Een bijzonder boekje
Dit is een bijzonder boekje. De auteur behoort tot de meest markante en belangrijkste politici van zijn land en van Centraal- en Oost Europa meer in het algemeen. Hij heeft een opmerkelijke rol gespeeld in de totstandkoming van het moderne, post-communistische Tsjecho-Slowakije (dat, zoals bekend, later werd opgedeeld in de Tsjechische Republiek en de Slowaakse Republiek).
Hij was als economisch onderzoeker verbonden aan het Economisch Instituut van de Tsjechische Academie van Wetenschappen, minister van Financiën, premier, voorzitter van het parlement en staatshoofd. Maar belangrijker in het kader van dit boekje is dat hij, voor zover mij bekend, een van de weinige vooraanstaande politici is, die zèlf diep heeft nagedacht over de milieu- en klimaatproblematiek en niet slechts slaafs de alarmistische gedachtegang volgt, die wordt vertegenwoordigd door verschillende nationale en internationale organisaties, zoals de VN en het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC). Als zodanig wordt hij dan ook vaak beschouwd als de dissident van het internationale milieu- en klimaatdebat en een van de belangrijkste opponenten van AI Gore.
Václav Klaus benadert het huidige milieudenken, dat hij met ‘environmentalism’ aanduidt (en dat in dit boekje met ‘ecologisme’ is vertaald), vanuit een gans ander perspectief dan gebruikelijk is. Als iemand, die het grootste deel van zijn leven onder het juk van het communisme heeft geleefd, is hij hypergevoelig voor maatregelen die leiden tot een inperking van de menselijke vrijheid. Volgens hem gaat thans, aan het begin van de 21ste eeuw, de grootste bedreiging van de vrijheid, de democratie, de vrije markteconomie en de welvaart niet meer uit van het communisme of een van zijn zwakkere varianten. Nee, de communistische dreiging is vervangen door de dreiging van een militant ecologisme. Het is een ideologie die het heil van natuur en aarde predikt en die er, net als destijds de heilsleer van het Marxisme, naar streeft om de vrije en spontane evolutie van de mensheid te onderdrukken en te vervangen door een soort centrale wereldwijde planning van de samenleving. Dat dit paradoxalerwijze ten koste van de natuur en de aarde zal gaan, is net zo voorspelbaar als dat de invoering van de marxistische heilsleer destijds tot exploitatie heeft geleid, niet alleen van de arbeider, maar van de gehele bevolking.
Bij de klimaattop van de VN in New York, in september 2007, was Václav Klaus de enige spreker die twijfel uitsprak ten aanzien van de menselijke broeikashypothese (de hypothese – want meer is het niet – dat de mens een substantiële invloed uitoefent op de opwarming van de aarde en dat deze catastrofale gevolgen zal hebben). Er heeft inderdaad de laatste anderhalve eeuw opwarming van de aarde plaats gevonden, maar deze is zeer gering en voor de mens praktisch zonder betekenis. Bovendien ligt deze binnen de grenzen van de natuurlijke variabiliteit, aldus Klaus in zijn toespraak voor de VN.
Source: https://clintel.nl/hans-labohm-over-de-aanstelling-van-prof-vaclav-klaus-als-president-van-clintel/
.