Het was weer raak op X. Dit keer geen randruis, maar een frontale botsing die haarfijn blootlegt wat er misgaat wanneer identiteit belangrijker wordt gemaakt dan competentie.
Aanleiding: Annalena Baerbock, onlangs benoemd tot voorzitter van de 80e zitting van de United Nations General Assembly, plaatste via haar UN_PGA-account een statement dat bedoeld was als feministische empowerment: “Vrouwen hoeven hun aanwezigheid in machtsposities, of hun geschiktheid om een organisatie als de Verenigde Naties te leiden, niet te rechtvaardigen.”
Op papier klinkt dat sympathiek. In de praktijk raakte het bij Eva Vlaardingerbroek een gevoelige snaar. Zij reageerde scherp:
“Zowel mannen als vrouwen moeten hun aanwezigheid in machtsposities rechtvaardigen. Dat noemen we verantwoording afleggen. Je moet gekwalificeerd en bekwaam zijn om de baan uit te voeren. Je bent geen van beide en dat heeft niets te maken met het feit dat je een vrouw bent.”
Bam. Daarmee werd de kern geraakt. Want hier botsten twee wereldbeelden. Aan de ene kant het idee dat representatie op zichzelf al legitimatie is. Aan de andere kant het simpele principe dat voor iedere machtspositie geldt: je moet laten zien dat je het kunt.
Vlaardingerbroek zegt eigenlijk niets radicaals. Ze stelt een basisregel van iedere serieuze organisatie vast: leiderschap vraagt om bekwaamheid, ervaring en resultaten. Dat geldt voor mannen. Dat geldt voor vrouwen. En dat geldt zeker voor iemand die aan het hoofd staat van een van de belangrijkste internationale gremia ter wereld.
Baerbocks uitspraak suggereert iets anders: dat het stellen van vragen over geschiktheid al problematisch zou zijn zodra het om vrouwen gaat. En precies daar wringt het. Want zodra kritiek wordt weggezet als “seksisme”, verdwijnt meritocratie uit beeld en blijft alleen identiteit over. Dat is geen vooruitgang. Dat is een shortcut naar middelmatigheid.
Baerbock komt uit de Duitse politiek, waar ze als minister van Buitenlandse Zaken niet bepaald bekendstond om foutloze dossiers of geopolitieke scherpte. Toch belandt ze nu op een van de hoogste posten binnen de VN. Vervolgens verkondigt ze dat ze haar aanwezigheid niet hoeft te rechtvaardigen.
Dat is precies het soort denken waar steeds meer mensen klaar mee zijn. Niet omdat ze tegen vrouwen in topposities zijn, integendeel, maar omdat ze tegen het idee zijn dat geslacht, quota of diversiteitsmantra’s zwaarder wegen dan competentie. Macht zonder verantwoording is geen emancipatie. Het is privilege.
Vlaardingerbroek verwoordt wat velen voelen: stop met het verheffen van identiteit boven prestatie. Iedereen in een machtspositie moet zich verantwoorden. Iedereen moet leveren. Wie dat niet wil, hoort daar simpelweg niet te zitten. De VN kampt al jaren met een imago van bureaucratie, ideologie en bestuurlijke vaagheid. Als zelfs de voorzitter van de Algemene Vergadering suggereert dat kwalificaties ter discussie stellen ongepast is, dan wordt dat probleem alleen maar groter.
Deze botsing op X ging daarom niet over man versus vrouw. Ze ging over verantwoordelijkheid versus symboliek. Over inhoud versus imago. En precies daarom raakte het zoveel mensen. Want uiteindelijk willen burgers geen leiders die op hun identiteit zijn geselecteerd, maar op hun kunnen. Dat is geen conservatieve reflex. Dat is gezond verstand.
WORD AANDEELHOUDER VAN HET VERZET! Het bewijs ligt op tafel. De EU is een totalitair project dat onze vrijheid haat. Wij blijven vechten tegen deze censuurmachine. Steun ons!
🚀 Steun ons via BackMe: https://dds.backme.org PS: Nieuwe leden krijgen automatisch onze exclusieve SubStack-columns in de mail!
.
