA-vaccins, geschreven door Blakney en collega’s, presenteert zichzelf als een gezaghebbende samenvatting van het bewijsmateriaal.
Onder de titel „Veiligheid en werkzaamheid van mRNA-vaccins: een mechanistisch en volksgezondheidsperspectief“ belooft het het mRNA-platform te onderzoeken vanuit mechanistisch, preklinisch, klinisch en volksgezondheidsperspectief.
In plaats daarvan levert het een opvallend zelfverzekerd verslag dat weinig aandacht besteedt aan veel van de wetenschappelijke en regelgevingskwesties die het debat de afgelopen vijf jaar hebben bepaald.
Wat het overzicht als boodschap effectief maakt, is niet dat het de controverse negeert, maar dat het daarin mee lijkt te gaan.
Het benoemt ingewikkelde kwesties – residueel DNA, biodistributie, frameshifting en IgG4-klasseomschakeling – om ze vervolgens snel te bagatelliseren met geruststellende bewoordingen.
Het effect is dat de schijn van kritische toetsing wordt gewekt, terwijl lezers tegelijkertijd worden gerustgesteld dat deze zorgen ofwel zijn opgelost, ofwel onbeduidend zijn.
Het overzicht beschrijft mRNA-vaccins als een „transformatieve doorbraak“, gekenmerkt door „snelle klaring“, „gebrek aan genomische integratie“ en een „gunstig veiligheidsprofiel“. Het concludeert dat het verzamelde bewijs het systeem „bevestigt“ als veilig, effectief en aanpasbaar.
Ironisch genoeg is het overzicht alleen toegankelijk achter een betaalmuur. De meeste journalisten zullen het nooit lezen, veel artsen zullen alleen de samenvatting zien, en beleidsmakers zullen waarschijnlijk op de conclusies vertrouwen zonder het bewijsmateriaal in detail te bestuderen.
Na meer dan vijf jaar onderzoek te hebben gedaan naar regelgevingsbesluiten, documenten op basis van de wet op de vrijheid van informatie, vergaderingen van adviescommissies en bevindingen van onafhankelijke laboratoria over mRNA-vaccins, verwachtte ik dat het overzicht de vragen zou behandelen die tijdens die onderzoeken herhaaldelijk naar voren kwamen. Maar dat deed het niet.
De auteurs merken op dat mRNA-lipide-nanodeeltjes na injectie „grotendeels gelokaliseerd blijven op de injectieplaats“ met „beperkte verspreiding“ naar secundaire organen. In het overzicht wordt ook opgemerkt dat vaccin-mRNA bij sommige ontvangers tot 14 dagen in menselijk plasma is aangetroffen, en dat mRNA en spike-antigeen tot 60 dagen in de afvoerende lymfeklieren zijn aangetroffen.
Maar deze bevindingen worden al snel geherinterpreteerd als bewijs van „snelle klaring“ en „kortstondige antigeenexpressie“ — een conclusie die met veel meer zekerheid wordt gepresenteerd dan het onderliggende bewijs lijkt te rechtvaardigen.
Nog maar vorig jaar stelden leden van de vaccinadviescommissie van het CDC vragen aan de fabrikanten nadat ze hadden ontdekt dat er nooit biodistributiestudies waren uitgevoerd met het commerciële vaccin dat aan miljoenen mensen is toegediend.
Toen hen rechtstreeks werd gevraagd of die onderzoeken wel waren uitgevoerd, hadden vertegenwoordigers van de bedrijven moeite met het geven van een antwoord, waardoor belangrijke hiaten in de bewijsbasis aan het licht kwamen. Toch krijgen die hiaten in het overzicht weinig aandacht.
Lees meer: ‘Moderna heeft het ACIP misleid over belangrijke veiligheidsonderzoeken’
Met rest-DNA wordt op vergelijkbare wijze omgegaan.
De auteurs stellen dat rest-DNA „routinematig wordt gekwantificeerd“, dat regelgevende normen minder dan 10 nanogram per dosis voorschrijven, en dat onafhankelijke analyses hebben bevestigd dat commerciële vaccins aan die limieten voldoen.
Dit wekt de indruk dat de kwestie grondig is onderzocht, terwijl het overzicht in werkelijkheid de centrale wetenschappelijke vragen omzeilt.
Waren de analysemethoden in staat om DNA te meten dat ingekapseld was in lipide-nanodeeltjes? Werden alle relevante plasmide-sequenties — inclusief SV40-regulerende elementen — volledig gekarakteriseerd? Is genomische integratie ooit adequaat onderzocht?
Ik heb eerder gemeld dat regelgevende instanties vertrouwden op een qPCR-test die slechts op een klein deel van het plasmide was gericht — een aanpak die volgens onafhankelijke wetenschappers nooit bedoeld was om de nu ter discussie staande verontreiniging op te sporen.
In plaats van die methodologische kritiek te onderzoeken, gaat het overzicht verder alsof de kwestie al is afgehandeld.
Lees verder: The DNA contamination scandal regulators refuse to confront
Het overzicht erkent kort een andere opkomende kwestie – dat N1-methylpseudouridine ribosomale frameshifting en off-target-eiwitten kan veroorzaken – maar stelt de lezers al snel gerust dat er nog geen nadelige gevolgen aan het fenomeen zijn gekoppeld.
Dit is technisch gezien correct – er zijn geen grootschalige studies die specifiek hebben onderzocht of deze off-target-eiwitten bijdragen aan vaccin-gerelateerde letsels. Maar het ontbreken van bewijs wordt geïnterpreteerd als bewijs van afwezigheid.
Lees meer: mRNA vaccines lead to unwanted proteins – but what does it mean?
Hetzelfde patroon doet zich voor in de bespreking van de vaccinveiligheid. De auteurs stellen dat bijwerkingen „grondig zijn gemonitord“ via passieve en actieve surveillancesystemen. Maar diezelfde surveillancesystemen zijn vaak door veel van diezelfde academici terzijde geschoven telkens wanneer onafhankelijke onderzoekers potentiële veiligheidssignalen identificeerden.
Het overzicht gaat ook voorbij aan de controverses rond de regelgeving die vorig jaar ontstonden nadat interne onderzoeken van de FDA sterfgevallen onder kinderen als gevolg van Covid-19-vaccinatie aan het licht brachten.
Voormalig FDA-commissaris Marty Makary erkende deze sterfgevallen publiekelijk, en interne meningsverschillen over de aanpak van het agentschap werden het onderwerp van onderzoek door het Congres.
Lees verder: SPECIAL INVESTIGATION: Inside the FDA’s ‘cover-up’ over child deaths linked to Covid vaccines
De auteurs erkennen myocarditis als een bijwerking die verband houdt met het vaccin en geven toe dat sommige patiënten meer dan twaalf maanden later nog steeds symptomen of afwijkingen op beeldvorming vertonen. Maar de discussie eindigt bijna net zo snel als ze begint.
Er wordt niet ingegaan op wat aanhoudende hartspierbeschadiging zou kunnen betekenen tijdens decennia van follow-up, met name bij jongere mensen, noch wordt er serieus onderzocht of herhaalde boostervaccinaties de algehele risico-batenbalans bij populaties met een laag risico hebben gewijzigd.
In plaats daarvan keert het overzicht al snel terug naar de bekende conclusie dat het risico van een SARS-CoV-2-infectie zwaarder weegt dan het risico van vaccinatie.
Wat betreft de overdracht erkent het overzicht dat mRNA-vaccins geen steriliserende immuniteit opwekken en dat huishoudonderzoeken slechts een bescheiden afname van de overdracht aantonen.
Maar er wordt niet zinvol nagedacht over de opvallende publieke boodschap dat vaccinatie anderen zou beschermen en de overdracht zou stoppen — de bewering die een van de belangrijkste rechtvaardigingen voor vaccinatieverplichtingen werd.
De auteurs gaan ook kort in op de verschuiving naar IgG4-antilichamen na herhaalde mRNA-vaccinatie, alvorens te concluderen dat de klinische betekenis hiervan „onzeker“ blijft. Dat is waar, maar alleen omdat er nog onvoldoende onderzoek naar is gedaan.
Onderzoekers blijven onderzoeken of herhaalde blootstelling aan hetzelfde antigeen de immuunrespons beïnvloedt via mechanismen zoals immuunimprinting en het overschakelen tussen antilichaamsubklassen. Dit zijn nog geen beantwoorde vragen.
Lees verder: Did Covid mRNA boosters train the immune system to stand down?
Ook de openbaarmakingen van belangenconflicten door de auteurs zijn moeilijk te negeren.
Gezamenlijk maken zij adviesfuncties, consultancywerk, onderzoeksfinanciering en andere professionele relaties bekend met Pfizer, Moderna, GSK, Sanofi, Novavax, CEPI, de Gates Foundation en andere organisaties die een centrale rol hebben gespeeld bij de ontwikkeling, financiering en promotie van het mRNA-platform.
Wanneer auteurs banden onderhouden met organisaties die een belang hebben op dat gebied, hebben lezers het recht zich af te vragen of het bewijsmateriaal onpartijdig is afgewogen.
Die vraag wordt nog belangrijker in de bespreking van het publieke vertrouwen door de auteurs. Zij schrijven het afnemende vertrouwen voornamelijk toe aan desinformatie, politisering en de uitvergroting van het waargenomen risico.
Maar er wordt nauwelijks erkend welke schade is aangericht door al te zelfverzekerde publieke berichtgeving, dwingende verplichtingen, het te laat erkennen van daadwerkelijke bijwerkingen, de weerstand tegen het delen van onderliggende gegevens, of het herhaaldelijk afdoen van legitieme wetenschappelijke vragen.
Vertrouwen wordt niet hersteld door het publiek te vertellen dat het de wetenschap verkeerd heeft begrepen. Het wordt hersteld door te erkennen waar het bewijs onzeker was, waar regelgevers fouten hebben gemaakt en waar belangrijke vragen onbeantwoord blijven.
Naar mijn mening heeft een van ’s werelds meest invloedrijke medische tijdschriften een overzicht gepubliceerd dat grotendeels theater is. Het werpt controversiële vragen op, maar slechts lang genoeg om ze vervolgens te ontkrachten met geruststellende conclusies.
In het beste geval leest het als marketing. In het slechtste geval is het propaganda.
En omdat het het keurmerk van The Lancet draagt, zullen veel lezers het aanzien voor wetenschappelijke consensus.
Bonus
Speciaal voor ter Braack voegen we nog een bonuslink bij: Wetenschapper Jessica Rose heeft ook een commentaar geschreven op het Lancet Paper. Haar Fact Check is niet door ons vertaald, maar zeer lezenswaardig voor de meer wetenschappelijk georiënteerde lezer. Hier is de link:
Fact check of new Lancet paper authored by mRNA tech developer Anna Blakney et al.
.