Toevallig schoot het mij vandaag weer door het hoofd. Het idee om een boek te schrijven heb ik al jaren als trouwe metgezel in mijn nabijheid. We zijn nog niet gefuseerd, want ik heb altijd gedacht dat er een pakkende eindconclusie moet kunnen worden getrokken. Die zoektocht is nog steeds gaande, maar steeds vaker begint het er op te lijken, dat de conclusie moet zijn, dat er niets te concluderen valt. Het stopt nergens, hoe wil je de oneindigheid afkaderen….. Gezien de tsunami aan (des)informatie waar we tegenwoordig mee worden geteisterd, moeten we haast beginnen te maken. Ik dacht in een flits vanmorgen: “Ik moet mijn boek(en) schrijven nu ik nog niet door kunstmatige intelligentie ben overgenomen”. Met andere woorden, ik moet gaan oppassen dat de informatie die ik wil doorgeven aan de lezers, op mijn eigen, zuivere gedachten zijn gebaseerd. Want voor je het zelf in de gaten hebt ben je aan het napraten in de veronderstelling dat het spontaan bij je opkwam. Langzaam maar zeker verlies je dat belangrijke onderscheidingsvermogen en wordt je gesynchroniseerd met het apparaat, of je het nou toelaat of niet. Neem alleen het feit, dat je overal toestemming voor moet geven en als je dat niet doet, je onverbiddelijk vastloopt. Als je wat online wilt bestellen (omdat alle winkels kapot zijn gegaan), moet je bijvoorbeeld aangeven of je een robot ben ja of nee. Klik je geen van beiden, dan kun je eenvoudig niet verder. Al je wachtwoorden kun je laten genereren door de computer en ze ook vergeten, want de computer slaat ze op. De kolossale datacenters hebben al je klikjes keurig in The Cloud geregistreerd en aan elkaar geknoopt. Je medische dossier is gekoppeld aan je rijgedrag en de ritjes die je maakt liggen bij de verzekeringsmaatschappij ter inzage. Iedereen die beweert dat dit allemaal niet het geval is, is al compleet verloren. De universele cognitieve dissonantie neemt allesoverheersende vormen aan. Je moet doen alsof je gek bent, na mij de zondvloed. “Leven bij de dag”, behalve dat onder “leven” iets anders wordt verstaan.
Toevallig of niet, vandaag krijg ik een berichtje binnen van iemand, van wie ik in het verleden wel eens wat heb gelezen. Ik heb het vertaald en hieronder is wat ze noge even kwijt wilde.
Hallo vrienden,
Het AI-bedrijf Anthropic, heeft een van mijn boeken gepirateerd, Het Onzichtbare Korset. Het mijn boek (en vele anderen) om hun AI-systeem te trainen.
Nu ben ik betrokken bij een collectieve rechtszaak tegen deze AI-gigant.
Dit is wat me verbaast: een rechter heeft geoordeeld dat het legaal is voor antropopische patiënten om boeken te gebruiken om hun AI-systemen te trainen, en dat zonder toestemming van de auteur. Het is alleen illegaal voor Anthropic om de boeken te verkrijgen op de manier waarop ze dat deden.
Ik heb meer dan 500 online artikelen en 8 boeken geschreven. Ik weet zeker dat een aanzienlijk deel daarvan is gebruikt om AI te trainen.
Ik zal AI nooit gebruiken om mijn boeken, artikelen of online content te schrijven.
Sterker nog, ik heb een notitie toegevoegd aan mijn Meest recente boek Om lezers te vertellen dat het 100% menselijk schrijven was.
Ik maak me niet alleen zorgen over de ecologische en ethische gevolgen van AI, ik maak me ook zorgen over het verlies van menselijke teksten.
De ziel van een persoon gaat in iemands kunst en draagt een emotionele en energetische diepgang bij die een machine niet kan evenaren.
Ik geloof dat de mensheid op het kruispunt staat tussen ziel en gemakzucht.
Ik zie deze keuze zich in veel levensgebieden manifesteren, niet alleen als het om AI gaat.
In gezondheid,
Lauren Geertsen
Gemakzucht, ja. We hebben totaal niet begrepen dat we die keus dienen te maken om onszelf te redden. We zijn met ons klik- en surfgedrag, onze e-mails, enquêtes en online betaal- en boekingsgedrag goed bezig een robot te leren wat we zelf al konden. Alleen zat er bij ons mensen nog een bepaalde rem op, empathie en emotie. Daar heeft het apparaat met robots en AI-kabouters geen last meer van. Het doel heiligt de middelen, zelfs de opdrachtgevers zullen worden geliquideerd.
Graag wil ik ook een ander citaat laten lezen, waarvan ik voorlopig nog even denk dat het stiekem de AI-kabouter is die het ons meedeelt:
Elke dag onderteken je contracten, klik je op ‘Ik ga akkoord’ op schermen en kijk je naar films waarin de precieze plannen van de mondiale elite worden onthuld. Heb je je ooit afgevraagd waarom de architecten van de matrix jouw toestemming nodig hebben? De verborgen Akkadische teksten onthullen een angstaanjagende biologische waarheid: je lichaam genereert een soeverein, magnetisch schild met hoge draaisnelheid, het zogenaamde Meissner-veld. De Anunnaki, het apparaat, de oppergoden, die ons zouden hebben geschapen, siliciumentiteiten met lage draaisnelheid, zijn fysiek niet in staat om deze energetische velden te doorbreken. Voor hen is onze energie een radioactief kruitvat. Ze kunnen je niet aanraken, niet eens benaderen… tenzij je ze binnenlaat.
En dat is dus exact wat we doen. Niet dat we ons daar ieder moment van de dag van bewust zijn, maar het gebeurt wel degelijk. We hebben ons wijs laten maken dat het de vooruitgang is, die dit met ons doet. We zouden er niet aan ontkomen, je moet met de tijd meegaan. Het zal wel. Wie bepaalt dat. Dus de vraag is simpel, neem je de goede afslag of neem je willens en wetens de verkeerde, omdat het de makkelijkste weg is. De laatste test was de Covid-injectie. We zijn het bijna allemaal al weer vergeten, maar 95% is voor die test geslaagd als je de verkeerde afslag pakt onder het motto “Gemak dient de mens”. Collectieve cognitieve dissonantie van het definitieve soort: onomkeerbaar en zwaar gesynchroniseerd. De confrontatie wordt niet meer aangegaan, blokkades worden niet meer ontmanteld maar omzeild of uit de weg gegaan.
Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2026/11/03/het-is-met-ons-goedvinden/
.