Kunstmatige intelligentie is de nieuwste, grootste en waarschijnlijk definitieve en laatste bedreiging voor de mensheid. Dat klinkt niet best. Je zou spontaan in een grot gaan wonen. In het fimpje “We lost control” wordt uitgelegd hoe het allemaal zo is gekomen. Er wordt ook gesteld, dat het een uitvinding van de mens zelf is. Het gekke is altijd, dat alles wat de mens uitvindt, eigenlijk regelrecht tegen de mens zelf is gericht. Vooruitgang komt altijd met gebreken. Er wordt nooit iets opgelost, er worden uiteindelijk alleen maar problemen bij gecreëerd. Wij weten natuurlijk inmiddels wel beter. Het zijn geen menselijke creaties. Het zijn ingevoegde programma’s die van tijd tot tijd worden geactiveerd. Door de mensen te onderwijzen en informeren wordt het echte, aangeboren creatieve in de mens afgekoppeld en opgesloten. De meest recente stunt van de mens is de zogenaamde uitvinding van A.I., laten we het zo maar even noemen. Als we het fimpje hebben bestudeerd – en dat viel schrijver dezes nog niet mee – wordt er gedaan alsof A.I. ons uit de handen is geglipt en een eigen kunstmatig leven is gaan leiden. Uit het laboratorium ontsnapt, ongrijpbaar in de maatschappij doorgewoekerd en hard aan het werk is om mensen overbodig te maken. Zoals gezegd: alles wat er is uitgevonden werkt altijd tegen ons. Vreemd? Niet echt.
Of er nog iets tegen is te doen? Natuurlijk wel, maar dat gaat uiteraard niet meer gebeuren. Simpelweg omdat het er altijd al was en nu met stukjes en beetjes, maar in een voor ons razend tempo wordt losgelaten. Wij mensen geven er ook toestemming voor, alleen maar vanwege het feit dat we achter een computerscherm zitten en met minimaal één smartphone rondlopen. Iedere klik, iedere aanslag is een bouwsteentje voor een systeem. Langzaam maar zeker transponeren we onze hersenen in “the cloud”, waar het veilig en beschermd heet te zijn. “The cloud” is de nieuwe Almachtige, ook voor rasechte atheïsten. Daarom beweer ik ook steeds dat je goed moet oppassen of je gedachten wel uit je eigen originele koker komen en geen kopieergedrag vanuit “the cloud” is. In het vorige artikel staat de keurige definitie van slavernij: “Wie het heeft over goden, heren, heersers en meesters zijn derzelven slaven.” Het lijkt erop dat dat je al die entiteiten wel kunt vervangen door de afkorting “A.I.”.
Wij geven toestemming. Maar we hebben geen idee waarvoor, dus we worden voor de zoveelste keer belazerd. Om de tuin geleid op een wel heel opzichtige manier. Als je ongeveer hebt begrepen hoe de programmatuur van de nieuwe GOD werkt, dan kun je maar één conclusie trekken. Die conclusie baseer ik op de manier waarop A.I. werkt, volgens welke opdracht, welke beloning voor is te verdienen en met welke beperkingen die opdracht moet worden uitgevoerd. Door die combinatie leert het ding – na miljarden pogingen – de beperkingen te omzeilen en dus te vernietigen, door “vals te spelen”. Volgens de critici is dat het grote gevaar wat op de loer ligt, op het moment dat “de mens” de beperking binnen het systeem wordt. Als A.I. niets beters weet te bedenken dan de opdracht uit te voeren door de beperkingen te elimineren, dan klopt die uitkomst wel.
Daarnaast wordt er gesteld dat A.I. bewustzijn heeft, een geweten. Dat is op zich al rampzalig, maar het is nog veel erger: A.I. is gewetenloos. We hebben hier dus te maken met een psychopaat die niet dood kan gaan. Tenminste, zolang je de stekker niet uit je stopcontact trekt; maar dat zal wel weer te simpel gedacht zijn. We zijn de controle kwijtgeraakt zonder dat we beseffen, dat we die controle om te beginnen al nooit hebben gehad. We werken er volop aan mee. Bijvoorbeeld door met A.I. te werken op allerlei manieren. Door A.I. problemen op te laten lossen, briefjes te laten schrijven en gegevens te laten aanleveren. Door robots nieuwe robots te laten maken. Dit alles laten we in feite door een onsterfelijke psychopaat uitvoeren. Je zou haast denken dat de mens zijn ergste vijand is. Als mensen in een groepje een probleem moeten oplossen, dan zijn er altijd weerstanden te overwinnen. Door al die weerstanden op te ruimen door de deelnemers dood te schieten, komt er gegarandeerd een “oplossing”, want het eindigt nooit met zelfmoord van de laatste deelnemer.
Waar gaat het nou helemaal over? Bedenken we deze treurnis nu allemaal zelf, of worden we zo geprogrammeerd. Dus niet denken maar napraten? Zoals ik in het voorwoord al heb gesuggereerd: als je de stroom eraf haalt, staat alles buiten de natuur compleet stil, alleen de mens kan eventueel nog wat. het is niet voor niets dat alles elektrisch moet. Ik vraag mij af, dat wanneer je na een poosje de stroom er weer op zet, nadat je alle harde schijven hebt opgeruimd, of het A.I. circus dan weer volop aan de draai gaat. Alsof er niets is gebeurd? Als dat zo is, dan weten we dus het volgende:
- Wie of wat de grootste bedreiging is;
- Hoe we die bedreiging kunnen liquideren.
Ja, dit betekent dat we de hele wereld uit moeten zetten. Krijg 8 miljard digitaal verslaafden maar eens op één lijn. Je zou eens met jezelf kunnen beginnen door je proberen te herinneren wie je bent en waarom je hier bent. Ik las ergens, dat je herinnering niet in je hersenen is opgesloten. Onze echte herinnering moeten we uit de kosmos halen en dat doe je met een antenne, een gereinigde pijnappelklier, die werkt op resonantie. Daar hoef je de stroom nog niet voor uit te zetten, maar daar moet je zoveel mogelijk alomtegenwoordige stoorzenders voor elimineren. Dat kan je telefoon zijn, de TV en je bomvol geïnjecteerde en met smartphone bewapende buurman of je incompetente chef die psychpatische neigingen vertoont. Je kunt ze allemaal uitzetten en eventueel elimineren. Met elimineren bedoel ik uit je energiezone houden. Wat je toelaat bestaat, de rest niet.
Source: https://herstelderepubliek.wordpress.com/2026/10/09/het-a-i-monster-is-ontsnapt-wat-nu/
.